Categoriearchief: redactioneel

Corrie Janson- van Haaster, deel 3 en laatste

We worden nu eenmaal niet allemaal 100

Maar Corrie wel! 

Waar waren we. Corrie is inmiddels getrouwd en heeft 9 kinderen. 

Ze hadden het echt goed, haar man wilde graag dat een van de zonen de zaak overnam, maar die zag dat niet zitten. Dat vond hij jammer. 

Wie kon studeren, leerde en in dat opzicht is ze een tevreden mens. Hier hecht ze enorm veel waarde aan, omdat ze het zelf als een enorm gemis ervaren heeft.

Ze zegt: ‘100 worden is gewoon geluk, daar kan je niets aan doen. Toch?’

Ze heeft nooit gerookt of gedronken, gezondheid is je geven. Wel heeft ze een sterke geest, zegt zoon Aad. En volgens mij zit daar haar geheim, van hoe ze nu nog steeds midden in het leven staat en er plezier in heeft. Er zijn nog genoeg leuke dingen, ze heeft geen tijd voor de dood. 

Haar leergierigheid zorgt ervoor dat ze bij blijft en heeft haar veel gebracht.

Ze heeft haar zwemdiploma’s gehaald. Haar rijbewijs, een cursus ‘Spreken in het openbaar’ gevolgd. Meester van der Put, hoofd van de school, waar ze urenlang mee kon discussiëren vroeg haar voor het schoolbestuur, samen met Lenie van der Loos. Nou dat stelde niet veel voor. ‘De mannen hadden de papieren en hadden het voor het zeggen en wij waren alleen maar goed om koffie in te schenken”. 

Samen met Jan v.d. Brink en Jan Elderhorst vormde ze een van de eerste Adviesraden. Trouwens met mevrouw van der Put heeft ze nog steeds face-time contact.

Ze haalde haar EHBO diploma, gezellig samen oefeningen doen en wedstrijden houden. 

Nadat haar man is overleden is ze, inmiddels 60, de Volwassen Mavo gaan doen. Ze gebruikt liever niet dat truttige woord: Moeder-Mavo. Met de auto naar Leidschendam, ze deed dezelfde examens als de jeugd. 

Hierna trok kunstgeschiedenis haar aandacht en heeft ze dit gestudeerd. De school organiseerde een reis naar Rusland, je hoefde alleen te betalen en alles werd geregeld! Zoon Hans was net afgestudeerd en ging met haar mee. Het werd een prachtige ervaring. 

Het is niet verwonderlijk dat alle kinderen door haar geïnspireerd en gestimuleerd zijn om door te studeren. Ze zegt: Ik zit per ongeluk wel eens op te scheppen over mijn kinderen. Maar dat mag toch, vanuit trots.

Is het dan alleen maar rozengeur? Nee ze heeft ook haar verliezen, zoals haar zonen Theo en Jos en schoonzoon Ton. Ze overlijden allemaal te jong. Dit brengt heel veel verdriet met zich mee.

Theo had veel met bomen, hij gaf les op een tuinbouwschool in Frederiksoord. Vlak voordat hij overleed is een boom naar hem vernoemd. Een nieuw soort boom; een rood bloeiende kastanje! Dat is een mooi aandenken!

In 1990 ruilt ze van huis met Aad op de Dr. van Noortstraat en gaat met het idee dat ze er wel niet zo lang zal wonen, naar de Van Swietenstraat. Uiteindelijk werd dit 31 jaar. Ze woont nu ruim een jaar in een aanleunwoning in Emmaus. Ze heeft veel geluk gehad met dit mooie appartement.

Hobby’s

Ze heeft erg veel hobby’s, ze boetseert graag, en ieder kind heeft wel een aantal boetseerwerken van haar in huis staan. In haar huis staan ook de nodige kunstwerken, zoals Suske en Wiske en een prachtige kraanvogel. Voor elk achterkleinkind heeft ze een kaboutertje gemaakt. Ze is gek van Rien Poortvliet. Opnieuw zijn de fotoboeken stille getuigen. 

Ze heeft een tekencursus gevolgd waar ze veel plezier aan heeft. Ze houdt van het programma: Sterren op het doek, dan tekent ze zelf mee. Voor haar verjaardag gaan ze dit ook doen en dan speelt ze zelf de hoofdrol. Ze heeft van elk kind en kleinkind wel een portret gemaakt. Allemaal verzameld in een map. 

Ze heeft veel gelezen en van elk gelezen boek maakt ze een verslag en houdt dit bij in een schrift. Ze heeft twee schriften vol geschreven. Het Cultuurhuis in Zoeterwoude houdt een boekbespreking voor senioren en toevallig staat het boek “Wees onzichtbaar” van Murat Isik op het programma en dat heeft ze gelezen. Ze belde vol interesse met de organisatie. Er kwamen 3 dames bij haar thuis om over het boek te praten. Dat vond ze heel erg leuk.

Ze ging samen met een vriendin een computercursus doen. Hier heeft zij nog dagelijks plezier van. Ze kan foto’s maken met haar iPad, face-timen, mailen en Word Feuten met haar kleinkinderen. Zo blijft ze in contact.

Onderzoek

Ze doet mee aan een onderzoek van het Amsterdam UMC van 90 plussers die wel en niet dementeren. Ze is hiervoor 3 of 4 keer naar Amsterdam geweest. En ze komen haar ook thuis bezoeken. Het zijn veel onderzoeken, sommige wel belastend maar ze vindt het wel interessant.

Ze is afgelopen zomer bij Midvliet bij het radioprogramma ‘Zomergasten’ geweest, om haar verhaal te doen. Ze heeft dit als heel leuk er varen, ook om Leidschendam weer eens te zien. Er is zoveel veranderd. 

Openstaan voor nieuwe dingen is een goed medicijn tegen ouder worden, is mijn interpretatie.

En ja ook je levensinstelling. Aad zegt: ‘Mijn moeder heeft altijd voor alles een oplossing, ze heeft een creatieve geest en anders vraagt ze het wel. Verder is ze niet zo snel van iets onder de indruk en niet snel van de kaart. Nuchter.

Zelf zegt ze door haar kinderen in de watjes te worden gelegd. De weggegeven warmte, komt nu weer terug. Ieder staat haar op zijn of haar manier bij. 

Voor haar 100ste verjaardag is er een feestcommissie ingesteld. En er zijn al de nodige activiteiten geweest, zoals met de boot door Leiden om op onverwachte plekken te worden opgewacht door haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen. Mooie tekeningen, soepjes, broodjes vielen haar ten deel. Dat was erg leuk. 

Er zijn festiviteiten met alleen de kinderen, de klein- en achterkleinkinderen, de overige familie en de burgemeester komt ook! Kortom het wordt een druk programma.

Het is de vraag of de ooit gevolgde cursus spreken in het openbaar nog van pas komt voor het houden van een speech tijdens haar verjaardag. Ze denkt van wel!

En ze heeft helemaal gelijk, ze heeft nog helemaal geen tijd om dood te gaan.

Petra Oliehoek- van Es (Het was mij een waar genoegen)

Corrie Janson- van Haaster, deel 2

We worden nu eenmaal niet allemaal 100

Maar Corrie wel! 

Waar waren we. Corrie geboren in Voorschoten. Haar beide ouders en oudste zusje overlijden aan tuberculose. 

En hier wordt het verhaal interactief door invoeging van de herinneringen van Nico van Vliet. Zijn ome Janus van Vliet had destijds de boerderij in Voorschoten gekocht. Jaren later gaf Corrie aan de boerderij nog eens te willen bezoeken, dat heeft Corrie samen met haar zoon gedaan. In de woonkamer hing nog steeds de klok, de klok die de oudste zus van Corrie, staande op een stoel moest stilzetten, na het overlijden van haar moeder. Dat was gebruikelijk in die tijd, net als dat de gordijnen gesloten werden.  Zij werd er emotioneel van. Weer later heeft Nico nog pogingen gedaan om de klok voor haar te achterhalen. Helaas was de klok toen niet meer in oude staat. Het uurwerk was eruit en de kast geverfd.

Corrie en 2 broertjes worden 2 jaar na het overlijden van hun moeder ondergebracht bij Ome Jas en tante Kee in Stompwijk. Op de lagere school, als er geld werd ingezameld voor de juf voor een verjaardagscadeautje, hadden veel arme kinderen een probleem. Veel geld was er niet, héél misschien een stuiver. Ze kreeg nog wel eens een kwartje, maar dan moest ze een dubbeltje geven voor een kaars bij het Heilig Hart, maar dat deed ze dan stiekem niet, want ze wilde niet voor schut staan voor die meiden van Waaijer en Luiten. Ze wilde niet de arme ziel uithangen!

Ze heeft haar man Cor leren kennen, doordat hij vaak voor de zwarte handel, in de oorlog, kaas en boter kwam kopen bij haar pleegouders. Haar broer Rinus had verkering met de zus van Cor, Lena Janson. Dat is een dubbele familie dus, broer en zus trouwen met broer en zus. Hierdoor wordt Lena Janson, Lena van Haaster en Lena van Wissen wordt Lena Janson.  Snapt u het nog.

Die Jansonnen hadden veel gevoel voor humor én grote bekken. Er zullen vast mensen zijn die een hekel aan hen hadden. Vroeger was er meer standsverschil en de middenstanders voerden vaak het hoogste woord. De Boschen, Waaijers, Luitens. Maar, de Jansonnen zaten niet in besturen. 

De oorlog heeft ze niet aan den lijve meegemaakt. Wel weet ze dat toen de Duitsers Stompwijk binnen kwamen, pastoor Floor hen op stond te wachten. Ze hebben geen honger gehad. Er waren onderduikers en vluchtelingen. Mensen uit Rotterdam, een journalist van de Maasbode uit Voorburg werd in huis genomen, omdat hij geen eten had. Ome Jas en tante Kee, lieten ze overnachten in de stal of achterhuis. Van de Jodenvervolging wisten we helemaal niets. Er waren immers geen communicatiemiddelen. Niet zoals nu. Mensen uit de stad kwamen vooral naar hun huis voor het eten. Jongens, die konden werken, werden naar Duitsland gestuurd en doken dus heel graag onder. 

Er was er nog eens eentje die veel te vroeg tevoorschijn kwam. De avondklok was ingevoerd, als er dan na acht uur gebeld werd, kon je ervan op aan dat het Duitsers waren of de ondergrondse. In ieder geval paniek!

Dan moest Rinus als de bliksem maken dat hij weg kwam naar de schuilplaats. Die was ze in de stal tussen de strobalen gemaakt.  Er was ook eens een onderduiker, hij moest met Rinus mee om zich te verschuilen. ‘Het bezoek’ was de deur nog niet uit en meteen stond die onderduiker alweer in huis. Hij bleek achter de keukendeur hebben staan luisteren, hij kon de onzekerheid mogelijk in combinatie met angst, niet aan. Kwaad dat Rinus was, want als ze de onderduiker gepakt hadden, zou Rinus ook de sigaar zijn geweest.

Soms waren het Duitsers, maar ook mensen die zich als Duitser voordeden. En zij roofden de boel bij de boeren weg. Kaas werd achter een luikje in de slaapkamer of onder de vloer verstopt. 

Gelijk nadat de oorlog was afgelopen trouwen Corrie en Cor. Ze gingen met een koets met 2 paarden naar de kerk. Tijdens het gesprek verdwalen in mooie fotoboeken en zien allemaal bekenden of onbekenden, waaronder vluchtelingen uit de oorlog. Tegen de muur bij de ingang van de kerk spot ik mijn moeder, Sjaan van Santen, ze schelen maar een paar maanden en hebben bij elkaar in de klas gezeten. 

Na zoveel jaren te hebben ingewoond, zegt tante Kee vlak voor haar trouwen, dat ze hen misschien maar toch met vader en moeder moet aanspreken. Ze zijn nooit geadopteerd maar altijd nichtje en neefjes gebleven. Mogelijk omdat ze op den duur, toch graag de rol van oma en opa in wilden nemen.

Haar trouwjurk is genaaid door Riet Luiten (17), haar eerste trouwjurk. Haar man Cor had een klant die een stoffenzaak had in Den Haag, hij leverde de stof. Die mooie witte schoentjes heeft ze geleend bij Marie Koot- Waaijer. De bruiloft werd gehouden in het Blesse Paard.

Ze gingen wonen in het voorste deel van het huis van moeder Janson. Dat was speciaal voor hen verbouwd. Binnen het jaar kwam de eerste. Klanten uit de stad kwamen op huwelijksbezoek en toen liep ze al te protsen, want ze was ze al zwanger. Kees was wel iets te vroeg geboren!

Ja, dat zeggen ze altijd! reageert zoon Aad: ‘Mam, je was toch wel netjes getrouwd, je was toch niet zwanger?’ vraagt Aad verontwaardigd. Hij krijgt het antwoord, dat hij zich niet mee hoeft te bemoeien! Ja, dat was vroeger vreselijk,  vervolgt Corrie, als je al voor het huwelijk zwanger was. Net of je het grootse kwaad van de wereld had gedaan. Nu trouwen ze niet eens meer, gaan samen wonen en hebben al snel seksueel contact. Dat komt vooral door de voorbehoedsmiddelen dat geeft een enorm gevoel van vrijheid.

Een beetje opstandig was ze wel, zegt ze zelf. Ze kon goed voor zichzelf opkomen. 

Ze had een aardige man en is uit liefde getrouwd. Dat vindt zijn neerslag middels de goede sfeer in het gezin van uiteindelijk 9 kinderen. Het was een druk huishouden. De was werd, met de hand in de stal gedaan, ver van het huis. 

Er vinden door de loop der jaren verschillende verhuizingen plaats op een paar meter afstand van elkaar. Even kort van 62a (waar de eerste 4 kinderen werden geboren) naar 57 (waar het eerste meisje werd geboren), terug naar 62a (waar het zesde kind werd geboren). Toen nummer 60 gekocht en uiteindelijk een nieuw huis gebouwd (nummer 62b) op de grond van nummer 60. Op nummer 62b zijn de laatste 3 kinderen geboren.  

(Cor en Corrie, 12,5 jaar getrouwd.)

Destijds kreeg je geen hypotheek in Stompwijk maar wel Leidschendam. De rol van de bank was meer het bemiddelen naar, in hun geval, een rijke dame op de Damlaan en daar is geld geleend. 

Met de zaak heeft Corrie zich niet veel bemoeid. Ze hadden het goed, mijn man was echt een zakenman. Ze had al snel een daghulp en later 4 á 5 dagen per week hulp. Fietje van Santen heeft er jaren gewerkt, het contact is er nog. Ze denkt dat dat wel eens stak bij de grote gezinnen om hen heen. Die hadden geen auto of hulpje, ook wel pijnlijk. 

Je deed de afwas in een teiltje op de tafel, die bedenkt was met een zeiltje. Afspoelen deed je niet. 

‘Moet je nu al weer geld hebben’, zei haar man dan. Je hebt gisteren nog 100 gulden gehad. ‘Nou betaal jij dan de groenteboer, slager, kruidenier en de bakker’ was haar repliek. 

Zo’n groot gezin kostte nogal wat. En hij was royaal hoor. Hij had lef. Hij kocht rechtstreeks kaas in bij de boer, dat schakelde de leverancier uit. De taken waren goed verdeeld, hij bracht het geld binnen en Corrie gaf het uit. Hij stelde het ook op prijs dat ze goed uitzagen. 

Op de vraag of het inkomen gevolgen heeft voor de maatschappelijke positie, twijfelt Corrie een beetje. Kijk, onze kinderen gingen wel allemaal studeren, omdat dat kon. Wij hadden een groot huis laten bouwen met een bijkeuken, een echte badkamer, warm en koud water, overal kachels en later centrale verwarming van de erfenis van tante Kee haar pleegmoeder.

Als je honderd wordt, heb je veel te verhalen.  Wordt vervolgd dus.

Heb je zelf nog mooie herinneringen deel ze dan, als cadeau aan Corrie.

Petra Oliehoek- van Es

 

All we need is love

All we need is love… en een beetje aandacht voor elkaar. Tijdens de Week tegen Eenzaamheid (30 september tot en met 7 oktober) staan we hier extra bij stil. Want iedereen kan wel een beetje liefde gebruiken. Of het nou is van een partner, een familielid, een vriend, collega of klasgenoot of iemand van de vereniging. Daarom heeft een aantal inwoners een boodschap voor een ander ingesproken in de enige echte All You Need Is Love caravan.

Ik heb mijn dank uitgesproken aan Elly de Waal die in coronatijden door met elkaar de handen in een te slaan mensen uit de eenzaamheid hebben gehaald. Tevens dank aan de Dorpsketting, die immers al 50 jaar voor de onderlinge verbinding zorgt, waardoor we van elkaar weten waar we mee bezig zijn.

Kijk op www.lv.nl/all-we-need-love

Vogelhuisjes

Het project is ten einde, ze zijn stuk voor stuk prachtig beschilderd. Bewerkt met beits of lak en inmiddels winterhard verklaard. U mag zelf u vogelhuisje op komen halen en goed in zicht ophangen. Dat kan vanavond of op maandagochtend of als u toch in het Dorpspunt bent voor yoga of bingo of bieb.

Wat tips van internet voor he ophangen:

*Hang de invliegopening naar het noorden, noordoosten of oosten. Zo zorg je ervoor dat hij uit de wind, regen en zon hangt.

*Hang hem op een rustige plaats. Vogels houden niet van te veel activiteit rondom hun nest. Naast de voordeur of boven het terras zijn wat dat betreft minder ideaal.

*Let bij het ophangen ook op de beplanting, helpt hen bij de 1e vlucht.

* De ideale ophanghoogte is 1,5 tot 2 meter van de grond. Zo zorg je ervoor dat katten en andere roofdieren niet bij de kast kunnen komen.

* Meerdere nestkasten vlak naast elkaar is meestal geen goed idee. Hou minimaal drie meter aan.

Lukt het u niet, dan gaan we met de gemeente aan de slag.

Petra

Nieuwe zorgboerderij De Waardetuin geopend in Stompwijk

Afgelopen week is de Waardetuin officieel geopend. Het is een kleinschalige dagbesteding voor o.a. mensen met dementie en niet aangeboren hersenletsel. Vooral voor jonge mensen die geconfronteerd worden met deze vreselijke ziekte biedt De Waardetuin een zinvolle dagbesteding. Het enthousiaste echtpaar Elbert en Corina Lindhout, beiden met een verleden in de zorg. Ze hebben ontslag genomen om samen met de gasten de tuinen op het erf van de biologische kaasboerderij De Vierhuizen in Stompwijk onder handen te nemen. U weet wel van Freek en Nicole van Leeuwen. Er gaat gewerkt worden aan de productie van groente en fruit. Voor Elbert en Corina is dit een win-win situatie, ze zijn van waarde voor de mensen en de natuur. Van waarde zijn, nuttig bezig zijn en ontwikkelen waar dat kan, dat staat in hun vaandel.

Freek vertelt dat hij op zoek was naar een manier om zijn erf beter te beheren. Aad de vrijwilliger is in inmiddels 75 jaar en heeft eerst jaren bij zijn ouders 500 meter verderop het nodige onderhoud geleverd. En de laatste jaren dus bij hem op de boerderij. Een prachtige leeftijd, maar wat, als Aad ermee stopt? Wat dan? Advertentie gezet Boer.nl en hierop hebben Elbert en Corina Lindhout gereageerd. Er zijn maanden van voorbereiding geweest met dit geweldige resultaat.

Hier snijdt het mes aan twee kanten, de prachtige zolder boven de kaasmakerij met uitzicht op de stal biedt ruim de gelegenheid om mensen te ontvangen en het erf biedt de gelegenheid om de nodige uren in de buitenlucht door te brengen op een nuttige en natuurlijke manier.

Stichting Zorgboeren Zuid-Holland is een overkoepelende stichting waarbij meerdere zorgboerderijen aangesloten zijn. Zij zorgen voor de eerste contacten, passen vraag en aanbod bij elkaar. Ze gaan voor kleinschaligheid en groen, en bieden ondersteuning in bijvoorbeeld de administratie.

“De locatie ligt links en rechts van de Ondermeer 10, de boerderij met de koeien aan de ene kant en aan de overkant het woonhuis met de kaaswinkel en -automaat. Naast de koeienstal is de heem en kruidentuin aangelegd met een zithoek met een prachtig uitzicht over de polder. Een druivendak  is al in de maak. De druiven zijn al rijp. De groentetuin is prachtig aangelegd, rechts van de winkel. De ezels houden op afstand nieuwsgierig toezicht. In mooie rijen staat de groente al te floreren. Links van de winkel is een moestuin, waarvan de opbrengst aan de man wordt gebracht of aan Voedselbank.

Bloemperken floreren en ik merk dat er overal over nagedacht is, zoals de aanleg van kleine laatbloeiende appelboompjes om aan het eind van het seizoen de bijen van dienst te zijn. De aanschaf van diervriendelijk materiaal dat niet te diep graaft en de ondergrondse dierenwereld teveel beschadigt.

Ik eindig met een mooie spreuk uit de folder van de zorgboeren “Het prettige op de boerderij is dat Peter wordt geaccepteerd zoals hij is. Hier gaat het om wat hij wél kan.” (Peter is 53 jaar en lijdt aan dementie).

Mooi dat er mensen zoals Elbert, Corina, Freek en Nicole bestaan.

Petra Oliehoek– van Es

Volgende week maken we nummer:

De tijd vliegt wanneer je het naar je zin hebt. Nu staat volgende week nummer 2600 voor de deur. Zelf vieren we dit door deel te nemen aan het stadsontbijt in het dorp. U bent van harte welkom, wel even aanmelden natuurlijk. U kunt daarnaast reageren (per mail) op de volgende vragen:

Wat is uw eerste gedachte hierbij?

Wat doet dat getal met u?

Houdt het dan nooit op?

Graag actie en uw reactie aan

redactie@dorpsketting.nl

De bijna laatste vogelhuisjes

Met kerst is er een prijsvraag uitgezet, die glansrijke werd gewonnen door Sabine van Santen. Zij had samen met haar vriendinnen nog een workshop tegoed. Deze is door de corona lang uitgesteld, maar afgelopen week was het zover. Zie hier de 4 meiden met hun trotse resultaat.

Als het goed is heeft iedereen zijn naam en bestemming achterop het vogelhuisjes geplaatst zodat we weten waar ze komen te hangen. Het vogelhuisje mag ook opgehaald worden en dan kunt u deze zelf ophangen. Het is teveel voor de gemeente om dit te doen. Misschien een andere leuke activiteit voor Burendag?

U kunt zich nog aanmelden voor de stoel-versier-actie op burendag op 25 september, we hebben echt veel stoelen op de kop kunnen tikken. Het zo mooi zijn als deze allemaal beschilderd kunnen worden en een mooie pek bij uw voordeur, uw brug of veranda in kunnen nemen. Heeft u al een bloembak dan kunt u de stoel van te voren op maat laten zagen. Na het verven is dit een stuk lastiger.

Aanmelden kan nog steeds via hobbycirkel@hotmail.com of redactie@dorpsketting.nl

Flexibele werkplekken, back to school

Sinds we gehuisvest zijn in het Dorpspunt hebben we al vele werkplekken gehad zoals de garderobe, de bibliotheek met koffie in de voorkamer. Het laatste jaar hebben we het rijk alleen. Onze apparatuur staat opgeslagen op een rijdend kastje en zo kunnen we het hele gebouw door. Vandaag hebben we geruild met de school. Zij hadden een studie dag en wilden graag de ruimte hebben. En wij kregen een klas lokaal toebedeeld, zo blijven we lekker in beweging en zo flex als wat.

Kijk en dat zijn de voordelen van een multifunctioneel gebouw met flexibele gebruikers.

Van de redactie

Een druk weekend voor wie dat wil.

We hebben Open Monumentenweekend en de Open Atelierroute. Die zijn allebei vrij toegankelijk en zijn zeker het bezoeken waard. Op zaterdag organiseren de Gaanders een Zomercarnaval. Dit is alleen toegankelijk met een toegangsbewijs en uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat het helemaal uitverkocht is.

Leuk dat er weer een hoop georganiseerd is.

Over drie weken is het Burendag en kunt u een stoel beschilderen op het Pinksterbloemveldje. Geef u op bij de redactie en wij hebben een stoel voor u klaar staan…..

Voor de rest geniet van de zonnige dagen die ons nog te wachten staan en tot volgende week.

Yvon