‘We gaan een mooie wedstrijd maken.’
Sinterklaas 2003 had nog maar nauwelijks zijn hielen gelicht of er barste bij ons in de schuur een geweldig gezaag en getimmer los. Niet zomaar voor een enkel uurtje, maar avond aan avond, weekend na weekend hanteren mijn familieleden vervaarlijk gereedschap. Samen met een aangenaam groepje vrienden wordt er gesjouwd en gebouwd. Het zijn de hoorbare voorbereidingen voor de SGW en SGMW 2004 in Vlietland. Op 21 en 22 augustus is het zover.

SGW betekent ‘samengestelde wedstrijd’ en SGMW ‘samengestelde menwedstrijd’. Het kan niet missen, het heeft alles te maken met de paardensport. (In de rest van mijn stukje gebruik ik voor het gemak de aanduiding SGW voor zowel ruiters als menners.) De ingewijden onder u weten het al: de SGW wordt sinds onheuglijke tijden met hulp van de rijverenigingen de Blesruiters en Koningin Emma georganiseerd. Dankzij sponsors en vrijwilligers kon het evenement uitgroeien tot de grootste SGW in de regio! Basis voor de SGW was de wedstrijd die al sinds 1947 door Koningin Emma in Wassenaar werd georganiseerd en die recenter zijn domicilie op en rond Duindigt had. Maar helaas: het terrein rond de renbaan kwam vorig jaar te vervallen en de organisatie zat met een probleem: waar haal je zo gauw een ander terrein vandaan. Je hebt zeker zo’n 20 hectare nodig. Ga maar na: de cross country voor de ruiters is 3,5 kilometer, het wegparcours voor de menners 7 km, de marathon ook voor de menners is 8 km. Er moet ruimte zijn voor een springparcours, voor dressuurringen en voor een vaardigheidsproef. Ergens moet er een consumptietent worden opgezet en de mensen moeten hun auto’s en trailers fatsoenlijk kwijt kunnen. Paardensporters zijn niet van het soort dat zich gauw uit het veld laat slaan, dat kan ik u uit eigen waarneming verzekeren. Vandaar ook dat er vrij snel een nieuwe locatie werd gevonden, het recreatiegebied Vlietland in Leidschendam. Onder de naam ‘Stichting Eventing Zuid Holland’ staat er anno 2004 wederom een SGW in de steigers.

Het is tijd voor een goed gesprek met de voorzitter van deze nieuwe stichting die dat nieuwe terrein veroverde en die mede verantwoordelijk is voor al dat getimmer in de schuur. Vorige week donderdag maakte Ton Spaan bij mij zijn opwachting om u via mij verslag te doen van de voorbereiding van de SGW Vlietland 2004. Ton is vader van twee paardrijdende dochters en een zoon en hij is gehuwd met een eveneens paardminnende echtgenote. Zelf heeft hij ook gereden ‘heel bescheiden’ zegt hij zelf en ‘meer om het gevoel te krijgen’. Een paar jaar geleden is hij toegetreden tot de gelederen der menners.
Waarom ben je voorzitter geworden van de Stichting Eventing Zuid Holland?
Ton: ‘Besturen is leuk. Ik hou ervan om te regelen, te organiseren, en om mensen te motiveren. Eigenlijk ben ik geleidelijk aan in allerlei bestuursfuncties gerold. Het begon op de school van de kinderen toen ze klein waren, sportverenigingen toen ze wat groter werden en vervolgens kwam ik in het kerkbestuur, bij de Blesruiters, en werd ik penningmeester van de regio Zuid Holland van de Hippische Sportfederatie. Nu ben ik opnieuw voorzitter van de Blesruiters. Zo’n SGW organiseren is geweldig om te doen. Jammer dat’ie in 2003 niet door kon gaan. We wisten al een poosje dat het gebruik van de terreinen rond Duindigt eindig was dus we waren al om ons heen aan het kijken. Omdat het dankzij de Blesruiters toch ook een Leidschendams feestje was, hebben we bij de laatste SGW op Duindigt mensen van de gemeente Leidschendam uitgenodigd, waaronder wethouder E.P. Beimers en wethouder C.A. van der Brugge om te laten zien waartoe wij in staat zijn. Kennelijk was men wel gecharmeerd van het evenement want toen ik ze een paar maanden later belde om te vragen of er mogelijkheden waren om een samengestelde wedstrijd in Leidschendam te organiseren, werd daar zeer welwillend op gereageerd. Niet al te lang daarna, zat ik samen met Cees de Jong bij de wethouders Beimers en Van der Brugge aan tafel. Het enthousiasme resulteerde in een door de gemeente georganiseerd gesprek met de heer Bart Carpentier die namens Groenvoorziening Zuid Holland het beheer voert over Vlietland. Cees legde ook contact met de politie. Om een lang verhaal kort te maken, na een paar zeer constructieve gesprekken, konden de parcoursbouwers het terrein gaan verkennen om een route uit te zetten. We dienden tekeningen in en jawel, die werden goedgekeurd. We mogen Vlietland voorlopig gebruiken en daar zijn we enorm blij mee.’
Waarom is er een stichting opgericht?
‘Eerst lag de organisatie bij de rijverenigingen Koningin Emma en de Blesruiters. Onder Pleun van de Marel – zeg maar de nestor van de SGW groeide de samengestelde wedstrijd uit tot een evenement van allure. Toch hebben we er nu een stichting van gemaakt zodat de druk en de financiële verantwoordelijkheid niet meer bij de verenigingen liggen. Op die manier blijft de organisatie overzichtelijk. De organisatie is veel werk en loopt vrijwel het hele jaar rond. We hebben er dit jaar alweer een paar vergaderingen opzitten en er staat al een aantal gloednieuwe hindernissen klaar. De mensen die in de stichting zitten, hebben nadrukkelijk één ding gemeen, ze willen stuk voor stuk een mooie wedstrijd maken. Wij zijn er trots op dat we de
regiokampioenschappen Zuid Holland mogen organiseren. Dat betekent dat er extra veel deelnemers zullen komen.’

Hoe breien jullie de wedstrijd financieel rond?
‘Zo’n evenement organiseren kost een heleboel geld. Je hebt natuurlijk inkomsten uit de inschrijving maar daar red je het bij lange na niet mee. Zonder sponsors is er geen wedstrijd, zo simpel ligt het. In 2002 hadden we er rond de 60 en zoveel hopen we er ook dit jaar weer enthousiast voor te krijgen. We zoeken nog nieuwe sponsors. Daar zijn we druk mee bezig want we hebben geld nodig voor de wedstrijd, de kantine, de rugnummers, het strodorp, het programmablad, de dressuur, het springen, de marathon, de cross, en ga zo maar door. Dus potentiële sponsors nodig ik bij deze graag uit om contact met ons op te nemen.’ (Zie e mailadres hieronder.) En zonder vrijwilligers valt de boel ook in het water, toch? ‘Juist, zonder vrijwilligers kwam er óók niets van de grond. Ik vind het geweldig dat er altijd mensen zijn die zich belangeloos willen inzetten. Dat zijn met recht vrienden van de paardensport. Beide verenigingen hebben daar een groot aandeel in en zijn hiermee de basis van de stichting. Natuurlijk zorgen we goed voor onze vrijwilligers en iedereen heeft het altijd enorm naar zijn zin. Ik denk dat het enthousiasme van de organisatie aanstekelijk werkt. Iedereen in de stichting is natuurlijk zelf ook vrijwilliger net zo goed als de mensen van bijvoorbeeld het wedstrijdsecretariaat of de kantine. Er zijn nog vacatures voor mensen die willen posten bij de hindernissen. Mochten de lezers van de Dorpsketting daar wat meer over willen weten, dan nodig ik ze graag uit om contact met ons op te nemen. We sturen die mensen dan informatie en op de dagen zelf wordt hun ‘s morgens precies uitgelegd wat ze moeten doen.’ (Zie e mailadres hieronder.)

Wat maakt een samengestelde wedstrijd zo bijzonder?
De samengestelde wedstrijdsport is de meest veeleisende tak van paardensport die er is; het combineert dressuur, springen en een crosscountry voor de ruiters, en dressuur, wegparcours, vaardigheidsproef en een marathon voor de menners. Het is een spectaculaire sport die altijd veel publiek trekt. Ook de lokale pers heeft er altijd belangstelling voor en er komen verslaggevers van vakbladen. Ik weet zeker dat we in Recreatiegebied Vlietland te Leidschendam iets moois kunnen bouwen dus ook in 2004 zullen we weer een mooie wedstrijd te zien krijgen.’ Met deze verzekering keert Ton Spaan huiswaarts.
Maar mij moet nog iets van het hart: Ik heb reuze zin om nog wat superlatieven over de wedstrijddagen zélf los te laten. Op de foto ziet u een gedeelte van de bouwploeg naast een van de hindernissen waaraan ze afgelopen zaterdag de laatste hand hebben gelegd. De bouwploeg ziet eruit als een typisch mannenclubje maar dat klopt niet helemaal; mijn dochter ontbreekt op dit plaatje. De hindernis is een stoer bouwsel. De cross komt vol met dit soort constructies te staan. En ook de hindernissen voor de marathon worden geweldig. Ik ben jarenlang poster geweest bij de marathon en ik heb ook wel de cross staan starten. Meestal ging ik de dag tevoren samen met man en kinderen allebei de trajecten bekijken. Dat zijn stevige wandelingen, kan ik u verzekeren. Als dan eindelijk de grote dag aanbreekt staat iedereen stijf van de spanning. Trailers rijden in alle vroegte het terrein op en ontladen per dag zo’n 150, 200 paarden en minstens het dubbele aantal mensen. Zij worden gevolgd door honderden supporters en een veelvoud aan belangstellenden.Op een gegeven moment draaft alles en iedereen in de rondte. Een eersteklas schouwspel! De veeartsen arriveren, het secretariaat deelt startnummers uit, stopwatches en portofoons worden gecontroleerd en er worden ik weet niet hoeveel liters koffie gezet. Beide parcoursen worden voor de laatste maal gecontroleerd en dan wordt de eerste combinatie gestart. Als je dan bij je hindernis zit, dan is het echt genieten; elk paard dat voorbij komt verzorgt voor iedere poster een privé voorstelling. Wat wil een mens nog meer. Echt, het zijn twee fantastische dagen!

Thea Ambagtsheer

Algemene informatie en PR:
Annemarieke Roling Nobel, 070 5118550 am.roling@12move.nl
Informatie over/aanmelden voor posten bij SGW:
astrid.vandermeer@wanadoo.nl en Marian van Vliet: evt@planet.nl
Informatie over SGMW:
marjolijnambagtsheer@hotmail.com
Informatie over/aanmelden voor posten bij SGMW:
marjolijnambagtsheer@hotmail.com
Informatie over/aanmelden voor sponsoring SGW/SGMW:
saskia_ambagtsheer@hotmail.com