Begin september zijn onze nakomelingen weer naar school gegaan en zitten we alweer aardig in het gareel wat betreft ons gezinsleven. Dat doen we al een jaar of tien dus we weten wel zo ongeveer hoe alles gaat, informatie die trouwens niet in de gebruiksaanwijzing stond toen we onze kinderen kregen.. Toch is het dit keer anders want de oudste, zoon Youri, geniet nu middelbaar onderwijs. Geniet ja, want hij heeft het er reuze naar zijn zin. Tot zolang het duurt.. Want Your is nou niet echt bepaald enthousiast over scholen en ziet vooral het huiswerk als een noodzakelijk kwaad. Wij, zijn ouders, moeten dus behoorlijk wennen aan de nieuwe situatie. Want je ziet ten eerste een gedragsverandering, ten tweede zijn onze uitgaven flink gestegen om meneer het naar zijn zin te maken en ten derde geeft het een behoorlijke knauw aan de sfeer in huis. Want zoonlief moet nu ineens dat bepaalde vest of broek, begint moeilijk te doen over een schooltas en wilt eigenlijk veel liever iets in de kantine kopen dan de gewone boterham met kaas. Kapsones. Hij bewandelt de route naar het volwassen worden maar wij weten, gelukkig met zijn instemming, nog steeds de sluipweggetjes uit te kiezen. Inclusief alle hobbels en kuilen in de weg. Want zo nu en dan ontstaat er een verkeersinfarct en moeten wij, opvoeders, alle zeilen bijzetten om het tij te keren. Alleen mondt dat nogal eens uit in felle discussies waar de honden geen brood van lusten.
Onze hond kruipt daarom dan ook ver weg onder de bank om een rottrap te voorkomen van een van de knokkers, met op voorhand excuses naar alle dierenliefhebbers. Vanaf de zijlijn is dat best wel een mooi schouwspel maar op het slagveld zelf is het een stuk minder leuk. Van de week was er weer een discussie over het aantal pakjes drinken die hij mee naar school wilde nemen. Ik vind één pakje genoeg maar hij wil er twee: “Moet ik dan van de dorst omkomen?” is zijn betoog. Maar dan moet je net mij hebben: “Ik kreeg nooit een pakje drinken mee naar school! Als ik dorst had dronk ik gewoon water uit de kraan!” Ja, dáár scoor je mee bij een puber en dat komt absoluut niet ten goede van de sfeer in huis. Vooral als je als ouders niet op een lijn zit. Want zijn moeder vindt twee pakjes wel kunnen dus dat geeft dan ook weer spanningen en terwijl wij daar dan over gaan discussiëren, zit meneer alweer achter de playstation en doet alsof zijn neus bloedt. Of hij rent stampvoetend naar boven en slaat hard zijn kamerdeur dicht. Zelfs zijn twee broertjes snappen het niet helemaal: wat doet Youri raar! Die zijn gewoon lief vergeleken met hun broer en dat wil heel wat zeggen, geloof me! Ik heb zelfs al John de Mol aangeschreven voor een leuk programma idee: ‘Help, mijn kind zit op de Middelbare School!’, als zeg maar de opvolger van de Gouden Kooi. Toch komt, na een tijdje van bezinning, de spijtbetuiging en kun je op een normale manier de zaak (!) uitpraten. Bezinning ook voor mij want ik weet zelf hoe ik op die leeftijd was. Een darm! Een draak! Een klerelijer van de bovenste plank. Zodra ik uit school kwam smeet ik mijn tas in de verste hoek van de schuur en maakte dat ik weer buiten kwam. Dat hield ik vol tot er door mijn ouders aan de noodrem getrokken werd. Onder curatele hoefde nog nét niet maar dat het anders moest was duidelijk. Voor mijn ouders dan.
Voor mij was het onduidelijk, had het prima naar mijn zin en nam al die enen op Duits op de koop toe. De zin van Duits leren snapte ik totaal niet en de Leraar vond ik ook zwaar irritant. Youri vindt Duits ook zinloos maar ik laat hem niets merken. Ik overhoor hem en doe mijn best om niet, wat de uitspraak én grammatica betreft, door de mand te vallen. Mijn Leraar Duits kan dus na al die jaren van strijd met mij toch trots zijn, een gegeven dat ik destijds voor onmogelijk gehouden heb..
Arjen Veldhuizen