Wat brengt kleur in mijn leven?
Enkele weken geleden moest ik even wat dozen op zolder doorsnuffelen, ik had wat nodig en natuurlijk zat dat in de laatste doos die ik open maakte, en toen vond ik een map vol met oude brieven, aan mij geadresseerd. Met de hand geschreven wel te verstaan want ik ben niet opgegroeid met een computer. Die brieven zijn geschreven in de periode 1978 tot en met 1995 en voornamelijk afkomstig van vrienden en vriendinnen uit ‘vervlogen tijden’ zeg maar. De meeste van de schrijvers en schrijfsters woonden niet op Terschelling, waar ik twintig jaar gewoond heb, maar kwamen uit heel Nederland. Leuke mensen die ik heb mogen leren kennen in de vakantieperiodes en waar wij dan, eilander jeugd, contacten mee aanlegden, hetzij als vriendschap, hetzij, met de dames, in naam der liefde..Ja, ik klap lekker uit de school, niet! Ik krijg er een kleur van! De meesten kwamen elk jaar weer terug op het eiland en met hen hebben we menig fles geledigd en dóór hen zagen wij menig keer de zon opkomen.. Ik wist dat ik die brieven, naar schatting een honderdtal, nog had en ik heb die brieven altijd gekoesterd…Niemand kreeg het nadien voor elkaar om ze te vernietigen! Alle brieven heb ik inmiddels weer gelezen en geloof me, dat was een groot feest! Ik herbeleefde mijn jeugd en realiseerde dat zoiets dergelijks best wel uniek is want tegenwoordig worden er niet meer zoveel brieven geschreven. Tuurlijk, digitaal wordt er nog steeds veel geschreven maar dat is niet hetzelfde als iets opschrijven op papier, of, nog leuker, post krijgen. Ik ben menig maal erg opgewonden geworden van brieven die bij ons op de deurmat lagen…
Wat kleurde 2008 nog meer? Ja, het EK voetballen natuurlijk. De wedstrijd van Oranje tegen Italië maar ook die tegen de Fransen. Dat was voetbal van de bovenste plank! Maar ook de Olympische Spelen gaven mij kleur én energie want daarna ging ik steeds vaker de fiets pakken, onderwijl in mezelf ‘de wedstrijd’ verslaan á la Mart Smeets.
Onlangs mocht ik ook een whiskyproeverij meemaken en dat gaf mij letterlijk een kleur! Maar liefst acht single malts passeerden mijn neus en smaakpapillen en ik kan mij herinneren dat ik de eerste drie niet zo lekker vond maar na het zevende glas die mening moest bijstellen: ze waren allemaal lekker..Twee fanatieke whiskyliefhebbers vertelden ons, we waren daar met een man/vrouw of veertien, waar ik op moest letten en op wat voor manier de whisky gemaakt werd in de distilleerderijen. Naast mijn glazen lag ook een pipet waarmee je, wanneer je dat nodig vond, wat water bij de whisky moest druppelen voor een betere dronk, dat kwam de geur ten goede…Gelukkig zaten er naast mij echte kenners en telkens als zij begonnen te druppelen, druppelde ik gezellig mee. Aan het einde van de avond had ik dus van al die alcohol een flinke kleur gekregen, het hoogste percentage was 59%.., maar omdat we thuisgebracht werden maakte dat gelukkig allemaal niet uit.
Verder hoop ik voor het nieuwe jaar dat we met zijn allen wat meer kleur kunnen geven aan de minderheden in ons land. Dat we laten zien wél tolerant te zijn en elkaar respecteren in plaats van bepaalde groepen over een kam te scheren. “Denk niet zwart/wit, maar in de kleur van je hart” zong Frank Boeijen ooit. Veroordeel het vooroordeel!
Kleurloos vond ik de tv uitzending over Joran van der Sloot. Massaal iemand veroordelen, ik heb er niets mee. En dan de uitzending uitsmeren over de hele avond, tenenkrommend! Het enige voordeel was dat het lekker rustig was op straat zodat ik lekker kon doorrijden naar mijn werk want ik had nachtdienst.
De maand juni werd door mijn ouders ingekleurd. Zij vierden hun 50 jarig huwelijksfeest en hadden ons allemaal uitgenodigd in Giethoorn alwaar we een ontzettend leuk weekend hebben gehad. Ik mag mij gelukkig prijzen beide ouders nog steeds te hebben, dat kan niet iedereen meer zeggen…
Ja, familiebanden geven mij kleur in het leven, hoe ouder ik word hoe belangrijker dat wordt. Toevallig kreeg ik van de week een aantal pagina’s informatie over mijn familieverleden, opgetekend door een zeer gewaardeerde Oom van mij. Hij heeft terug kunnen kijken naar het jaar 1733, het jaar waarin Joannes Veldhuijsen vanuit Duitsland naar Nederland vertrok. Het was wel even slikken, afstammen van een Duitser, maar na het hele stuk gelezen te hebben was ik hier toch heel erg blij mee. Mijn Oom beschreef dat zo mooi: als jongere ben je
niet zo bezig met de geschiedenis en wil (en behoor) je vooruit te kijken, maar hoe ouder je wordt, hoe verder je achterom kan kijken (vaak een liefdevol omzien). Je naam geeft je identiteit aan. Maar achter die naam zitten weer andere namen, die allemaal een stukje identiteit bepalen. Prachtig filosofieën!
Mijn oudste zoon, Youri, gaf kleur aan 2008 door een meesterlijke rol te spelen in de slotmusical van Groep 8. Dat gaf mij een trots gevoel, niet alleen omdat hij mijn zoon is maar omdat ik zelf vroeger ook goed kon toneelspelen. Dat zijn dan de genen hé, die geven er kleur aan. Ondertussen geniet hij sinds de zomervakantie voortgezet onderwijs. Onlangs kwam hij met een keurig rapport thuis en toen ik eenmaal weer bij kennis was, door de cijfers viel ik namelijk steil achterover, en mijn vrouw mij drie keer had geknepen omdat ik nog steeds dacht zwaar in dromenland te zijn, kwam er weer een golf van trots over mij heen. Overdreven? Nee hoor, we waren trots op hem omdat hij het dit keer helemaal zelf gedaan heeft. We hoefden hem niet achter zijn vodden te zitten om zijn huiswerk te maken, en dat was uniek als je het vergelijkt met de Lager school.
Natuurlijk kleurden mijn twee andere zonen, Sven en Sil, ook het afgelopen jaar. Sven door gewoon zijn oorbel te blijven dragen ondanks pesterijen van klasgenootjes. Maar ook doordat ik aangesproken werd door een Opa van een vriendje van Sven. Dat vriendje was namelijk lelijk gevallen in het zwembad en Sven heeft zich over hem ontfermd, gesteund in het ziekenhuis en vervolgens keurig thuis gebracht. Dan onze Benjamin. Sil geeft ons bijna elke dag kleur omdat hij nog zo lekker klein is. Toch is hij al groot want hij is verstandiger dan zijn beide broers bij elkaar opgeteld…Maar omdat hij in alles het laatste zal zijn (zwemlessen, 1e communie, Sinterklaas, knuffelen, naar school brengen en ophalen etc.), koesteren we hem wat meer.
Mijn steun en toeverlaat, Daniëlle, kleurde afgelopen jaar natuurlijk ook weer lekker mee. Want zij geeft mij de ruimte om te schrijven voor de Dorpsketting maar ook de verslagen voor de voetbalvereniging. Tuurlijk, ze klaagt er wel eens over (“Volgens mij komt je computer op de 1e plaats en ik op de 2e…”), maar over het algemeen is ze positief. Daarbij is ze ook nog meer gaan werken en runt ze het huishouden, afgewisseld met het overhoren van toetsen van Sven.
Ach, er is genoeg kleur in mijn leven, dat maakt voorgaande wel duidelijk. Stompwijk gaf mij zelfs kleur door een prachtig bloemstuk te geven naar aanleiding van mijn 500ste stukkie in de Dorpsketting. Toen was ik even trots op mezelf.
Toch ben ik me terdege bewust dat dit niet voor iedereen weggelegd is. Daarom hoop ik van harte dat het nieuwe jaar daar verandering in mag gaan brengen. Ik sta wel wat kleur af.
Fijne Feestdagen en een fantastisch 2009!