Mijn vrouw en ik hebben naast onze baan, nóg een baan, namelijk het opvoeden van ons kroost, Youri, Sven en Sil. En Shebeth, onze hond, want ook die eist onze aandacht maar daar ga ik het nu maar even niet over hebben. Daar krijgen we trouwens ook geen geld voor, hondenbijslag..? Het ‘solliciteren’ naar deze functie was heel leuk, de hele procedure was zelfs zeer prettig als u begrijpt wat ik bedoel, maar daarna kwamen we erachter dat er een heleboel zogenaamde ‘kleine ettertjes…euuh..lettertjes’ waren, waar je pas in de loop der jaren mee geconfronteerd wordt…Ze staan onder het kopje ‘opvoeden’, die met dat hoofdstuk over normen en waarden. Daarin staan onder andere de eisen die kinderen kunnen stellen… Eerst in de vorm van bijvoorbeeld een raceauto of een echte leren voetbal, later gaat dat over in onderwerpen als ‘discussie over zakgeld’ of ‘ik wil een MP 3 speler’. Onderhandelen is dan ook een van onze belangrijkste taken…En de positie van onderhandelen is weer mede afhankelijk van je financiële budget, bestaande uit het salaris van de reguliere werkgever en van de gelden die we krijgen van de Hoofdsponsor, de regering. Tevens moet je goed met je collega op kunnen schieten, moet je dagelijks werkoverleg plegen om gelijkgestemd je taken tegemoet te treden. Ook in dit vak is communicatie een belangrijk bindmiddel. Maar altijd bestaat de mogelijkheid dat het kroost een pact sluit met je collega en dan sta je alleen op de werkvloer. Dat heb ik laatst weer ondervonden toen Sven mij vroeg of hij een gaatje in zijn oor mocht. In eerste instantie wilde ik aan hem vragen of hij een gaatje in zijn hoofd had maar ik besloot het iets pedagogischer aan te pakken: “Als onze Lieve Heer gewild had dat jij een gaatje in je oor zou hebben, dan had Hij dat wel direct geregeld toen je geboren werd!” Resultaat? Een boze Sven en veel gemopper in de trant van ‘ik mag ook nooit wat’, heel herkenbaar uit mijn eigen jeugd… Maar Sven is niet gek en legde het oorbel idee neer bij zijn moeder, een moeder van drie zonen dus geen dochters en getut, en die vond het wel een goed idee, mits hij het écht wilde. Zij besprak het weer met haar moeder die het direct een leuk idee vond. Lobbyen heet dat geloof ik. Gezamenlijk ondernamen ze nog een poging mij over te halen maar al gauw zagen ze in dat dit verspilde moeite was en besloten ze het gewoon door te zetten. Emancipatie heet dat geloof ik. Een paar dagen voor zijn 11e verjaardag kwam Sven met zijn moeder thuis en toonde mij een knopje in zijn oor…met een paars steentje…Ik zuchtte eens diep, gunde mijn collega opvoeder een blik die boekdelen sprak maar zette toch mijn trots opzij en gromde iets van ‘leuk’ of ‘mooi’..iets van die strekking. Broers Youri en Sil waren wat minder genuanceerd en begonnen direct Sven uit te maken voor meisje en mietje maar Sven trok zich daar niets van aan, ook niet toen ik enkele dagen later hem wees op een jurkje wat een meisje uit de straat droeg: “Leuk jurkje! Past mooi bij je oorbel..!” Zijn reactie was slechts een brede grijns en dat gaf wel aan dat het zelfvertrouwen bij hem goed zit, ook een onderdeel van opvoeden dus ik leg me er maar bij neer. Dit item kon van de agenda af maar direct diende zich het volgende alweer aan. Youri klaagde dat hij drie weken achter liep met zakgeld. En hij had het nodig want hij moest een nieuwe pen kopen. Na afgerekend te hebben fietste hij direct naar de V&D en kocht de benodigde waar, plus bij Meneer Jamin nog wat snoep voor zijn broertjes en bij de Groenteboer een half kilootje mandarijnen voor zijn Oma want laatst had hij haar voorraadje geplunderd….Toch maar eens met de werkgever praten over een bonus!
Arjen veldhuizen