Categoriearchief: ingezonden

Vierde Wereldlichtjesdag Stompwijk

Zondag 11 december:

Ook dit jaar willen wij meedoen met Wereldlichtjesdag. Na de live editie van drie jaar geleden en de online editie van vorig jaar en het jaar ervoor, geven we op zondag 11 december graag een vervolg aan dit mooie evenement. We hopen dat we dit jaar weer live bij elkaar kunnen komen.

Wereldlichtjesdag
Op Wereldlichtjesdag steken mensen wereldwijd op de tweede zondag van december om 19.00 uur kaarsjes aan ter nagedachtenis aan overleden kinderen. Met het aansteken van de kaarsen wordt de wereld letterlijk wat lichter voor iedereen die een kind verloren heeft. Ook besef je dat je niet alleen bent met je verdriet. Het maakt daarbij niet uit hoe oud je kind is geworden. Het kan bijvoorbeeld gaan om een ongeboren baby die niet heeft geademd, maar ook om een volwassen kind dat overleden is. Uiteraard maakt het ook niet uit hoe lang het geleden is. Je kind blijft immers je kind. Voor altijd in je hart en gedachten.

Samen herdenken

Omdat ook in Stompwijk en omgeving mensen wonen die één of meer kinderen moeten missen, herdenken we op Wereldlichtjesdag met alle families onze kinderen. Dat doen we door samen een kaarsje te branden en door de namen van de kinderen voor te lezen.

Ook in Stompwijk

Het initiatief van Wereldlichtjesdag in Stompwijk is vier jaar geleden genomen door Vera en Frans Hendriks. Zij hebben hun oudste dochter Tamara verloren toen het meisje vijf maanden oud was. Nadat ze in Wassenaar een bijeenkomst hadden bijgewoond, besloten ze deze speciale dag ook in Stompwijk te organiseren. Veel van de aanwezigen bij de vorige bijeenkomsten vonden het heel bijzonder om mee te maken. Dit jaar organiseren we alweer de vierde bijeenkomst voor ouders en familieleden van de kinderen.

Ook aandacht voor jouw kind?

Kunnen we ook een lichtje aansteken voor jouw kind? Laat het ons dan weten! Aanmelden kan via lichtpuntstompwijk@gmail.com. Fijn als we de naam en een foto van je kind mogen ontvangen. Dan zorgen we ervoor dat ook jouw kind op deze avond de aandacht krijgt die het verdient.

Heb je nog vragen, dan kun je die uiteraard ook stellen via de mail, of bel Vera via 06 – 38 46 21 93. We willen er met elkaar weer een heel mooie avond van maken.

Warme groeten,

Frans, Vera, Jerney, Chantal, Vera en José

Dank aan alle lieve kinderen uit Stompwijk e.o.

Wat hebben wij een leuke middag gehad afgelopen zondag bij jullie in het mooie dorp Stompwijk.

We hebben veel gedanst, gelachen en gefeest in ‘de Bles’. Ook deden we spelletjes en we hebben zelfs cadeautjes uitgedeeld voor de mooiste kleurplaten en knutselwerkjes. Het was moeilijk om te kiezen, want jullie hadden allemaal je best gedaan om wat moois te maken!

Ik hoop dat jullie net zo een leuke middag hebben gehad als wij.

Tot volgend jaar!

Groeten van de Sint en zijn pieten

Sint en het volledige team

Jetty’s eettafel

Vrijdag kookt Jens. In ieder geval een lekkere pastinaak soep, de “vergeten” groente, maar weer helemaal actueel. Het hoofdgerecht wordt een lekkere preigehakt en applecrumble met ijs als toetje toe.

Het team is verwend met een prachtige oven, waarvoor  we dank zeggen tegen Ron én Michel van de horeca concurrent, die heeft het geregeld. We zijn er geweldig blij mee, er gaat een wereld(keuken) voor ons open.

Er zijn twee speciale gasten waaronder Corrie Welp. Ze is al 35 jaar het dorp uit, maar volgt al ons nieuws op de voet. Ze spelt de Dorpsketting en geeft hem door aan een kennis, die hem ook weer doorgeeft aan iemand omdat er mogelijk nieuws over zijn nichtje in kan staan, die paard rijdt! Die Dorpsketting wordt optimaal gelezen.  Ik heb haar uitgenodigd bij het komende diner aan te schuiven. Nou dat wil ze wel, ik hoorde haar een gat in de lucht springen. Ze wist precies wat er de vorige keer op het menu stond, en zat thuis met het water in de mond. Ze was zelfs een beetje verontwaardigd dat er zich in eerste instantie niet zoveel mensen zich hadden aangemeld voor die heerlijke boeuf bourguignon.

Corrie aan de koffie

Als u nu zegt die heb ik lang niet gezien, meldt u zich dan nog snel aan. Er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Dinsdag 18.00uur is de deadline en is het boodschappenlijstje af.

Let op de vervoersmogelijkheid en op het meenemen van contant geld.

Wie zijn er in ieder geval:

Nelly, Paula, Lida, Greet, Leny, Ria, Greet, Tiny, Jan, Nel, Lien, Jacintha, Toos, Corry, Bep, Corrie, Piet, Lien, Lenie, Bram, Riny, Aad, Anneke, Ida, Lia, Agnes, Thea, Corrie en Piet.

Opgeven kan Ouderen Soos op dinsdagmiddag of via de mail Dorpspunt@stompwijk.nl.

Geef het door als er speciale wensen of diëten zijn.

Petra

Het moment van: Joost Juffermans

Door Margriet de Schutter van Schaatsen.nl

Rubriek over een speciaal moment van een sporter, coach, trainer of een ander personage uit de nationale schaats-, en skeelerwereld: een hilarische gebeurtenis, hoogte- of dieptepunt dat nog niet eerder is verteld.

06-10-2007 MARATHONSCHAATSEN: JAAP EDEN TROFEE:AMSTERDAM Joost Juffermans Foto: Soenar Chamid

‘JE HEBT VAN DIE DAGEN DAT JE JE ONOVERWINNELIJK VOELT, DIT WAS ER ZO EEN’

“In het leven zegt iedereen natuurlijk dat de geboorte van je kinderen het meest speciale moment is. Wij hebben er drie, dus kun je nagaan… Als ploegleider heb ik ook veel mooie dingen meegemaakt. Mijn mooiste wedstrijd was de Marathon Cup in Alkmaar in 2008, waar ik alleen een rondje pakte en het hele team zich opofferde voor mij. Het was tijdens de Marathon Cup Finale. De BAM-ploeg probeerde het recht te zetten, maar dit lukte niet meer. Qua schaatsbeleving was dit mijn mooiste.

Die dag ging als volgt: In de auto naar Alkmaar was het heel druk op de weg. Ook in de ijshal, toen we aankwamen, waren er ontzettend veel mensen. Het was immers de Marathon Cup Finale. Mijn ploegmaten bij Team TNT Express waren Henk Angenent, Martijn van Es en mijn broer Cees. Henk was net hersteld van een knieoperatie en Cees was niet helemaal fit. Martijn en ik waren ruim een week ervoor een weekje op trainingskamp geweest in Lanzarote.

In de Meent waren we iedereen kwijt. We kwamen hierdoor te laat bij de ploegbespreking. Ik weet nog dat we hiervoor flink op onze vingers werden getikt door onze ploegleider. We stonden op scherp en we waren met z’n vieren klaar om er een mooie race van te maken.

In het begin van de wedstrijd gebeurde er nog niet veel, maar na zo’n vijfentwintig rondjes reed Cédric Michaud weg. Volgens mij deed hij dit puur om zijn benen te testen. Ik dacht: ik spring er lekker achteraan en dan zien we het wel.

We hadden al heel snel een halve ronde gepakt. Mijn Engels is niet heel denderend, maar ik deed een goede poging en zei tegen Cédric: laten we een ronde pakken. Hij wilde vervolgens om de halve ronde overnemen. Dit was vrij onrustig. Het moest anders. Ik deed een nieuwe poging. Dit keer in het Frans, maar dit lukte niet. Daarna nog een keer in het Engels. Met succes, maar ik kreeg vrij snel in de gaten dat hij minder in vorm was dan normaal.

Arjen Mombarg liet zich terugzakken en nog een aantal rijders van Nefit. Zij dachten: Cédric is weg en Joost kan hij wel lossen. Dat wordt kat in ’t bakkie, maar het werd andersom. Cees liet zich ook terugzakken en reed zes ronden bikkelhard voor mij op kop. Daarna stapte hij uit de wedstrijd, want hij was niet fit.

Vervolgens nam Martijn van Es de taak van Cees over en zat Cédric er nog steeds bij. Martijn gaf eveneens vijf tot zes ronden gas. Ik keek om en plots waren we Cédric kwijt. Ik dacht: deze wedstrijd moet ik winnen!  Martijn was vervolgens ook klaar.

Henk liet zich op den duur ook terugzakken om mij op te pikken. Het peloton had ik inmiddels op een rondje gezet, dat in drie stukken geslagen was. Ik reed mannetje voor mannetje naar voren, totdat het peloton weer bij elkaar was. Vervolgens moest ik nog honderd ronden, van de honderdvijftig in totaal.

Jillert Anema stond te schreeuwen langs de kant, want ze wilden mij natuurlijk kapotrijden. Constant bleven ze demarreren. Henk bleef hen maar terugrijden, maar hij kon op den duur ook niet meer. Hierdoor moest ik weer aan de bak. Van verschillende teams bleven er jongens wegrijden. Het was een sloopwedstrijd, maar ik wist: als ik in het peloton blijf en deze race uitrij, dan heb ik gewonnen.


De laatste vijfentwintig ronden had ik zo’n verschrikkelijk botte schaats, waardoor het overleven was. Gelukkig wisten ze dat niet, anders had nog spannender kunnen worden. De fles Schrobbelèr (een kruik met Tilburgse kruidenlikeur die je krijgt als je de wedstrijd wint, red.) hadden ze al uitgedeeld aan onze ploegleider en was op voordat ik überhaupt gefinisht was.

Ik weet nog dat ik de laatste twee rondjes alleen mocht rijden en dat ik juichend en superblij over de finish kwam. Het was absoluut geen saaie wedstrijd. Door de vele ontsnappingen hadden ze me nog bijna teruggehaald. Bob de Vries bleef rijden, Arjan Stroetinga deed continu pogingen, eigenlijk het hele peloton. Op het laatst had ik nog maar honderd meter verschil over. Het was een ontzettend spannende race.  


Ik had een superdag, anders had ik het natuurlijk nooit gered. Ik was helemaal dood, maar het was gelukt. Met dank aan mijn ploegmaten. Al dacht ik op dat moment dat ik het zelf ook wel had gekund. Inmiddels moet ik toegeven dat ik hun hulp wel nodig had, maar dit mogen zij natuurlijk niet weten (knipoog).

Henk Angenent heeft na deze wedstrijd nog een jaar mank gelopen. Hij had voorafgaand aan deze race bedacht om rustig in te komen na zijn knieoperatie, maar hij moest vol aan de bak. Ik ben hem dankbaar. Je hebt van die dagen dat je je onoverwinnelijk voelt, dit was er zo een.”