Onder het motto:
drie dagen trainen in Nijmegen om de vierde dag uit te lopen!

Voorbereiding: op 12 maart 2007 per internet inschrijven. Iedereen ingeloot! Beginnen met voeten verzorgen met kamferspiritus. Logeeradres regelen bij kennissen in Nederasselt. Op Summerland met Pieternel v.d. Poel afgesproken dat ik haar zou op zoeken in de dansschool. Daar is zij als vrijwilligster actief voor de sportmassage. Maandagochtend 16 juli mijn spullen pakken en op weg naar mijn logeeradres. Vanaf daar de bus naar het drukke Nijmegen. Mijn startkaart ophalen en een “blarenpas” kopen. Op het Keizer Karelplein kwam ik de Stompwijkse handbalsters tegen met hun mannen en verzorgster. Even een praatje maken en elkaar succes gewenst. Terug naar Nederasselt naar Gon en Thijs. Eten, bijkletsen en alles klaarleggen voor de eerste wandeldag. Gon zelf loopt de 30 km. Zij had voor mij een Rababank tasje geregeld. Elke dag op vertoon van de Rabo bandana mochten wij ons laten verwennen bij de Rabobank met soep, koffie, fris en fruit.

Dinsdag 17 juli: de dag van Elst
Elke ochtend stond ik 04.00 uur op om alle voorzorgsmaatregelen te treffen. Om 05.15 uur met de bus naar Nijmegen. Het moment dat ik door de start ging, gaf me een fijn gevoel. Ja dit is het! En nu lopen …. lopen …. en nog eens lopen. De militairen liepen me al zingend voorbij. Even Fried bellen om goedemorgen te wensen en dat deed ik elke ochtend na de start. Ik had me voorgenomen om elk anderhalf uur te gaan rekken en strekken. Dat heb ik alle vier de wandeldagen volgehouden. Alle afdalingen liep ik zelfs achteruit. Dan gebruik je je beenspieren anders en het ontspant enigszins.
In Bemmel mijn eerste grote stop. Daar zag ik een groot bord met de tekst: 1e Kortebaandraverij op 13 augustus 2007. In gesprek met bewoners schept dat gelijk een band met Stompwijk. In Elst mijn tweede rustpunt bij de Rabobank. Geweldig! Net voor de dijk van Oosterhout nog een bezoekje gebracht bij een zus van Ria v Steen, die langs de route woont. Met de Waalbrug in zicht, zaten er nog goede bekenden langs de route. Ineens herkenden zij mij en riepen mijn naam. Om 16.50 uur meldde ik mij af en had de eerste 40 km in mijn benen zitten en mijn eerste biertje smaakte naar meer.
Daarna naar de sportmassage. Pieternel was druk aan het werk. Hier kwam ik Mieke tegen, ook een TC toerclub lid. Toen naar “huis”, belevenissen uitwisselen, bakkie doen, douchen en voorbereidingen treffen voor dag twee! WELTERUSTEN.

Woensdag 18 juli: de dag van Wijchen
Deze dag had ik een vroege start en om 05.55 liep ik al. Ik voelde een paar kleine blaartjes en besloot om bij de 1e militaire verzorgingspost me te laten behandelen. Daar kon ik ook gelijk zakjes met ijs halen om mijn schenen en knieën preventief te koelen. Ik loop altijd al achter in het veld en door deze verzorgingsstop raakte ik nog meer achterop. Toen liep ik al volop tussen de 30 km wandelaars. Hier liep ik ineens met inwoners uit mijn geboortedorp Hazerswoude. Erg leuk. In Wijchen is het altijd feest.

Op Summerland had ik met onze Leidschendamse politieagent Bert afgesproken om op elkaar te letten. Hij was daar met zijn dochter. En ja hoor, daar zag ik ze ineens zitten. Dat is dan weer zo’n mooi moment. Ook was een zus van Sandra (van Trapp) met haar man erbij. Toen maar weer gauw verder, want deze dag is de route het langst en de tijd ging dringen. Ik ging er al vanuit dat ik niet op tijd binnen zou zijn, toen bij de controle op de Waalkade werd gezegd dat er om 17.30 uur gefinisht mocht worden. Ja, zonder geluk vaart niemand wel. Om 17.15 uur was ik binnen. Daarna eten bij Stationszicht en naar “huis”. Ik had mijn fiets meegenomen, dus kon ik elke avond nog even een paar kilometer mijn beenspieren losfietsen. OP TV Gelderland kwam ik nog volop in beeld toen ik Wijchen binnen wandelde. Ook leuk! Het werd al bijna 00.00 uur dus WELTERUSTEN.

Donderdag 19 juli: de dag van Groesbeek/Zevenheuvelenweg
Inmiddels over de helft. Vol goede moed weer op pad. Bij de 1e en 2e militaire verzorgingspost haalde ik ijs om te koelen. Dan kan je ook gelijk even op een veldbed liggen om te rusten. Hier maak je echt van alles mee. In Groesbeek zouden mijn fietsmaatjes uit Stompwijk me opwachten. Ze moesten engelen geduld hebben. Als je ze dan ook daadwerkelijk ontmoet, dan bekruipt er weer zo’n fijn gevoel door je heen. En maar vragen hoe het met me gaat. Nou met mij prima hoor alleen de tijd hè! Dan kan Pastoor v.d. Plas wel zeggen: neem de tijd, maar op een gegeven moment is een bepaalde tijd toch onverbiddelijk. Op naar de Zevenheuvelenweg. Daar heb ik meestal geen moeite mee. Toen moest ik écht hard doorlopen naar de finish. Lopen dan maar en nog eens lopen …. niet meer stilstaan en …. precies om 17.00 uur was ik binnen. Pffff
Toen ben ik weer naar de EHBO gegaan. Ik had 250 nummers vóór mij. Ach, lekker zitten, oefeningen doen, eten, telefoontjes doen enz. Hier proef je ook het echte vierdaagse gevoel. De saamhorigheid, het medeleven, naar elkaars belevenissen luisteren enz. Er waren ruim 80 veldbedden en bij sommigen waren zelfs twee EHBO’ers tegelijk bezig. Men doet het allemaal deskundig en met veel beleid en iedereen krijgt de aandacht die hij of zij nodig heeft. Ik neem een petje af voor alle vrijwilligers. Voor hen is het ook een prestatie! Na vijf keer de vierdaagse gelopen te hebben, heb ik nog veel meer bewondering en respect gekregen voor o.a. de mensen van de organisatie, EHBO/Rode Kruis, sportmasseurs, opruimdiensten, militairen, horeca en uiteraard het publiek en een ieder die ik vergeet. GEWELDIG! Om ongeveer 21.15 uur liep ik richting het busstation. Oh, even kijken of Pieternel er nog was. Toen kwam ze net gedoucht naar beneden. Ze was sprakeloos, dat ik de derde dag ook had bedwongen. Even onze telefoonnummers uitwisselen en we spraken af om contact te houden. Tijd om naar mijn OASE! in Nederasselt te gaan. WELTERUSTEN.

Vrijdag 20 juli: de dag van Cuijk en de intocht
Met mijn tweede vroege start op weg naar de finish! Toen kreeg ik een smsje van Pieternel. Ze wenste me voor de laatste dag succes en schreef dat ze onverwachts bij de 1e militaire post zat. Nou ik was nog wel in voor een massage en dat lukte ook.
Hadden wij daar samen een Stompwijks/Zoeterwouds onderonsje en onderhand werden mijn spieren lekker los gemasseerd. In Overasselt aangekomen ging ik een kaarsje opsteken bij Maria. Overigens hebben de meeste kerken die op de route liggen hun deuren geopend voor de wandelaars. Elke dag ben ik dus ook een kerk binnen gewandeld.
Tussen Linden en Beers besloot ik om de vierdaagse niet meer op deze manier te gaan lopen. Het gaat prima hoor, …..maar de tijd hè! Óf wachten tot het jaar waarin ik 60 word, want dan mag je de 30 km lopen óf een keer trainen voor het lopen in plaats van fietsen. Maar dat geeft je écht geen garantie dat je het dan haalt hoor! Je hebt ook een dosis geluk nodig. In Beers begon het te onweren en regenen. Ik stapte net op tijd een sigarenwinkeltje binnen. Even geschuild en toen het onweer over was met poncho aan weer verder lopen. En maar zingen: Let the sun shine!! Intussen had de organisatie een sms bom verstuurd naar alle wandelaars: vanwege het noodweer mochten we om 18.30 uur finishen! Relaxed!
In Cuijk stond bij de pontonbrug een goede kennis van mij. Hij woont in Cuijk en ook hij moest lang op mij wachten. Van hem kreeg ik de eerste bloemen. Hij stelde mij aan de burgemeester van Cuijk voor. Overigens schudde ik elke dag vele burgemeesters de hand. Vanaf Mook ben ik bij een Engelsman gebleven van 79 jaar. Hij had een blokkade in zijn rug. Ik zette wel mijn medaille op het spel, maar ben toch trots dat we uiteindelijk beiden gefinisht zijn. De laatste kilometer bleven EHBO’ers bij deze man en ik ging toen vooruit. We zouden elkaar bij de finish weer zien. Door twee jongens uit Wateringen werd ik “over de finish geduwd”. Tjonge jonge wat liep ik toen snel zeg! Dat was ook wel nodig, want ik had maar 1 minuut en 8 seconden over. Gelijk SBS6 op mijn dak en toen die Engelsman eraan kwam vloog de cameraploeg op hem af. Eigenlijk wel gaaf om dat allemaal mee te maken. Die mijnheer was écht de laatste en heeft zijn 20e keer gehaald. Tegen mij kon hij alleen nog maar zeggen: thanks, thank you … You are very kind! Op de Wedren bouwde ik mijn eigen feestje samen met “Peter en Jeroen uit het Westland”. Toen Fried bellen om te vertellen dat ik het weer had “geflikt”! Het feest op de Wedren liep ten einde. Met twee bossen gladiolen liep ik naar Pieternel. Ook haar missie was geslaagd en zij verdiende ook een bos. Samen nog op de foto en weer weg. “Tot op de kermis” riepen we naar elkaar. In Stationszicht heb ik nog heerlijk gegeten met een Irish koffie toe. Tijd om naar Nederasselt te gaan. Vaarwel Nijmegen … tot ziens. Van Thijs en Gon kreeg ik een mooie bos bloemen. Toen nog het SBS6 vierdaagse nieuws kijken en ja hoor …. helemaal op het eind kwam ik in beeld met de drie molentjes van het TC shirt, waarop mijn medaille werd gespeld!

Zaterdag 21 juli: terug naar Stompwijk
Alles inpakken en na de koffie ging ik huiswaarts. De vlag hing uit … de kermis was al begonnen. Helaas heb ik weinig Stompwijkse lopers ontmoet tijdens de vierdaagse. Ik hoop dat zij allemaal net als ik zo’n fijne week hebben meegemaakt en het kruisje hebben gehaald. Na de kermis brak voor mij de herstelperiode aan. Dat duurde wel anderhalve week. En volgend jaar? ……. Dan ga ik kijken!

Met vele Nijmeegsewandelvierdaagse groetjes, Lia de Jong Zwetsloot