Och, och, och, men heeft weer eens een onderzoekje gedaan…Ditmaal bij de Nederlandse Bank. Ze zijn er achter gekomen dat een groot deel van de Nederlandse bevolking de huidige bankbiljetten niet goed kan omschrijven…Voorheen wist men wel dat er een Snip of een vuurtoren op stond maar hoe een eurobiljet er uitziet weet eigenlijk niemand: men wordt niet warm van de grafische vormgeving! Nou, geef mij een stapeltje van alles wat en ik heb het direct bloedheet! Ik heb nog nooit iemand bij een kassa zien staan die geen afstand kon doen van zijn geld, die huilend een 50 eurobiljet overhandigde en snotterend de verkoper probeert te overtuigen dat het zo’n mooi biljet is en of hij er maar goed voor zou willen zorgen…Trouwens, wie betaalt er eigenlijk nog met biljetten? We moeten toch alles pinnen tegenwoordig? Zelfs de orgelman heeft zijn centenbakje ingeruild voor een pinapparaat! De Nederlandse Bank heeft nu een reclamebureau opdracht gegeven om nieuwe biljetten te ontwerpen, bijvoorbeeld met (hou me vast!) een molen er op of (hou me nog steviger vast) de toren van Pisa! Dit zijn van die momenten dat ik wil emigreren! Het liefst naar een land buiten Europa want anders blijft het probleem van de nietszeggende euro’s mij achtervolgen. Maar ja, welk land? Na het zien van enkele afleveringen van ‘Geen weg terug’ en ‘Het roer om’ wist ik het nog steeds niet, totdat de kinderen met een voorstel kwamen: Het werd het land van Ooit! Waar kinderen de baas zijn (Dát zullen we nog wel ’s zien!!) We werden verwelkomd door een ridder, ridder ‘Graniet’. Hij kwam uit een zij ingang (alleen voor Hofhouding..) en liep met een brede glimlach op ons af, zijn zwaard nonchalant over de schouder. Een van de kinderen uit ons emigratie groepje riep direct dat het een ‘neppe’ zwaard was maar dat moet je natuurlijk nooit zeggen tegen een ridder… Onze Sven durfde uiteindelijk naar voren te komen om dit ‘misverstand’ even recht te zetten. Hij moest de greep van het zwaard vasthouden waarna het zwaard naar boven wees en vervolgens liet de ridder het zwaard los en …..viel Sven bijna om… “Zwaar, hé!? zei de ridder, “Daarom heet het ook zwaard!” Even later stonden we op een rode loper..euh…de kinderen op een rode loper en wij er naast, voor de Gouverneur van het Land van Ooit die ons ook welkom heette. Geloof me, dat voelt goed als je welkom bent én asielzoeker! Even later passeerden we de grens, wij groten als lakeien en de kinderen als jonkheren en jonkvrouwen, en werden we de hele dag vermaakt. Het hoogtepunt was het riddergevecht waar de vonken (van de zwaarden, bijlen en schilden) afvlogen. Het was leuk, erg leuk. Daarom verbaasde het mij dat het helemaal niet druk was. We hoefden nergens uren te wachten en niemand liep voor je voeten. Nou moet ik wel zeggen dat onze oudste zoon (bijna 13) het allemaal wel een beetje kinderachtig vond en dat liet hij, zoals het een goed beginnend puber betaamt, ons regelmatig zéér goed merken….Maar gelukkig kon ik hem toch op andere gedachten brengen door hem voor te houden dat ook zijn kleinere broertjes recht hebben op vermaak, net zoals hij kreeg toen hij zo oud was. En om even terug te komen op de euro’s: toen kostte het ook vele, vele euro’s om binnen te komen. Dát is dus het probleem met de euro’s, niet hoe ze er uit zien! Arjen Veldhuizen