Woensdagochtend half acht, eerst vraagt de wekker en dan de weegschaal aandacht. Ik weeg me schoon aan de haak en kom precies op hetzelfde gewicht als vorige week. Niet verkeerd. Ik duik nog even terug en als ik mij een uurtje later vlak voor het douchen weer weeg (na een extra plas) toch wat minder. Joepie! Ik hou dus mijn jasje aan en de weegschaal bij de club, maar die geeft een plus aan. Dat is mijn eer te na en ik doe mijn jasje uit en ben dan per saldo één onsje aangekomen.
“Wil je er over praten?’ vraagt de juf. ‘Ik ben eigenlijk heel tevreden’, zeg ik en bedenk dat ik zondag een flinke barbecue gehad met alles erop en eraan. Wel voorafgaande hieraan ’s morgens bijna 70 km gefietst en ’s middags flink in de weer geweest met zang en lachspieren.
Gisteren had ik nog een onderonsje met een appelgebakje. Op mijn werk trakteerden twee wethouders. Met mijn collega’s gingen we alleen even feliciteren en we zouden bijzonder sterk zijn. We kwamen in de kamer en daar staarden verleidelijke gevulde speculaas en koeken en appelgebak ons aan, hun extra charmes in de strijd gooiend met een neusprikkelende geur. Ik kijk mijn collega aan en de twijfel slaat toe. ‘We kunnen er natuurlijk een delen’, oppert ze. Ik heb alleen een bakje yoghurt bij me en ik bedenk dat ik dan best een appelig gebakje kan nemen óf blijven we toch sterk? Een andere collega roept uit ’Jammie, ze zijn nog warm’. Dat had ze nu niet moeten zeggen. We gaan direct overstag en bij de eerste hap proeven we de suiker en roomboter. We genieten van het begin tot het eind. ’s Middags stappen we extra stevig door in de lunchpauze en ‘s avonds zwem ik extra banen in de hoop de schade beperkt te houden en dat is gelukt. Volgende week beter. De tip van deze week komt van Ans, ze nog maar net gestart en houdt zich keurig aan de regels met navenante resultaten. Opnieuw afgevallen, neemt ze geen risico, ze gaat haar winst van deze week niet verknallen door de week erop de fout in te gaan. Je winst niet zien te verliezen, is de boodschap. Petra Oliehoek van Es