Woensdagochtendritueel. Opstaan en wegen. Mmmn tja, wat zal ik ervan zeggen. Het resultaat valt ietwat tegen. Ik heb tenslotte een kwart van die pannenkoek met spek en kaas laten staan, gehoor gevend aan mijn maag die zei dat ze vol zat. ‘Vroeger’ kon ik nog wel eens door de stopgrens dooreten , omdat dat ik als kind van ouders die de oorlog hebben meegemaakt het erfelijk bepaald zonde moet vinden. Ik heb een schoonzusje die zegt dat het de volgende dag toch in het toilet ligt, dus wat nou zonde. Daartegenover stond een gezellig weekend met de familie (die niet vies is van een drankje) en met opnieuw een barbecue op het menu . Ik zie op de foto’s dat nog even doorlijnen geen kwaad kan.

Het is gelukkig mooi weer, dus de korte broek kan weer aan, hemd, shirt en string, deze wordt ’s middags als ik ga fietsen gauw weer uitgetrokken. Het scheelt allemaal om de schade beperkt te houden. Resultaat plus één ons.

Juf zegt dat we niet lijnen maar een cursus volgen en bij een cursus hoort huiswerk anders leer je het nooit. Vergelijkbaar met een cursus Russisch. Alleen door goed te oefenen, het liefst dagelijks kan je de taal eigen maken. Er zijn twee op gewicht blijvers in de zaal, ze komen elke drie weken en doen dit al jaren. Voor hen is het een leefstijl geworden, ze denken er niet meer over na., maar houden toch voor de zekerheid de stok achter de deur. Vol goede voornemens gaan we allen weer op huis aan.

Doordeweeks gaat het altijd redelijk, maar ja wie denkt er nu in het weekend aan huiswerk.

Petra Oliehoek van Es