Ik had het eerst nog niet in de gaten maar opeens begon het te dagen. Voetbalclubs vroegen ineens uitstel van wedstrijden, supermarkten laten lege winkelpaden zien en het fileprobleem lijkt ineens toch door het kabinet opgelost te zijn. Wat is er aan de hand? Het is Voorjaarsvakantie en Nederland is massaal op wintersport! Met de Fourwheeldrive en dakkoffer naar de sneeuw alwaar skipassen omgehangen zullen worden, de nieuwste wintersportkleding eindelijk geshowd kan worden en de après skibars weer op volle toeren zullen draaien: ‘Biertje!” En wij, de niet draagkrachtigen en de wintersporthaters, blijven in grote eenzaamheid achter en zullen het even een weekje met elkaar moeten doen. Ook wel eens lekker, hoor. Geen kijkcijferrecords deze week voor Boer zoekt Vrouw of Peter de Vries, hooguit een stijging van wat kindertelevisie. Zelfs ‘De Film’ waar al zoveel over geschreven, gepraat en gebeden is zal …ondergesneeuwd raken doordat er gewoon bijna niemand thuis is. Meer zit er gewoon niet in. Ik kijk naar mijn 3.0 kinderen en denk aan Minister Rouvoet…Hij vindt dat vrouwen best meer kinderen kunnen baren maar dan heeft hij het over een gemiddelde van 1.7 kind wat opgetrokken moet worden naar 2.1 kind…..Nu was rekenen nooit mijn sterkste kant maar 1.7 kind? Raar. “Bitte ’n skipas voor twee volwassenen en voor eins punt sieben kinderen..Bitte.” Ach, flauw van me. Die man bedoelt het goed. Vroeger kwam de Pastoor of de Dominee met die mededeling en nu doet hij het. Hij heeft zelf vijf kinderen en reken maar dat het bij hem thuis supergezellig is. En ooit zullen zijn kinderen mijn pamper verwisselen in het bejaardentehuis of in ieder geval genoeg salaris afstaan om mij een mooie, verzorgde oude dag te bezorgen. Toen ik nog 0.0 kinderen had ben ik op wintersport geweest, naar Oostenrijk. Samen met mijn vriendin, tegenwoordig mevrouw Veldhuizen geheten. Dat was in 1992, een goed jaar, toen we beiden nog werkten en het geld binnen stroomde en we dus niet op de kleintjes hoefden te letten. Mijn skiuitrusting leende ik van enkele doorgewinterde skiërs en de latten had mijn toekomstige schoonvader bij het grof vuil gevonden. We gingen er met de trein naar toe en halverwege de reis hadden we spijt dat we geen slaapcoupés hadden genomen maar ach, we waren nog jong…Het was voor mij de eerste keer en ik moest daarom in een klasje. En zonder mijzelf op de borst te slaan: ik was vanaf het begin al de beste. De Leraar, Helmut of zoiets, riep onafgebroken ‘Super’ wanneer ik mijn kunstje had laten zien. Ook tijdens de après ski deed ik lekker mee en tijdens het diner werkte ik rustig een Wiener Schnitzel met een doorsnede van 50 cm weg …En als toetje Apfelstrudel met warme vanillesaus natuurlijk! Aan het eind van de week werden mijn prestaties getoetst middels een onderlinge wedstrijd slalommen en uiteraard, zonder mijzelf op de borst te slaan, eindigde ik als eerste van mijn klas en skiede ik even later, met medaille, van de hoogste bergen af. En kwam ik mijn vriendin ook weer eens tegen want zij was een doorgewinterde skiër dus die zag ik alleen ’s avonds en ’s ochtends….perfect om een vakantie zonder ruzie door te komen maar dit even terzijde……….
Die avond was er dan de finale in de après skibar en moest ik, als winnaar van Klas A, een dansje maken met de (best wel leuke en aantrekkelijke) winnares van Klas B. Tijdens dat dansje fluisterde ik wat over hoeveel kinderen zij later wilde maar verder dan 0.0 kwamen we niet want ja, ik had immers al een vriendin en die was nu niet honderden meters hoog van mij verwijderd, sterker nog, ze zat op enkele meters afstand en keek dit tafereel met argusogen aan. Het was mijn eerste Wintersportvakantie. Het was mijn laatste Wintersportvakantie… Ooit, wanneer we onze 3.0 kinderen maatschappij klaar afgeleverd hebben, gaan we nog eens terug…Hoop ik. Arjen Veldhuizen
