Ik merk aan mijn biologische klok dat het bijna Lente is… Niet dat ik rondloop met een voortplantingsdrang of zo, maar meer in praktische zaken, de boel aan kant maken en ordenen. Van alles schreeuwt om aandacht in mijn hoofd. Het begint met ergernissen. Ergernis dat die enorme stapel papieren naast mijn computer schreeuwt om geordend te worden. De dossiermappen heb ik al enige maanden in huis, een aanbieding bij de Aldi, maar tot op de dag van vandaag leidden papieren en mappen nog steeds een gescheiden leven. En elke dag vult de postbode die papieren weer aan, moet ik mijn waterverbruik, gas en licht opgeven, de belastingpapieren invullen en moet ik voor de zoveelste keer lezen dat de postcodeloterij toch écht op onze postcode gaat vallen. Terwijl ik niet eens lid ben van die club! Maar ook post met allerlei aanbiedingen op het gebied van mijn uitvaart. Dan lees je dat je altijd tekort komt als je het loodje legt volgens de dames en heren van uitvaartverzekeringen. Of je leest dat je tekort komt met je pensioen en word je sterk aangeraden om je bij te verzekeren want anders loopt het slecht met je af wanneer je gestopt bent met werken. Ach, tegen de tijd dat ik met pensioen ga zal de pensioengerechtigde leeftijd al opgetrokken zijn naar 75 jaar en zal ik dan om kosten te besparen gewoon lekker elke dag uit eten gaan bij een van mijn kinderen. Mits ze ’n beetje lekker kunnen koken natuurlijk! Uiteraard zitten er ook altijd vette rekeningen tussen en zie je na elke afschrijving je vakantiegeld met bakken euro’s slinken en vraag je je af waarom ze het überhaupt ooit vakantiegeld hebben genoemd..Als het vakantiegeld gestort is dan maken we een foto van het afschrift…kunnen we altijd nog zeggen: ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog!’ Naast deze administratieve rompslomp is er nog de ergernis tuin. En dan heb ik het niet over de bloemetjes en de plantjes maar over resten Oud & Nieuw (ijzerdraad, platgetrapt vuurwerk), resten natuurafval (bladeren en takkies) en resten van de kinderen (plankjes en balkjes met honderden spijkers er in geslagen…en ik mijzelf maar afvragen waar al mijn spijkers blijven..). Voorgaande is natuurlijk een kwestie van alles aan kant en een flinke bezem er doorheen maar er staan ook nog eens drie crossfietsjes, bruin van de roest en allerlei technische mankementen die schreeuwen om opgelapt te worden en een racefiets waar ik ooit grote plannen mee had maar het is bij plannen gebleven..Nu kan ik natuurlijk het grof vuil bellen en mijn probleem is opgelost maar ja, ‘ons bin zunig’ dus ik moet gewoon weer aan de bak. De winterslaap is voorbij maar ik geeuw nog wel een beetje. Moet eerlijk bekennen dat ik er ook wel weer zin in heb. Zin om weer lekker veel buiten te zijn, te rommelen, ’n beetje ouwehoeren met de buren of gewoon lekker lui in een tuinstoel wat te lezen. Terwijl ik dit schrijf ben ik wel drie keer de tuin in geweest om de situatie nog eens goed op te nemen. Had ik nog iets over het hoofd gezien? Ja! Er zitten gaatjes in ons Terschellinger vlaggetje en het Koolmezenhuisje is nog steeds niet bewoond. Misschien moet ik het maar onderverhuren aan een een of andere verdwaalmus. De klompen aan de schutting lijken nog in goede staat maar toen ik er met mijn vingers langs ging voelde ik dat het hout meegaf.. Een Maartse bui stort zich op mij neer en koude rillingen lopen langs mijn rug: “Het is nog te koud voor ’n T shirt! Snel maar weer naar binnen. Eten koken. Zuurkool met worst. Het kan nog nét!
Arjen Veldhuizen