Bijna vakantie! Maar eerst nog even wat zaken afsluiten. Onze oudste zoon Youri deed dat met zijn groep 8 van de Basisschool. Met een musical. Al weken hulde hij zich in geheimzinnigheid want het moest een verrassing blijven. Wel kregen we te horen dat hij een ‘Opa kostuum’ nodig had. “Mijn trouwpak!” riep ik spontaan, iets te spontaan…”dat is toch gekrompen dus met wat kleine aanpassingen kan hij die wel aan..” Mijn echtgenote haakte hier direct op in: “Punt één: je trouwpak is niet gekrompen en punt twee: ergens op de wereld loopt nu iemand in jouw pak die niet te dik en te vadsig is want ik heb het aan de kringloop meegegeven!” Mijn vrouw is nu eenmaal wat realistischer..Maar goed, geen pak dus maar een telefoontje naar Oma bracht redding en de acteur in spé kon verder. Maar een paar dagen later stond hij weer te piepen, hij moest een bril op want Opa’s hebben altijd een bril. Altijd? Nou ja, dat is meer een cliché want ook Opa’s weten de weg te vinden naar lenzen en laserboeren dus zonder bril optreden zou moeten kunnen. Maar zoonlief hield vol en tenslotte offerde ik een van mijn eerste kruitvatleesbrilletjes door het glas (plastic) eruit te slaan, wat trouwens nog een hele klus was.. Toen ik daarna met een sigaar aan kwam zetten ging ik weer te ver, kreeg ik weer de hele riedel te horen dat roken slecht was en wist ik dat wij rokers over een paar jaar de paria’s zijn van het Westelijk halfrond. “En jij bent verslaafd aan snoepen!” gooide ik er nog uit, maar een reactie kreeg ik al niet eens meer, de arrogantie! De première was donderdagmorgen voor de andere groepen van de school, de matinee was voor de fusieschool Christina en de oude Groep 8, de Opa’s en de Oma’s vrijdagmorgen en wij, de ouders, kregen de voorstelling vrijdagavond voorgeschoteld, inclusief het nuttigen van de door ons zelf meegebrachte hapjes. Een disco was het slotstuk, met ook nummers voor de ouderen in de zaal, zoals de DJ ons aankondigde… Een hele klus. Mijn gedachten dwaalden af naar mijn Basis Lagereschooltijd. Toen moest elke klas, eens per jaar, een musical of toneelstukje afwerken voor ouders en verdere familieleden. Dat heette een Schoolavond. Ik, zei de gek, had meestal een hoofdrol omdat de andere jongens het maar niks vonden. Die speelden liever ‘omstanders’ of een andere rol waarvan de tekst bestond uit het herhalen van het woordje ‘rabarber’.. Ik had het wel in me, zeer waarschijnlijk geërfd van mijn vader en grootvader, allebei fanatiek toneelspelers. Dan afgelopen vrijdagavond. De kinderen waren nerveuzer dan bij de vorige voorstellingen wist de Juf mij te vertellen. Logisch, want ouders zijn goed in ongezouten kritiek te leveren aan hun kroost..die nemen geen blad voor de mond. Maar ons werd de monden gesnoerd door een groep kinderen die lieten zien een eenheid te zijn waar geen speld tussen te krijgen viel. Wij ontvingen daarbij nog eens de complimenten voor het uitstekende spel van onze zoon en ik zag al direct een carrière als beroemd acteur voor hem weggelegd. Moest maar eens een mailtje sturen naar filmmaker Tim! Daarbij kwam nog de emotie van de avond: het achterlaten van het kind zijn, want dat doe je immers na je Basisschool. Want daarna zullen de eerste schreden naar volwassenheid gezet worden en weet je als ouder dat de band met je kind anders zal zijn als voorheen, er zit nog een dun rafeltje navelstreng dat hopelijk nog sterk genoeg is…Wat kan overdrijven toch lekker zijn, maar dit even terzijde.
Ja, Youri sluit een hoofdstuk af maar dit was niet het enige. Want Sil moest dat weekend voor zijn B diploma en dat betekende voor ons een einde aan de jarenlange gang naar zwembaden voor zwemlessen van de jongens. Met dank aan de regeringspartijen die ooit het schoolzwemmen afgelast hebben…Sil sloot de rij en moest zaterdag op voor zijn B diploma. Zijn A diploma was nog warm. Sil was niet zenuwachtig, hield zich hoofdzakelijk bezig met wat voor cadeautje hij zou krijgen…Als wij hem vanaf de kant nog de laatste instructies zaten te geven, knikte hij verveeld naar ons vanwege zijn ouders’ bemoeienissen en stak beide duimen omhoog ten teken dat hij alles onder controle had. Gelukkig, iedereen geslaagd. Een zucht van verlichting, een dubbele van mij. De aanwezige zwembondbestuurder probeerde nog middels een speech zieltjes te winnen door te benadrukken dat het C diploma ook heel belangrijk was, maar ik stond al met één been buiten, met de kennis: met A en B kun je prima zwemmen in de Cee! We sloten nu niet een hoofdstuk af maar in mijn ogen een heel boek! Op naar het volgende, de vakantie! Drie weken effe niks, een beetje pjitjollen en dan weer effe niks. Ik ben me ook al aan het voorbereiden op het eerste weekend, het weekend van de Kermis. Dat hoofdstuk krijg ik maar niet uit. Leuker kan je een vakantie niet beginnen, wel moeilijker. Want geheid dat ik na de eerste avond wakker word met een kater, ondanks mijn beloftes aan mezelf om die te voorkomen. Maar ach, het is maar één keer per jaar: ‘Zit m’n dassie goed, zit m’n jassie goed? Vader gaat op stap! Is m’n pochetje er, m’n sigaretje er…’ Oh nee, dit wordt een rookvrije kermis natuurlijk! Wat zullen we er een conditie aan overhouden! Iedereen hele fijne Stompwijkse Paardendagen gewenst,
Arjen Veldhuizen