Onze SUPER Purdy, na een wilde week Renesse Zuid Hollands kampioen Paardrijden! Gefeliciteerd Pur.

Groetjes, Sabine, Angelique, Marry en Marleen, Ilse en Femke!!!

Er gebeuren rond de kermisdagen altijd wel wat rare dingen. Vlaggen of tuinmeubelen verdwijnen en slechts zelden hangt iemand een fiets aan een lichtmast, hele maal in het nokje. Dat roept vragen op van:
* was die iemand dronken,
* was er geen parkeergelegenheid meer bij de sporthal,
* was het voorlicht kapot of
* gaat het om een weddenschap
* of is het een kwajongensstreek.
Wie het weet mag het zeggen.
Belangrijker is de vraag wie het durft aan om de fiets eraf te halen. Geef dan even een seintje aan de kantinebeheerder Max geven, zodat de rechtmatige eigenaar weer lekker kan gaan fietsen.

Petra

Wie heeft mijn zonnebril gevonden?

Op maandag 2 augustus ben ik mijn zonnebril verloren op de Kniplaan, Dr. v. Noortstraat of Meerlaan. Graag even een belletje naar 071 5802504 of 070 3275215. Bedankt.

Ilona van Ruijven

Wim Suijten en Wil Suijten van Velsen

Op 21 september zijn wij 50 jaar getrouwd. Deze feestelijke gebeurtenis willen wij vieren met onze kinderen, kleinkinderen, familie en vrienden.

Wij vieren dit op zondag 15 augustus en beginnen om 11.00 uur met een eucharistieviering in de Laurentiuskerk te Stompwijk.

* Telefonische bereikbaarheid:
Pastorie, Dr. van Noortstraat 88, 2266 HA Stompwijk, tel. 071 5801604
Pastoor B. van der Plas, tel. 071 5801215
Koster A. Hilgersom, tel. 071 5801563
* Openingstijden parochiesecretariaat:
Maandag, woensdag en vrijdag van 10.00 tot 12.00 uur
* Verzorging begrafenissen en crematies:
De heer C.G.J. Onderwater, tel. 079 3422906, e mail: info@cuo zm.nl

PAROCHIEBERICHTEN STOMPWIJK
* Woensdag 11 augustus 9.00 uur: geen viering
* Zaterdag 14 augustus 19.00 uur: geen viering
* Zondag 15 augustus 11.00 uur: Maria Hemelvaart, eucharistieviering m.m.v. het Parochiekoor, 50 jarig huwelijksjubileum van Wim en Wil Suyten van Velsen, voorganger pastoor Vijftigschild

Vanaf vrijdag 13 augustus t/m vrijdag 20 augustus is pastoor v.d. Plas af wezig. Voor dringende gevallen kunt u contact opnemen met tel. 071 5804342

IN ONDERTROUW: Johan van Leeuwen en Kitty Verboon

Gebedsintenties
* Zondag 15 augustus 11.00 uur: Anneke Schimmel van Geijlswijk, Ton Suyten, overleden ouders Suyten van Velsen, overleden ouders Hoogendijk, overleden armen en weldoeners van de parochie, Barbara Kester Steijger, Cor Verhagen, Gerrit Verhagen, Joanna v.d. Poel Rutten, Annie Baak Groeneweg, Alida Hilgersom van Stein, Adrianus Overdevest, Nico Groenewegen, Jaap Olsthoorn, Matinus Verhagen, overleden ouders broers en schoonzus, fam. de Jong v.d. Poel, Toos van Boheemen Warmenhoven, Adrianus Gerardus en Elisabeth Maria Olsthoorn, overleden ouders Turkenburg v.d. Kroft, overleden ouders van Haastert Onderwater, Koos en Kees de Groot, Gerard Steens, Nellie v.d. Helm Havik, Maria Adriana Olsthoorn, Arie van Santen, Petrus v.d. Meer, Cors Ouds hoorn, Ronnie de Winter, Louis Luiten, Petronella Waayer Caspers, Chris van der Helm, Cornelis Fuchs, Wil Disseldorp, Maria van der Salm Stijnman, Petronella Clara van Rijn Hoogeveen, Riet Hilgersom van Leeuwen, overleden ouders van Boheemen v.d. Kroft

Zondag 15 augustus
lector: P van Haaster
communie uitdeelhulp: Truus Hilgersom
koster: Adriaan Hilgersom

KERKDIENSTEN ZOETERWOUDE
* Zaterdag 14 augustus St. Jan 19.00 uur: gezongen viering
* Zondag 15 augustus Christus Dienaar 9.30 uur: hoogmis

Rabo sponsor fietsdag zaterdag 4 september

Houdt allen deze dag vrij. Komt fietsen voor “werk aan de kerk”,
dus noteer in uw agenda: zaterdag 4 september fietsen voor de kerk!!!!!

Commissie Restauratie Projekt H.Laurentiuskerk Stompwijk

Leden van het Parochiekoor opgelet!!!!!

Vanavond, dinsdag 10 augustus, is er om 19.00 uur een repetitie van het Parochiekoor i.v.m. de jubileumviering van a.s. zondag.

Vanaf vrijdag 13 tot vrijdagavond 20 augustus ben ik afwezig in verband met een vakantiereis naar Peking in China.De reis is met een gezelschap, waarbij ook fa milie zich heeft aangesloten. We hopen op een mooie en waardevolle reis in dat land wat al een oude geschiedenis heeft en een grote eigen cultuur. We bezoeken de Chinese muur, die iedereen als naam zeker bekend is. Die muur is een van de grote toeristische trekpleisters. De muur is meer dan 2000 kilometer lang en is door de Chinese Keizers al ver voor Christus aangelegd en wel tegen de volkeren uit het gebied Mongolië, die met paarden op rooftocht uittrokken. Zo werden de paarden tegengehouden en daarmee de ruiters. De aanleg van de muur heeft, naar de verhalen zeggen, meer dan een miljoen mensenlevens gekost. De bouw van de muur leeft voort in vele sprookjes, legenden en verhalen, die van generatie op ge neratie werden doorverteld. Een van de verhalen is dat een minister in de tijd van de bouw van de muur voorstelde om bij het klaarkomen van elke nieuwe kilome ter van de muur een levende mens in te metselen als offer voor de goden, omdat er steeds grote brokken van het klaargekomen gedeelte instorten. Het verhaal gaat dat er ruim 10.000 mensen werden afgezonderd om ingemetseld te worden. Men sen die de naam WAN van huis uit hadden meegekregen werden afgezonderd, want “WAN” betekent in het Chinees 10.000. Het verhaal zegt ,dat dit plan van de minister door de keizer werd aangenomen. Wij zullen een week lang hopelijk heel veel zien en horen. Na die week in China hopen we U weer terug te zien op deze gronden. Tijdens het weekend van 14 en 15 augustus zal Pastor Vijftigschild de Vieringen doen in Zoeterwoude en Stompwijk,hij is de vroegere Rector van het Elisabeth Ziekenhuis.Voor onvoorziene Vieringen in die week neemt Diaken Pee ters waar en Pastor Kortman uit Wateringen. De telefoonnummers zijn bekend bij het secretariaat te Stompwijk en bij koster Kees Onderwater in Zoeterwoude.

Alle goeds en tot ziens, B.v.d.Plas (pastoor)

Door: Laura Hilgersom

Vrijdagavond 20 augustus is het zover. De zevende Poldercross in Stompwijk is dan een feit. Dit evenement is inmiddels uitgegroeid tot een evenement van omvang. Ieder jaar is het deelnemersaantal nog gegroeid. Dat belooft een heus spektakel voor dit jaar.
De Poldercross in Stompwijk is dé gelegenheid om je lekker uit te leven. Het geeft je de kans om eens even lekker helemaal vies te worden, zonder dat je er raar op aangekeken wordt. “De Poldercross is een kans om je lekker uit te leven. Een kinderdroom gaat in vervulling, voor jong en oud. Gewoon niet nadenken en springen maar’. Maar voordat er zo een 400 enthousiaste deelnemers hun leven wagen over de 30 sloten, is voorbereidend werk noodzakelijk. De Poldercross commissie is al geruime tijd van te voren bezig met de voorberei dingen. Nadat de landeigenaren hun toestemming gegeven hebben om het land te gebruiken, komt de organisatie goed in gang. De Poldercross is dan druk bezig met het werven van vrijwilligers, vergunningen en het inspecteren van de sloten. Vooral dit laatste is van groot belang. Ook al is er op de avond zelf voldoende EHBO hulp aanwezig, een ongeluk zit in een klein hoekje. Omdat er elk jaar dezelfde sloten gebruikt worden, is het controleren ervan makkelijker geworden. Het eerste jaar werden er de gekste dingen uit de sloten gehaald, variërend van fietsen tot verkeersborden. Met de jaren zijn de sloten steeds ‘leger’ geworden, maar dat neemt het eventuele gevaar niet weg. Nu de Poldercross is uitgegroeid tot een van de drie grootste evenementen van Stompwijk is het op de avond heel gezellig. Naast de vele deelnemers trekt de Poldercross ook veel belangstellenden. De Poldercross wordt georganiseerd voor de jeugdleden van de Stompwijkse ijsclub Nut en Vermaak. Met de opbrengst van het inschrijfgeld wordt er eens in de twee jaar door de ijsclub een trainingskamp georganiseerd. Op deze manier wil de ijsclub de jeugd van Stompwijk alle gelegenheid geven om zich met sport bezig te houden.

De Poldercross organisatie v.l.n.r: Peter Hilgersom, Wim de Groot, Arno Turkenburg, Joke Juffermans, Leo de Haas en Winfried van Beek.

De heer J.M. van Rijn
‘Het Nederlandse gezag moest kost wat kost gehandhaafd blijven’

Op 15 augustus herdenkt Nederland de capitulatie van Japan en daarmee het daadwerkelijke einde van de Tweede Wereldoorlog die tot dan in Azië en het voormalig Nederlands Indië had voortgeduurd. Twee dagen na de capitulatie riep Soekarno de Republiek Indonesië uit hetgeen niet strookte met de belangen van Nederland. Dit was het begin van een onafhankelijkheidsoorlog die enige jaren zou duren. Na veel militaire en politieke strijd legde Nederland als kolonisator van Indonesië zich in december 1949 bij de situatie neer.

De oproep
In de zomer van 1946 kregen alle 19 jarige jongemannen in Nederland een oproep voor militaire dienst, ook ‘Den heer J.M. Van Rijn’. Hij woonde destijds bij zijn ouders op molen De Merenburger toen hij een oproep ontving van de burgemeester die hem mededeelde dat hij op die en die datum diende te verschijnen ‘voor den indelingsraad om voor den dienst plicht gekeurd te worden’. Meneer Van Rijn vertelt: ‘Die keuring stelde niets voor. De overheid had gewoon zo snel mogelijk zo veel mogelijk troepen nodig dus we werden zonder veel plicht plegingen bijna allemaal goedgekeurd voor dienst in de tropen. Ik mocht nog wel opgeven naar welk onderdeel mijn voorkeur uitging, maar ook dat bleek een farce. Ik koos voor luchtdoel artillerie, dat leek me wel wat, en prompt werd ik ingedeeld bij de geneeskundige troepen van de landmacht. Achteraf hoorde ik dat niemand van mijn lichting terecht was ge komen bij het onderdeel van zijn voorkeur. We werden gewoon állemaal tot hospik verklaard en we moesten állemaal naar Indië. In juni ’47 moest ik me melden voor de opleiding. We werden eerst ondergebracht in Ede. Daar hebben we een tijdje in verouderde Duitse barakken gewoond die zo gammel waren dat je door het dak heen naar buiten kon kijken. Het sanitair was uiterst primitief. Er was alleen koud water en als je etensbakjes vet waren dan schuurde je ze maar met zand. Werd het ook schoon van, zeiden ze. Ik begrijp soms nóg niet dat we dat allemaal maar pikten.’

De opleiding
Na Ede kwam meneer Van Rijn in Kampen terecht en daar kregen hij en zijn maten een opleiding van drie maanden: ‘Die opleiding moest ons voorbereiden op de strijd in de tropen en we moesten een EHBO diploma halen. Als je dat haalde was je meteen hospik. Het stelde allemaal bar weinig voor en achteraf gezien is het schandalig dat ze ons zo slecht getraind op weg stuurden.’
De troepen leerden salueren en marcheren; niet direct vaardigheden waar de Indonesische guerrillastrijders van ondersteboven zouden raken. Maar wisten die Nederlandse jongens veel, ze waren 19, 20 jaar en ze hadden nog nooit een oerwoud of een vrijheidsstrijder gezien. Meneer Van Rijn vervolgt: ‘We waren nog aan het bijkomen van de Tweede Wereldoorlog en we hadden totaal geen idee wat ons in dat verre land te wachten stond. Het enige dat ons verteld werd, was dat Indië ‘bevrijd’ moest worden van de Japanners die daar nog rond liepen, en van de Engelsen en een zootje oproer kraaiers. Achteraf weet je dat dat nogal bezijden de waarheid was: het Neder landse gezag moest koste wat kost gehandhaafd blijven, dát was waar het om draaide en verder niets.’

De reis
In januari 1948, na tien dagen inschepingverlof, nam de toen 20 jarige jongeman Van Rijn afscheid van zijn meisje en vertrok naar de opstandige kolonie. Hij voegde zich bij zijn maten van het 50ste en 51ste veldhospitaal van het regiment geneeskundige troepen en tezamen scheepten zij zich in op de S.S. Waterman voor een reis van 12.500 kilometer met een schip dat een topsnelheid haalde van 31 km per uur. Het was, dat zult u begrijpen, een weinig opwindende reis. Op een enkel incident na. In de golf van Biskaje belandde het schip in een hevige storm. De jongens werden opgesloten in het ruim; luiken dicht en slot er op. Het licht viel uit, en het schip sloeg na een enorme klap zo akelig scheef dat de plunjezakken door het ruim vlogen. De jongens zaten verstijfd van angst in het pikkedonker en meneer Van Rijn was er op dat moment zeker van dat zijn laatste uur geslagen had. Gelukkig besliste de voorzienigheid anders en kan hij het verhaal nu, 56 jaar later, nog navertellen. Over de Middellandse Zee scheen de zon en in de buurt van het Suezkanaal hesen de troepen zich in tropenuniform. Na de Rode Zee staken ze de Stille Oceaan over en toen waren ze er, die jongens van de koude grond: op Sumatra in de tropen. Meneer Van Rijn: ‘Alles was er zo anders, de natuur, de geluiden, het eten, de zeden en gewoonten. Ik weet nog dat ik langs de kant van de weg een vrouw een baby de borst zag geven! Ik wist niet waar ik kijken moest; dat een Nederlandse vrouw zoiets in het openbaar zou doen was in die tijd onbestaanbaar. Wat ik ook nooit vergeten zal, was de smaak van het fruit. Bananen bijvoorbeeld. Veel lekkerder dan die dingen die in Nederland voor een banaan doorgaan. Je moet bedenken dat wij in Nederland net een oorlog achter de rug hadden met alle ontberingen van dien. Een stuk fruit was voor ons een ongekende traktatie.’

Van hospik tot timmerman
‘Wij van het 50ste veldhospitaal werden in een fort in Palembang gelegerd dat al in ’46 op de Indonesiërs veroverd was dus daar boften we bij. In het veldhospitaal werden soldaten en burgers behandeld. Ondanks mijn EHBO diploma kwam ik in de timmerwerkplaats te werken. Daar was ik beslist niet rouwig om want een EHBO er is nauwelijks een deskundige verpleger te noemen. Toch werd een aantal van mijn kameraden als hospik ingedeeld. Sommigen werden honderd kilometer verderop naar de buitenposten gestuurd. Daar kwamen ze in kleine kampongs terecht waar ze in voorkomende gevallen dokter en verpleger tegelijk moesten spelen voor de Nederlandse militairen die daar patrouille liepen.’

Democratisch
Meneer Van Rijn zegt geluk te hebben gehad om op Sumatra terecht te komen. Daar was de situatie betrekkelijk rustig, zeker vergeleken met hoe het op Java was. Er zijn in het voormalig Nederlands Indië tussen ’45 en ’49 5000 Neder landse militairen gesneuveld. Voor het overgrote deel waren dat gewone dienst plichtigen. Het kwetst meneer Van Rijn en de zijnen tot op de dag van vandaag in hoge mate dat er nog steeds zo weinig belangstelling is voor de ervaringen van de Indië veteranen, om over waardering maar te zwijgen. Met boosheid in zijn stem vervolgt hij zijn verhaal: ‘Wij werden voor ons nummer naar Indonesië gestuurd, daar had een democratische regering toe beslist en de Tweede Kamer had daar haar goedkeuring aan gegeven. De Nederlandse regering was er heilig van over tuigd dat de Indonesiërs zichzelf niet konden besturen. Toen we naar het voor malig Nederlands Indië vertrokken stond het grootste deel van de Nederlandse bevolking achter ons. Toen we terugkwamen werden we met de nek aangekeken. Natuurlijk hebben zich in Indië excessen voorgedaan, zowel aan Indonesische als aan Nederlandse zijde. Maar dat de politiek ons zo heeft laten vallen, is moeilijk te verkroppen’.

Mooie woorden
Wat hem en andere Indiëveteranen enorm dwars zit, is het feit dat er nog nooit iemand van het koninklijk huis aanwezig was bij de jaarlijkse herdenking in Roermond op 7 september. ‘Waar het de ondersteuning van redelijke verlangens betreft, zult ge steeds op mij kunnen rekenen’ schreef prins Bernhard aan ieder van de teruggekeerde militairen. Het is wat het koninklijk huis betreft bij deze woorden gebleven.

Een toerist
Toen meneer Van Rijn in Nederland terugkeerde was hij 22 jaar oud. Zeven jaar daarvan zijn opgegaan aan de oorlogen in Europa en Azië. Maar het heeft niet alleen treurige herinneringen opgeleverd, dat kan ik aan de stem van meneer Van Rijn horen: ‘Het was alles bij elkaar een mooie ervaring, die jaren in Indonesië. De onderlinge kameraadschap is tot op de dag van vandaag gebleven en over de Indonesische bevolking kan ik niets dan goeds vertellen. Ik ben nog twee keer teruggeweest. Ongelooflijk hè, dat je daar zomaar naar toe kunt gaan. Als iemand me dat toén had voorspeld, dat ik er ooit nog eens als zelfbetalend toerist naar toe zou reizen, had ik het nooit kunnen geloven. Het was geweldig om daar terug te zijn in dat prachtige land. De mensen waren nog net zo hartelijk en voorkomend als destijds. Ik ben blij dat ik heb kunnen uitleggen dat wij van het Veldhospitaal daar verplicht zaten. Het bleek dat die mensen al die jaren hebben gedacht dat wij daar vrijwillig de dienst liepen uit te maken.’

Een goede beslissing
Zo jong als hij nog was, had hij dankzij zijn tropenjaren een levenservaring die maakte dat hij zijn leeftijdgenoten vooruit was. Het was op alle fronten ontzettend wennen, terug in Nederland. De mores waren anders en alles leek veel kleiner dan voorheen, zowel de afmetingen van het land als de menselijke opvattingen. Er volgt een anekdote ter illustratie. ‘Ik was’ vertelt meneer Van Rijn, ‘net twee dagen in Nederland toen pastoor Sistermans alle jonge mannen sommeerde in de kerk te blijven voor een of andere bijeenkomst na afloop van de kerkdienst. Hij stelde zich achter in de kerk op om te verhinderen dat er ééntje naar buiten zou glippen. Ik weet nog dat ik tegen hem zei “Moet u eens goed luisteren meneer pastoor, ik heb in Indië gezeten en ben net twee dagen terug. Ik heb nog geen seconde alleen gehad met mijn meisje. Het spijt me wel meneer pastoor, maar ik ga nú naar haar toe.” Dat dat een goede beslissing was, is overtuigend bewezen: hij en dat meisje zijn intussen al dik vijftig jaar getrouwd.

Thea Ambagtsheer