“Kom jongens, we gaan naar Stompwijk, naar de survival!” Nadat ze van blijdschap een rondje om de tafel hadden gelopen, sloeg hun enthousiasme om, want wat zei papa eigenlijk: “Survi…euh…? Wat is dat?” “Dat zijn een soort pellen waar je heel moe en nat van kan worden…En je moet niet bang uitgevallen zijn!” Een uurtje later liepen we over de Stompwijkse voetbalvelden en zagen we een grote groep jeugdige Stompwijkers met hun volwassen leiders (lijders?) aan het ‘werk’. Ze waren net terug van waterparadijs de Vlietlanden en dat was ze ook aan te zien: oververmoeid vanwege de korte nacht met haar zéér zware survival onderdelen en murw van de nattigheid en de daarbij behorende kou…Gelukkig was er even gelegenheid om te rusten en om eventueel wat droogs aan te trekken, eventueel want ik denk dat de meesten geen droge draad meer in de tas hadden zitten. Toch lukte het de leiders nog om een flink aantal aan het voetballen te krijgen voor dat er gegeten ging worden. Mijn droge en uitgeruste zoontjes keken met respect naar de meisjes en jongens en zwegen in alle toonaarden richting mij, bang natuurlijk dat hun vader ze volgend jaar opgeeft voor de Stompwijk’92 Weekend Survi val…. In het eten zat kennelijk krachtvoer waar alle Liga varianten bij in het niet zouden vallen want de één na de ander kwam weer opmerkelijk actief de kantine uitrennen, klaar voor het volgende spel en stil hopend dat ze het droog zouden houden…Niets was minder waar want de Brandweerwagen stond alweer klaar bij het handbalveld en er was geen brand! De onderlinge groepen moesten tegen elkaar strijden door zo veel mogelijk tennisballetjes, ééntje per persoon en in een patatbakje, al lopend over een niet zo’n brede plank, naar de overkant brengen. Op zich lijkt dat niet zo moeilijk maar dat werd het wél doordat de deelnemers door twee brandslangen belaagd werden…Uiteraard werden diverse omstanders óók nat gespoten…dat zag ik op een redelijke én veilige afstand. Na dit evenement kreeg men nog een toetje: Tokkelen! Uiteraard boven water dus weer een nat pak! Wij stonden op de brug waaronder de tokkelaars te water gingen en de Tokkelaars hadden al snel gezien dat als je je op een bepaalde manier liet vallen, het publiek op de brug óók een natte douche kregen…en dat was de kwaliteit van Poldercross water…. Mijn droge en uitgeruste kinderen stonden precies op dat punt en na een deelnemer of acht waren ze niet meer droog en wist ik dat hun moeder een extra wasje aan moest gaan zetten bij thuiskomst…
De prijsuitreiking konden we helaas niet meer meemaken maar we hebben het wel naar ons zin gehad. Als toeschouwer dan wel te verstaan… ik kan natuurlijk niet spreken voor de deelnemers. Maar als je ziet hoeveel kinderen er elk jaar weer meedoen dan zal dat wel goed zitten!
Arjen Veldhuizen