Een nieuwe start met Jeroen de Gier als uitbater, tijd voor een nieuwe naam en dat was wennen na zoveel jaar het Blesse Paard. Nou ja door de meeste mensen werd het al de Bles genoemd dus zoveel gewenning was er niet voor de naam. Wel werd het roer omgegooid en vanaf toen kon je ook elke dag eten in de Brasserie. Na een frisse opknapbeurt en veel creativiteit van Jeroen, Anouk, Trevor en hun team is er veel veranderd. De snackbar van Ruud en José is erbij gekomen en na wat opstart strubbelingen is het in deze coronatijd een goed geoliede afdeling geworden waar mensen graag langs komen om het van tevoren bestelde eten op te halen. Afgelopen zomer was er het hippe terras aan de overkant waar mensen toch wat konden eten of drinken op voldoende afstand van elkaar.
In de maand december het mooie project waarin ze met z’n drieën 72 uur doorbrachten in de Kas vanwege de actie Support Casper met een prachtige opbrengst. Zo is er steeds wel iets, ondanks alle beperkingen, en dat kenmerkt de strijdlust van Jeroen, Trevor, Jelka en alle andere medewerkers. Afgelopen weekend dus alweer 5 jaar met Jeroen aan het roer. En ook nu een leuke actie, bij aankoop van een consumptie kreeg je een heerlijke muffin als felicitatie, gratis en voor niks. Na het fietsen was het goed toeven met een heerlijke warme chocomel mét slagroom, de enthousiaste medewerksters stonden met een brede lach achter de toonbank en het was ondanks de kou heerlijk warm bij het vuurtje buiten. Team de Bles van harte gefeliciteerd! Op naar de 10! Met z’n allen, en hopelijk met gauw weer wat meer vrijheid om elkaar te ontmoeten in de Bles, moet dit lukken.
Na 38,5 jaar nemen oprichters van ’t Geertje Wim en Ada afscheid van de boerderij. De boerderij wordt overgedragen aan hun 3 kinderen Rick, Willeke en Marleen en haar man Richard.
Hein en Mien runnen de boerderij van 1948 tot 1982. We nemen jullie even mee terug naar 1948. Hein en Mien kochten deze boerderij. Het was een oud achterstallig boerderijtje met een paar varkens, koeien en kippen. De plek werd hen afgeraden omdat het moeilijk was om je brood er te verdienen. Maar de plek stond hen aan. Ze begonnen met het verhuren van roeibootjes en maakten er samen met hun 10 opgroeiende kinderen het beste van.
Overname door Wim en Ada
Wim (oudste zoon van Hein en Mien) en Ada van Rijn namen de boerderij in mei 1982 over en gingen er wonen met hun 3 kinderen: Eline 4 jaar, Rick 3 jaar en Willeke 9 maanden. Zij gaven de boerderij de naam ’t Geertje, vernoemd naar de Geerpolder waar het in staat.
De boerderij was nog steeds oud en niet van deze tijd maar wederom, Wim en Ada zagen de schoonheid van de plek en begonnen met veel passie aan hun levenswerk: Het verbinden van stad met platteland.
Ze begonnen met 24 koeien, 9 varkens, 80 kippen en 6 geiten die zij meenamen van hun vorige woning waar ze een weilandje hadden.
Heel veel gebouwd
Er werd heel veel gebouwd. Als eerste een geitenschuur met capaciteit tot 70 melkgeiten. Ada begon met geitenkaas maken (gewoon in de keuken). Dus gauw werd er een winkeltje gemaakt. Er kwam een kaasmakerij. En in 1987 kwam hun 4e telg: Marleen.
In 1990 kwam er een loods voor de machines, een nieuw varkensverblijf en de schuur tegenover de huidige geitenschuur die toen diende als werkplaats en lammerenhok. De hooitas maakte plaats voor een grotere winkel en er kwam een nieuwe geitenschuur. Ook kwam er een klein restaurantje uitkijkend op de kippen waar we koffie, cake en broodjes verkochten. In 1995 was dit allemaal gerealiseerd.
Stad met platteland verbinden
Heel veel voorwaarden waren geschept om te werken aan het echte doel: ‘mensen verbinden met het platteland’. Waar komt de melk vandaan? Hoe ziet een varken eruit? Hoe gaat het reilen en zeilen op een boerderij. Het ontvangen van mensen op de boerderij kreeg steeds meer vorm. Er kwamen meer dagjes mensen, kinderpartijtjes, scholen, verschillende groepen voor een rondleiding etc. Er was nog een hele grote wens: de overgang van gangbaar naar biologisch. Wat is er mooier om mensen te kunnen laten zien hoe je zo natuurlijk mogelijk kunt boeren met respect voor dier en milieu.
Overgang naar biologisch
In 2002 hebben wij eindelijk genoeg eigen land en een nieuwe koeienstal die aan alle eisen voldoet om biologisch te mogen zijn. Wat houdt biologisch eigenlijk in? Biologisch bestaat uit 2 belangrijke facetten. De dieren hebben bepaalden behoeften en daar pas je hun leefruimten op aan waarvan voldoende ruimte en de mogelijkheid om zowel binnen als buiten te kunnen zijn 2 belangrijke voorwaarden zijn. En het geproduceerde voedsel is met respect voor het milieu geproduceerd dus zonder gifstoffen of andere middelen die de natuur negatief beïnvloeden.
Wij zijn dan ook trots om te kunnen zeggen dat onze bedrijfsvoering geheel biologisch is. Door de nieuwe koeienstal is er plek gekomen in de oude koeienstal die sindsdien dient als restaurant. Inmiddels zijn er zo een 23 melkkoeien, 100 melkgeiten, 40 varkens en 200 kippen.
Koeienkaas
Met de nieuwe koeienstal is er ook een zuivelruimte gemaakt aangrenzend aan de koeienmelkstelliing. Vanaf nu maken ook zelf onze eigen biologische koeienkaas!
Landwinkel
In 2006 vindt de coöperatie Landwinkel haar start en sluiten wij ons hier ook bij aan. Dit geeft ons de mogelijkheid om naast onze eigen kaas, vlees en zuivel nog veel meer soorten producten te verkopen van ondernemers die allemaal met net zoveel passie bezig zijn met hun producten.
Schapen
Richard, de vriend van Marleen raakt steeds meer betrokken bij de boerderij en begint met het opfokken van schapen. Wij hebben nu 10 schapen waarvan we de lammeren houden voor het vlees.
Dependance in Haarzuilens
In 2013 begint zoon Rick met zijn vrouw en 2 kinderen (inmiddels 4) Geertjes Hoeve in Haarzuilens. Een boerderij met 120 geiten en 40 varkens, Landwinkel en restaurant. Ook hier is de missie: het verbinden van stad met platteland. Inmiddels weten ook heel wat gezinnen en groepen de weg naar Geertjes Hoeve te vinden.
Trouwerij Marleen en Richard
In 2015 geven Marleen (jongste dochter) en Richard het ja-woord aan elkaar in de koeienstal. Dit is zo een mooi moment en de koeien doen op de achtergrond zo goed mee dat we sinds die tijd ook een officiële trouwlocatie zijn.
Team Geertje
Wim en Ada deden heel lang alles samen. Wim melkte de koeien en de geiten. Alle dieren voeren, uitmesten, schuren bouwen (gelukkig wel met hulp) en alle hand en spandiensten op de boerderij. Ada maakte kaas, zuivel, verkoop in de winkel en zorgde voor het huishouden en de kinderen.
Inmiddels is ons team niet meer weg te denken en hebben we 10 vaste mensen in dienst en 20 oproepkrachten. Samen maken we ’t sfeertje van ‘t Geertje
Overname 3e generatie
En nu is het dan zo ver. Ada en Wim nemen na ruim 38 jaar ziel en zaligheid in de boerderij gelegd te hebben afscheid van deze prachtige boerderij. Wij hebben heel veel zin om de boerderij verder voort te zetten op de zelfde manier als Wim en Ada dat altijd hebben gedaan.
Wat houdt dat in? Alle landbouwdieren biologisch te houden en van hieruit gezond en lekker voedsel te produceren. Dit verkopen aan huis en de kringloop op die manier kort te houden. Mensen in contact brengen met het reilen en zeilen op de boerderij doormiddel van onze dieren, de producten en (groeps)activiteiten.
Voorstel rondje
Marleen (33) en Richard (39). Man en vrouw en samen 2 kinderen Pim en Max. Marleen kwam sinds 2010 in de maatschap en Richard in 2017. Zij wonen nu op de boerderij. Marleen heeft de middelbare hotelschool afgerond. Vanaf kinds af aan zat er al een kleine ondernemer in haar. Spelen was niet zo haar ding. Wel ijsjes aanvullen voor de verkoop, kaas raspen voor in de winkel, roeiboten verhuren en overal helpen waar kon. Richard heeft de agrarische landbouwopleiding gedaan en werkte altijd bij Luitenfood. Een bekende vleeshandel in Stompwijk. Leuk natuurlijk. Maar met levende dieren en mensen werken is nog veel leuker. Dus hij is blij dat hij Marleen heeft getroffen en dat daar een hele boerderij bij kwam kijken.
Willeke (39). Zij heeft de agrarische tuinbouwschool richting bloemsierkunst afgerond en zag zichzelf al helemaal in haar eigen bloemenwinkel staan waar ze ook workshops pottenbakken en bloemschikken zou geven. Met daarbij een paar bistrosetjes met eigen gebakken taart en koffie en thee. Maar het liep anders en ze ging culturele maatschappelijke vorming studeren in Utrecht en rolde van daaruit in de kinderopvang. Ondertussen zag zij steeds meer haar plek voor zich op de boerderij om met de familie de boerderij verder te brengen. En inmiddels trotse mede-eigenaar. Ze woont niet op de boerderij maar wel heel erg in de buurt met haar vriend Peter en dochtertje Adeline.
Rick (41). Sinds 2000 in de maatschap. Vroeger altijd gedacht Boerderij ’t Geertje over te nemen en hier te gaan wonen. Maar hij vond met zijn gezin een mooie plek in Haarzuilens om iets gelijksoortig te beginnen. En deze plek is nog niet uitgekristalliseerd. Op dit moment op de achtergrond betrokken en wie weet welke rol in de toekomst is weggelegd.
Het vuur blijft branden
Wim en Ada stoppen? Zeker niet, al zijn ze inmiddels 70 jaar. Zij blijven nauw betrokken bij de boerderij. Het is immers hun levenswerk, dat laat je niet zomaar los.
En Wim? … die gaat verder met De Groene Ontmoeting. Een stichting die in het verlengde staat van ’t Geertje. De Groene Ontmoeting is een gebiedsconcept, waarbij beleving, eten, leren en beheer vanuit de kringloopgedachte onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Er komt een natuureducatie centrum, permacultuurtuin, museum over het zelfvoorzienende levenswijze van vroeger. Het voedselbos wordt verder ontwikkelt. En zo kan hij nog wel even doorgaan. Dus gelukkig is er nog genoeg werk. Deze ontwikkelingen kun je volgen op www.degroeneontmoeting.nl
‘HOONGELACH’ om bereikbaarheidsbeleid Stompwijk uitgevoerd namens de Gemeente door de heer Ad de Hoon en z’n project team.
Ondanks een bestaand contract met K.W.S. waarin wordt omschreven dat de oplossing voor bereikbaarheid moet worden gevonden in een Bypass krijgt de Gemeente het niet voor elkaar om het verkeer van en naar Stompwijk op een redelijk normale manier te laten verlopen.
Voetgangers en fietsers kunnen ‘veilig’ passeren maar voor auto’s en tractoren is dit onmogelijk en opeens niet veilig en verantwoord. Allerlei redenen worden hiervoor gezocht en volgens het Team ook gevonden.
De directie van K.W.S. ligt nu nog schaterlachend onder hun thuiswerkplek de besparing uit te tellen. Normaal zou dit in de kroeg moeten worden gevierd….. maar ja die is dicht.
Het gaat mij wat te ver om de Stompwijkse ondernemers en inwoners allen op te roepen een schadeclaim bij de Gemeente in te dienen wegens nalatigheid. Dat de schade voor velen aanzienlijk is behoeft geen betoog en we zijn er voorlopig nog niet vanaf.
Ik roep hierbij echter wel K.W.S. op een aanzienlijk gedeelte van deze onverwachte meevaller te doen toekomen aan een nader door Stompwijk aan te wijzen goed doel. Het zou de aannemer sieren.
Inbrekers staan niet graag in de spotlight. Zij slaan het liefst toe zonder dat toevallige voorbijgangers hen kunnen zien. Buitenverlichting rondom uw woning kan inbrekers afschrikken. Dit kunnen lampen zijn die de hele nacht branden of lampen met bewegingsmelders die automatisch aanspringen als iemand in de buurt komt. Op internet zijn meer tips te vinden over het beveiligen van uw woning tegen inbrekers
In de Waterviolier wonen ook een aantal van onze leden en ondanks dat we begonnen met een klein misverstandje, ze dacht dat ik langs zou komen, begint Frieda haar verhaal.
Ik vind het wel moeilijk hoor, ik weet niet of ik er genoeg verstand van heb om wat over te vertellen. Ik ben nu de hele dag thuis, voorheen deed ik nog zelf boodschappen, iedere dag even een loopje naar de supermarkt, dan had ik twee vliegen in 1 klap. Ik kan niet teveel in 1 x meenemen dus ging ik elke dag en had ik meteen mijn beweging gehad. Nu doe ik dat niet meer. Mijn dochter besteld de boodschappen bij die van haar, die worden bij haar bezorgt en dan brengt ze mijn boodschappen bij mij.
Ik ben wel bang voor het virus en de kinderen hebben het ook heel sterk. Ze komen minder en als ze er zijn dan gaan ze heel ver uit elkaar zitten en ze komen niet meer allemaal tegelijk. Als het even kan dan gaan we beneden buiten zitten, daar heb je meer ruimte en ze zeggen dat je buiten wat minder risico hebt omdat het virus dan wegwaait. Ook de kleinkinderen zie ik bijna niet, ze zijn wel allemaal volwassen, op 1 na, en snappen dus heel goed wat er gebeurd in de wereld maar ze zijn ook bang. Ik vind dat wel jammer.
Je staat er mee op en gaat er mee naar bed, het is angstig dat de hele wereld het heeft. De regels die zijn opgesteld vind ik wel goed en ja je doet maar wat ze zeggen. Je weet niet of het goed is. Ik vind wel dat ze soms te snel een bekeuring uitdelen, kijk als volwassen zich niet aan de anderhalve meter afstand houden snap ik het wel maar als dat bij jongeren of kinderen gebeurt hoef je toch niet meteen te bekeuren.
De versoepeling is wel nodig maar je weet eigenlijk niet wanneer het goede moment daar is.
De wijkzorg draagt geen mondkapjes, dat vinden ze niet nodig. Ze zeggen dat hun medewerkers niet besmet zijn dus dan hoeft het niet. Ik heb zelf wel een mondkapje. Je kan het wassen en dan in de vriezer leggen, dan vriezen de bacteriën dood zegt men. Dus dat doe ik dan maar. Ook het vele schoonmaken en handenwassen vind ik wel een opgave. Je deed dat altijd wel maar nu doe je het nog veel meer en dan heb je net je handen gewassen en dan pak je weer wat beet, oh ja, hup dan ga je maar weer. En ook het schoonmaken van de deurkrukken moet veel vaker dan normaal gebeuren.
Als ze maar wat vinden zodat de wereld weer normaal kan gaan draaien, zeker de jonge mensen moeten gewoon kunnen werken.
Als de soos weer zou beginnen dan kom ik weer, daar keek ik echt naar uit.
Frieda van Wissen
(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)
Zaterdagochtend, een prachtige reflectie bij de inlaat en een heel dun laagje ijs in de sloot. Bij de wandelaars is de overgang van water naar ijs goed te zien.
“Hé, wat ben jij aan het doen op het schoolplein?”. Een aantal kinderen die ondanks Corona toch naar school mochten op 4 januari kwamen naar mij toe toen ik het schoolplein aan het opruimen was. Ze kregen even pauze van de juf en gingen op de fietsen racen, tikkertje spelen, rennen. Ik ben de restanten vuurwerk weg aan het halen en mijn buurmeisje komt een handje helpen. Met z’n tweeën gaat dat toch wat sneller, en zij vond het leuk om te vegen… (die ga ik onthouden want er vallen toch best veel bladeren naar beneden in de herfst en misschien kan ze mij dus de volgende keer ook weer helpen). “Oh mooi dan”, zeiden de andere kinderen. En al snel gingen ook zij mij allemaal helpen, iedereen ging zoeken naar restanten nat vuurwerk. Er lag genoeg! Wat een gezelligheid was het opeens op het schoolplein en het was niet eens lekker weer! “Juf, hier is nog meer rommel, juf dat is mijn grote broer, juf ik ben verliefd… op mijn vader”. Te schattig.
Is er een nieuwe juf dan, hoor ik u denken… Juf Gea klinkt wel super gaaf, vind ik zelf. Maar ik ben de nieuwe conciërge van deze leuke school. Ik mag het stokje overnemen van Leo die het tijd vond om wat anders te gaan doen.
Mijn naam is Gea van der Sman, ik ben 50 jaar en ik woon al dertig jaar in Stompwijk. Ik heb twee kinderen en zij hebben ook beide op de Maerten van den Velde school gezeten. Mijn kinderen zijn nu al wat ouder maar gingen altijd graag naar school. De meeste juffen en meesters die nu lesgeven ken ik dus nog vanuit die tijd. Niets veranderd (ja misschien een extra rimpel of een grijze haar maar dat heb ik ook). Ik ben graag bezig in mijn tuin of huis. Verder vind ik sporten heerlijk en dan vooral tennis of padel. Ik vind het ook nog steeds leuk om naar mijn kinderen te kijken als ze bezig zijn met handbal en voetbal. Jullie zullen mij dan ook vast wel eens zijn tegen gekomen bij Stompwijk ‘92. Ik sta daar zelfs wel eens achter de bar, bijvoorbeeld tijdens het ZZ toernooi waar ik help met biertjes tappen, patatjes bakken of ranja inschenken. Vanaf nu mag ik hier op deze school alles proberen netjes te houden, klussen, een oogje in het zeil houden, jullie kinderen af en toe helpen en toespreken. Alles wat een conciërge eigenlijk doet.
Ik hoop jullie snel te ontmoeten in of bij de school. Ik heb er in ieder geval heel erg veel zin in! Duzzzzzz …
