Dag lieve inwoners van Stompwijk,
In het digitale tijdperk, blijf ik graag fan,
van het handgeschreven woord met papier en pen,
In dichtvorm schrijven schenkt mij extra plezier
en geeft u bovendien óók leesvertier
Ook al eet ik zelf niet mee,
toch is het wél een goed idee,
om álle medewerkers te complimenteren,
Die maandelijks Jetty’s eettafel organiseren.
Ik heb 12 1/2 jaar als bejaardenhelpster gewerkt,
en heb het volgende toen al opgemerkt:
De eenzaamheid onder ouderen is enorm groot,
zéker na het wegvallen van de echtgenoot,
als je praat- en je eetmaatje er niet meer is
dan is dit vooral een dagelijks gemis.
Vandaar, een dankbewijs en huldeblijk
voor het eet– en praatinitiatief in Stompwijk
maandelijks is er een koningsmaal, ja echt
namelijk een voor-, hoofd-, en nagerecht
tegen dit heuse driegangenmenu
kunnen wij alleen maar zeggen: ‘Ú’
Gijs (mijn vader én huisgenoot) eet tegenwoordig mee,
van hem kwam dan ook dit dicht idee.
Al ga ik er dichterdenwijs op reageren,
toch zal ik Gijs zo goed mogelijk citeren:
Als wij aankomen om te gaan eten,
worden we liefdevol ontvangen en warm welkom geheten;
voor een ieder die dit gewend is en wil,
is men twee keer even stil
om het kruisteken te slaan of een gebed te doen,
het stil zijn hiervoor, is een teken van fatsoen.
Metéén is er al een gezellig moment,
want iedereen wordt met een aperitiefje verwend
aan alles is aandacht en zorg besteed,
dat zie je aan de gedekt tafels, dat proef je als je eet
met hart en ziel, is dit liefdewerk gedaan,
door medewerkers die er 100% voor gaan
maandelijks worden er bergen werk verzet,
dat is áf, tóp, je van hét
ook voor ouderen met alleen een pensioen
is dit maandelijkse praat en uitje goed te doen
voor € 4,— eet je je tonnetje rond
het is bovendien warm eten, lekker en gezond
reken maar, dat de vaste gasten er naar uit zien
en er nog lang op kunnen teren nadien
Medewerkers, veel lof en grote dank, dorpsgenoten, tot kijk,
Mirjam Velthuysen uit het nu al zo geliefde Stompwijk
Als betrokkene vanaf het eerste uur was hij gevraagd voor een korte terugblik op het ontstaan van het nieuwe gezamenlijke onderkomen. Hij nam de aanwezigen op het plein mee in ‘De wonderbaarlijke geschiedenis van het Kulturhus Stompwijk’. Een iets verkorte versie staat hieronder.
Vijftien jaar terugkijkend sloot van Wissen af: ,,We hebben vele hobbels moeten nemen, maar staat er wel een gebouw dat van grote betekenis is voor de toekomst van de Stompwijkse gemeenschap. Een plek waar nieuwe herinneringen gemaakt zullen worden. Een gebouw waar we trots op mogen zijn!”
Ik tel hier 2500 bloemen, tel maar na!
Nou ben ik niet zo’n rekenwonder maar volgens mij kom ik hier aardig mee in de buurt en heb ik, natuurlijk niet allemaal bewust, bijna alle kettingen meegemaakt.
De Dorpsketting betekent voor ons bedrijf extra naamsbekendheid, wat vooral in het begin erg nodig was als nieuwkomer in dit dorp. De leukste herinnering is de 1e keer dat onze advertentie er in stond, dat maakte ons trots. Zodra de Dorpsketting op de mat ligt leest mijn man die altijd als eerste, daarna mag ik het lezen.
En als je nu sinds je kindertijd al bent opgegroeid in een gemeente als Stompwijk op school en/of privé, met elkaar je puberteit doorliep en elkaar in de volwassen leeftijd ontmoette bij sport, muziek, op de Stompwijkse Kermis of bij de Paardendagen, grote kans dat zich dan langdurige vriendschappen (en mooie liefdesrelaties) hebben ontwikkeld.
Het kan tricky zijn met het aantrekken van de stoute schoenen. Iemand zegt – gelukkigerwijs – ja op je uitnodiging. Je kunt ook afgewezen worden en dat doet letterlijk pijn, zo blijkt uit onderzoek van de Amerikaanse University of Michigan uit 2011. Proefpersonen kregen een hitteapparaatje aan hun arm, wat een pijnscheut veroorzaakte. Een hersenscan wees uit dat het deel van het brein dat pijn registreert, oplichtte. Daarna kregen proefpersonen een foto onder ogen van een geliefde, die hen had afgewezen. Hun brein bleek hetzelfde te reageren als op de fysieke pijnscheut.