We hebben ongeveer een honderd en vijftig foto’s gemaakt van onze vakantie op Terschelling: dertig van de vuurtoren de Brandaris, veertig van de dijk (mét en zonder schapen), tien van een meeuw, twintig van de molen, vijftien van het roggeaquarium, tien van Opa die zijn krant leest, vijf van het enorme strand, tien van zeilboten op de Waddenzee en tien van Oma die aan het koken is… Daarnaast zijn er nog een tiental foto’s die mislukt zijn, waaronder een foto van een schelpenpad waar de hond heel hard op heen en weer rende (alleen geen hond te zien..), een foto van Sil die een koprol op de dijk maakt (tenminste, dat denken we) en enkele waarvan niemand binnen ons gezin weet wie de foto’s gemaakt heeft. Op zich zijn zoveel foto’s helemaal niet erg want we doen ’t digitaal, maar als ik naar foto’s kijk van voorgaande vakanties op Terschelling, van de Brandaris, de dijk, de molen etc., dan zou ik een belspelletje kunnen beginnen met ‘Zoek de verschillen’. Ze staan zogezegd dus allemaal in de computer en ik heb zelfs al diverse back ups gemaakt voor het geval dat de harde schijf besluit er mee op te houden. Want dan zouden we slechts de herinnering nog hebben. Voordat we digitaal gingen, gebruikten we nog fotorolletjes en als de vakantie dan weer achter de rug was dan moest je nog enkele dagen wachten voordat ze afgedrukt waren. Dat maakte het allemaal een stuk spannender én je beleefde de vakantie weer opnieuw; dubbel pret dus. Vervolgens moesten de foto’s dan weer ingeplakt worden en dat resulteerde bij ons in tientallen fotoboeken die met enige regelmaat weer eens tevoorschijn getoverd worden om in te kijken. Daarna moeten we weer aan de kinderen uitleg geven wie welke baby ook alweer was want de onderschriften ontbreken nog wel eens en baby’s lijken immers allemaal op elkaar.. Ik laat dit meestal aan hun moeder over want mijn geheugen laat mij ook wel eens in de steek. Zij ziet het meestal aan de kleren die ze aan hebben maar toch gaat dat niet altijd op omdat de kleren van de oudste ook door de middelste en de jongste gedragen zijn…Daar zou je ook een belspelletje mee kunnen beginnen! Voor ons zit de vakantie er op en moeten we weer een jaar wachten. Het weer was niet super maar toch kregen we genoeg gelegenheid om te genieten van fietstochtjes, ijsjes en bezienswaardigheden. Zodra we door een bos fietsten werden de fietstochtjes wel steeds onderbroken omdat de jongens ‘de vijand’ dachten te zien…Ze doken dan het bos in met hun geweren onder luid geknal en wij konden dan even lekker op een bankje van elkaar en de omgeving genieten. Zodra de vijand bestreden was reden we weer rustig verder; we hadden immers geen haast want het was vakantie! Uiteraard hebben we ook nog het strand een paar keer kunnen bezoeken. De eerste keer hield ik mijn T shirt aan want iedereen om mij heen was al bruin…dan zou ik met mijn witte sixpack al teveel opvallen….De volgende dag durfde ik het wel aan, overigens van top tot teen ingesmeerd met factor 50 want ik had geen zin om als een kreeft thuis te komen. Ik ben inmiddels weer aan het werk en heb na drie weken in een korte broek gelopen te hebben weer de lange aan. Zéér waarschijnlijk met de knoop van mijn broek los want mijn buik is wat gaan groeien…Logisch natuurlijk want er zijn heel wat ijsjes en milkshakes ingegaan. En daarbij nog het heerlijke eten van oma en de buik is rond. Voor mij is daarom de vastentijd al aangebroken en probeer ik vanaf deze week weer eens wat kilometertjes te gaan hardlopen zodat ik met kerst er weer tegenaan kan gaan. Ik kan niet wachten op de eerste kerstmarkt!
Arjen Veldhuizen