Hè, hè, het zit er weer op! De kinderen zijn weer naar school net op het punt dat ik mij in wilde schrijven voor De Gouden Kooi ‘omdat ik wat meer tijd voor mijzelf wilde’. Zes weken even geen voor , tussen en naschoolse opvang, zes volle weken hadden we ze even ‘voor ons zelf’ maar nu geven we ze weer terug aan de meesters en juffen van de school en de sport….Terug naar de regelmaat. Niks lang meer opblijven omdat er een goede film op tv is of omdat het zulk lekker weer is (omdat die dagen zeer zeldzaam waren deze zomer). Mijn vrouw en ik lopen op ons laatste end want wij hadden geen zes weken vakantie. De laatste drie weken waren de mannen dus op hun zelf aangewezen wat vermaak betreft en geloof me, we hebben heel wat keren ‘ik verveel mij’ moeten aanhoren. Ach ja, wat hebben ze tegenwoordig ook….Even word ik dan getroffen door diep medelijden maar dat duurt meestal maar een seconde of één. Mijn vrouw en ik zijn gisteren allebei meegefietst naar school en hebben ze alle drie afgeleverd in hun nieuwe klas. Ten eerste natuurlijk voor de gezelligheid en ten tweede om er zeker van te zijn dat de scholen écht zijn begonnen! Niets is immers meer zeker tegenwoordig. Vervolgens gingen we weer snel naar huis, zette ik direct de computer aan om dit stukje te schrijven, schonk mijn vrouw de koffie in en genoten we vervolgens van de rust. In die rust hoorden we ook dat onze nieuwe huisdieren in de trapkast weer bezig waren alleen vond mijn vrouw dat niet zo prettig: we hebben namelijk muizen! Ik vind dat leuk, ik heb op de een of andere manier wat met muizen, maar mijn vrouw niet dus. Zij is daar heel duidelijk in: de muizen er uit of ik er uit….In het begin zaten ze in de keuken dus daar ben ik begonnen met anti muizenkorrels neer te leggen maar een week later zijn ze verhuisd naar de trapkast waar min of meer onze hele voedselvoorraad in ligt…Dus nu staan daar ook schoteltjes met de bekende rode korrels en is het afwachten wanneer we de eerste muizenlijkjes tegenkomen. Zoals ik al zei, dat doet mij pijn als liefhebber van maar aangezien de jongens de angst van hun moeder hebben overgenomen ben ik daarin de enige. Ja, de kinderen zitten weer op school en ze hadden er zin in. Daarin waren zij niet de enigen want de juffen en meesters verwelkomden de kinderen met brede grijnzen en lieten merken er weer duidelijk ook zin in te hebben. Zou dat soms komen door de film/documentaire die zondagnacht op Nederland 2 te zien was? De film Etre et avoir. Deze film gaat over een school op het Franse platteland met maar dertien leerlingen van verschillende leeftijden die allemaal in hetzelfde lokaal zitten. Meester Georges Lopez laat zien hoe wij, ouders, eigenlijk willen dat meesters (en juffen) les geven op school: streng doch rechtvaardig. In eerste instantie lijkt de film zo enorm traag dat je eigenlijk weg wilt zappen maar al gauw raak je in de ban van de meester en hoe hij zijn leerlingen benadert en les geeft. En dan het geduld wat die man kan opbrengen! Er is een scène dat Jojo (jongentje van 6) zijn handen moet wassen want die zitten onder de stift. Het jochie keert terug in de klas, vertelt nog even en passant dat er een wesp in de gang vliegt, en laat vervolgens zijn handen zien aan de meester. De handen worden afgekeurd en de meester begint uit te leggen hoe hij ze schoon moet maken. Hij gaat weer weg en komt terug maar het is nog niet goed. Nu gaat de meester zelf met de spons aan de gang en ondertussen neemt hij nog even de namen van de vingers met Jojo door: duim, wijs , middel, ring en pinkel vinger. Dat laatste had Jojo dan niet helemaal goed maar meester kon er gewoon om lachen. Dit alles duurde een minuut of vijf dus het tempo lag niet hoog maar de aandacht van mij voor de film steeg met een snelheid die niet bij te zappen was. Even later zie je de meester met een meisje uit groep 8, met zijn tweetjes lekker buiten, te praten over het afscheid wat komen gaat. Hij weet dat ze het daar moeilijk mee heeft omdat ze ook moeite heeft met omgaan met andere kinderen. Al gauw komen de tranen maar hij spreekt met haar af dat ze elke zaterdag (!) bij hem mag komen om te vertellen hoe het gaat op haar nieuwe school. Ontroerend. Hoog fisherman’s friends gevoel. Op de laatste dag nemen de dertien kinderen dan afscheid van hun meester en zie je in de slotscène meester Lopes in de deuropening van de klas staan, naar adem snakkend en tranen bedwingend: hij ging namelijk vanaf die dag met pensioen….
Ik had maandagmorgen echt het idee dat de meesters en juffen van onze kinderen de film gezien hebben. Als een soort arbeidsvitaminen. Ik raad de film in ieder geval elke Pabostudent en ouder aan want het geeft de kern van lesgeven aan kinderen loepzuiver aan!
Arjen Veldhuizen