Vrijdag 31 augustus nam Nico officieel afscheid van Nutricia, waar hij zich 37 jaar ingezet heeft. Het feest begon ’s morgens al thuis, waar Jean een pop in Feyenoord kleding buiten op het bankje had gezet. De nationale driekleur, de vlag van Luiten Food, Stompwijk ’92 en niet te vergeten Feyenoord hingen in top. Het feest kon beginnen. In stilte was alles thuis voorbereid, voor Nico was het een complete verrassing. Keurig in pak stond hij glimmend van trots de handen te schudden van zijn collega’s, vrienden en kennissen die allemaal op zijn afscheidsreceptie af waren gekomen.
Lovende woorden in de speech. Hij wordt nu al gemist, want wie haalt het zwerfvuil van het terrein op. Nico toonde aan het eind van zijn werkdag een halve kruiwagen vol. Zijn passie voor Stompwijk ’92 en het werk bij Luiten Food is ook bij Nutricia bekend. De samenwerking met juist die grote fan van S.J.Z. Bert van Es verliep altijd uitstekend en soms was het extra spannend als de twee voetbalclubs in het weekend tegenover elkaar stonden. Nico krijgt nu extra veel tijd om naar ‘lekkere wijven te kijken’, want ook daarom staat hij bekend. Hij krijgt de min uitgereikt, die lang niet aan iedereen gegund is, een prachtig speldje siert zijn revers, een Feyenoord shirt met zijn naam erop en als geintje een boekje van Ajax, dat hij trouwens geen blik waardig gunt. Zijn lievelingsneefje Enrico krijgt de laatste speelgoed vrachtauto van Nutricia en zus Jean een prachtige bos bloemen. Hij blijft altijd welkom om een praatje te maken, ook al houdt hij daar niet van. Een collega met wie hij altijd de middagpauze deelde vertelt over de hoogtijdagen rond Sinterklaas en Kerst, wanneer er liedjes gezongen worden. Nico kreeg dan speciale begeleiding, want het liefst zou hij zich voor die man met die witte baard en rode jas willen verstoppen. Nico heeft zijn eigen gereedschap, waar je echt niet aan mag komen.
Als er aan Nico gevraagd wordt of hij al verkering heeft zegt hij altijd: “Met een meisje van 18, met een kort rokje, ben ik tevreden.” Hij maakt zich zorgen of de buschauffeurs hem niet zullen missen. Jean geeft de praktische tip om dan maar in een tuinstoel in het bushokje te gaan zwaaien.
Eric de Jongh, getrouwd met die kleine witte (buurmeisje Yvonne Groeneweg) is ook van de partij, omdat Nico de enige supporter is van de zaterdag 2. Ook daar is hij altijd aanwezig bij de training en de thuiswedstrijden. Bij uitwedstrijden moet de eindstand even doorgebeld worden en als hij dit vergeet krijgt hij dit op training breed uitgemeten.
Het gezelschap verplaatst zich naar Stompwijk ’92 waar hem opnieuw een verrassing staat te wachten. Champagne, het lang zal hij leven en hand in hand kameraden klinkt in koor. Een doorlopende presentatie op twee schermen met actiefoto’s van Nico maken de feestvreugde compleet. Opnieuw lovende woorden en cadeaus en daar is hij gek op. Zuivelmandje, envelop met inhoud. Als eerste krijgt hij het nieuwe voetbalshirt uitgereikt en als klap op de vuurpijl een tv met dvd speler voor in zijn kamer. Een gift van het kantinepersoneel voor zijn 45 jaar trouwe inzet. Voorlopig krijgt Nico die tevreden grijns niet meer van zijn gezicht, zeker niet nu Feyenoord als eerste genoteerd staat.
Nico heel veel dank voor de bewezen diensten!
Petra Oliehoek van Es