Als we de berichten moeten geloven, en dat doe ik wel een beetje, gaat het niet goed met het onderwijs en zijn ze daar nu eindelijk achter. Net nu wij onze oudste zoon straks naar het Voortgezet Onderwijs zien vertrekken….Het Voortgezet Onderwijs…Enkele maanden geleden moest je mij niet vragen hoe dat in elkaar zat. De tijd van LTS, LHNO en MAVO is immers voorbij, dat noemen ze tegenwoordig VMBO en als je VMBO riep in een gezelschap dan kwamen direct de verhalen los van steek en schietpartijen, vechtende meiden op You Tube gefilmd door De(mo)bieltjes van klasgenoten (!) en tot slot, niet geheel onbelangrijk, slecht onderwijs. Daar werd ik niet vrolijk van en daarom beperkte ik mezelf enkel tot de Basisschool van onze jongens onder de noemer van ‘Wie dan leeft, wie dan zorgt’. Maar onze oudste kwam dan toch in Groep acht en al na een paar weken begon de voorbereiding voor hem maar óók voor ons. Want er komt wat bij kijken, zeg! Zoon Youri ging met zijn klas verschillende scholen af en kregen daar dan een ochtendje proeflessen en daarnaast spraken zij er veel over met hun juffen, over wat ze allemaal te wachten stond. Verder werden we bestookt met stapels folders van scholen, de een nog mooier dan de ander, en vervolgens, na het doorgespit te hebben, de conclusie kunnen trekken dat de betreffende school de leukste, de mooiste, de gezelligste, de veiligste (!) en de beste was. Ook kregen wij ouders voorlichting op de Basisschool. In ons geval waren er vier scholen vertegenwoordigd en die kregen om beurten tien minuten spreektijd om uit te leggen waarom ons kind hunnie moesten kiezen…en hóe ze les gaven. Dat laatste verbaasde mij. Want les geven is toch overal hetzelfde? Leraar staat voor de klas, vertelt, legt uit, leerling gaat naar huis en maakt z’n huiswerk en een periode later wordt leerling getoetst op wat hij nog van het onderwerp weet en krijgt daar een cijfer voor. Dacht ik. Fout, Het Nieuwe leren noemen ze dat. Ik hoorde het aan en mijn broek zakte steeds verder naar beneden…”Wij geven geen cijfers maar duiden toetsen in procenten…” “Het 2e en 4e lesuur zijn stilte uren…maar dan mogen ze wel hun MP3 speler opzetten, mits die niet te hard staat..” Ik kwam na die voorlichting nogal verward thuis en probeerde het uit te leggen aan mijn echtgenote maar al gauw kwamen we tot de conclusie dat we gewoon af zouden wachten. Afwachten met wat voor advies Youri’s huidige school zou gaan komen en vervolgens twee tot drie scholen in de buurt bezoeken tijdens een Open Dag. Tevens zouden we informatie inwinnen bij leerlingen want zij weten immers van de hoed en de rand. En wat wilde Youri? Youri had zijn keus al gemaakt: het ’s Gravendreef college. Prima, maar stel dat ze geen plaats hebben dan moet je als de wieder weerga een tweede school achter de hand hebben dus toen kwamen we in Nootdorp uit, Het Montaigne Lyceum. Wij werden enthousiast maar Youri vertikte het om mee te doen, schaamde zich kapot voor z’n ouders met al hun gevraag, totdat hij hoorde dat huiswerk nagenoeg niet voorkwam. Binnen no time was hij om, maakte alles wat hij eerst krom vond weer recht (best wel mooi, die gymzaal..) en het leek of de keus gemaakt was. We moesten alleen nog even naar de Open Dag van het ’s Gravendreef, een formaliteit, maar namen voor de zekerheid nicht en leerling van deze school, Kelly, mee, zodat we goed geïnformeerd werden.
Maar we werden overdonderd! Overdonderd door enthousiaste leerkrachten en leerlingen en de twijfel over onze eerdere keus begon steeds meer te groeien….Ook Youri ging om. Later bij de fietsen sprak hij zich heel duidelijk uit: gezellig, leuk, goede aanvliegroute, leuke leraren en het huiswerk viel ook wel mee…. Eenmaal thuis waren wij het met hem eens: we gaan voor ’s Gravendreef!
Arjen Veldhuizen