Vandaag was al de 4e keer dat Gebiedsregisseur Penchi Harteveld in het Dorpspunt spreekuur hield. Zij was vergezeld van Anika van de Water, zij gaat Penchi ondersteunen en werken aan het gebiedskompas. Een instrument om ontwikkelingen en kansen in een gebied in kaart te brengen. Met daarin zowel het gebied (initiatieven, partners, wijkatlas) als het beleid en projecten vanuit gemeente.
In Stompwijk wil ze starten met van de initiatieven en wat er nu in Stompwijk speelt. Zo leert zij het gebied gelijk goed kennen en wil gebruik maken van de kennis en ervaring van de dorpsbewoners. Gemeente secretaris Alexander van Mazijk kwam een keer mee om een beter beeld te krijgen. Er was een flink aantal bezoekers, weer meer dan de vorige keer en dat is een goed teken.
Sjoerd Duit en zijn collega schoven ook nog even bij het overleg aan, dat tevens in het teken stond van kennismaken met een deel van de Adviesraad.
Leo Oliehoek
Op 28 januari stond het tijdelijke lichtmonument vanaf 14.00 uur in het Dorpspunt in Stompwijk. In de loop van de ochtend werd door de organisatie besloten om de ceremonie van buiten naar binnen te verplaatsen omdat er erg slecht weer voorspeld werd. Uiteindelijk viel het weer mee, maar zo binnen 
werd er een intieme sfeer gecreëerd en dat was perfect voor deze gelegenheid. Vanaf half drie kwamen de kinderen per klas binnen om ieder een steen neer te leggen en stil te staan bij de Stompwijkse slachtoffers. De school heeft er veel aandacht aan besteed en het was aandoenlijk om te zien hoe sommige kinderen reageerden. Ook konden zij op een creatieve 
manier uiting geven aan het woord vrijheid.
Het werd drukker en drukker en zelfs burgemeester Tigelaar kwam onverwachts langs. De kring rondom het monument werd groter en groter, zeker toen ook nog veel ouderen van de soos rond vijf uur aanschoven. Inmiddels waren ook de genodigden binnen die wij benaderd hadden om namens de familie een steen ter herinnering te leggen.
Nu was het wachten tot de duisternis aantrad, want een lichtmonument straalt het beste in het duister.
en vertelde in het kort waarom wij bijeen waren. De slachtoffers werden bij naam genoemd en een speciale genodigde legde een steen. Na het noemen van alle namen kon iedere aanwezige een of meerdere stenen neerleggen en konden de in totaal 550 stenen gaan ademen in licht.
van zijn vader Lau naar het Oranjehotel zoals de Scheveningse gevangenis in die tijd genoemd werd en de zoektocht naar wat er daarna allemaal met zijn vader gebeurd was. Pas in augustus 1945 hoorde de familie dat hij in kamp Ladelund in Neuengamme overleden was op 15 november 1944 en nog een jaar later, in 1946, hoorden zij dat hij daar ook begraven ligt. Iedereen was muisstil en toen hij vertelde dat hij daar in de laatste voetsporen van zijn vader gelopen had, was het verdriet voor iedereen voelbaar. Daarna vertelde Leo Oliehoek over zijn aangrijpende bezoek aan Auschwitz en hij had daar ook beelden bij. 
Zo’n verschrikking mag nooit meer gebeuren. Mede daarom heeft de organisatie deze bijzondere manier van herdenken ook naar Stompwijk willen brengen, zeker vanwege het feit dat het dit jaar 75 jaar geleden is dat dit vernietigingskamp op 27 januari 1945 door de Russen bevrijd werd. De kerk was op deze avond speciaal open en er werden vele kaarsen opgestoken ter herinnering.
Wij herdachten speciaal de Stompwijkse slachtoffers en er waren diverse familieleden van deze Stompwijkers die, bij het noemen van de namen, de stenen bij het monument neerlegden. Een heel emotioneel moment was er tijdens het aangrijpende verhaal dat mijnheer Jan van Santen vertelde over het bezoek aan het kamp waar zijn vader gestorven is, waar hij in de voetstappen van zijn vader gelopen heeft. Je kon een speld horen vallen. Dit mag dus echt nooit meer gebeuren. Stichting Oud Stompwijk had zoveel bezoekers zeker niet verwacht en is overweldigd door alle reacties en verhalen die naar aanleiding van deze herdenking boven 
kwamen. Wij zijn heel blij met het grote succes van deze herdenking en kijken moe maar voldaan terug op deze bijzondere dag.
Ik zat net aan een heerlijk kopje Chinese tomatensoep, mee gekregen van mijn dochter uit Delft, toen de bel ging. Daar stond het carnavals trio voor de deur.
Voor deze prachtige, ietwat gezette, kerngezonde lapjespoes van 8 jaar, wordt een gouden mandje gezocht. Roos wil graag een plekje, waar weinig prikkels zijn. Dus geen kleine kinderen, geen andere poezen en ook geen honden. Roos is graag ‘enig kind’ in huis, anders wordt het al snel te druk voor haar. Zij is een aanhankelijke, lieve poes, die graag contact zoekt met haar personeel. Als zij gewend is, maakt zij graag een ommetje in de tuin, maar dat is ook weer niet noodzakelijk. 
Natuurlijk is Roos gesteriliseerd, ontvlooid en ontwormd.
meestal 200 km. De omstandigheden waren prima behalve de laatste tocht. Toen was de temperatuur in de middag zo hoog dat de bovenste laag sneeuwijs zacht was. Ook op het grote meer kon worden geschaatst naar Dolomieten Blick. Speciaal was oud Stompwijker Stefan van Steekelenburg. Hij was in de 2e toertocht gestart en was de snelste toerder tot hij door een valpartij de EHBO moest bezoeken, stapte weer op en zette hij knap de 4e tijd neer. Zijn 2 dochters verzorgd door hun moeder en begeleid door hun vader reden de laatste tocht door de prut naar 200 km.
“Ik heb het nog nooit zo zwaar gehad” zei Stefan. De vier wedstrijden voor de snelle mannen en vrouwen was een lust voor het oog. Tactiek, slimheid en brute kracht komen dan samen. Gary Hekman en Manon Kamminga wonnen de eerste wedstrijd over 80 km.
unicum. Bij de dames won de onbekende Laura van Ramshorst 2e Emma Engbert en 3e Beau Wagemakers. Tjilde Bennis reed prima. 24e in de eerste wedstrijd. Bij ONK helaas uitgevallen. 2e wedstrijd 19e en op de 200 km 21e.