Zaterdag 4 mei werden er herdenkingsvaartochten georganiseerd door Floravontuur en Rondvaart Zoetermeer met de Meervaarder met vertrek vanaf het Geertje. Er waren twee vaarten waar je voor in kon schrijven en op de boot werd het verhaal verteld van de bommenwerper, de Liberator B24H oftewel the Jolly Duck, die op 22 februari bij zeer koud weer in de Geerpolder vlak naast de boerderij van Tinus en Neeltje Janson een noodlanding moest maken na geraakt te zijn door afweervuur. Met name ging het verhaal over de boordschutter John McCormick. Laurens de Groot, een echte verhalen verteller, nam ons mee terug in die tijd op de laatste vlucht. Wij hadden ons aangemeld voor de tweede sessie en we gingen dus eerst vanaf het Geertje te voet naar het herdenkingsmonument vlak naast of eigenlijk op de boerderij van Jan Groenewegen en Gerda van Zon- Oudshoorn. Ter plekke werd een bloemstuk neergelegd bij het monument en er werd een woordje gedaan door de heren Cees van Lochem, Laurens de Groot en Jan Groenewegen. Een grote groep geïnteresseerden, waaronder ook aardig wat kinderen met zelf geplukte bloemen, luisterden vol aandacht naar het verhaal over de noodlanding. Hoe boer Janson tegen iedereen vertelde dat er een vliegtuig in zijn wei lag en er heel veel mensen kwamen kijken, want een bommenwerper van zo dichtbij bekijken, die kans was erg klein. De Duitsers hadden maar liefst 600 gallons kerosine uit het vliegtuig gehaald en ook alle bruikbare onderdelen waren gestript, dus kwaad kon het niet dacht iedereen. De Duitsers hielden de wacht bij het vliegtuig en lieten de kinderen spelen. Op maandag kwam er een geallieerd vliegtuig laag overvliegen en wat niemand wist, ze hadden de opdracht het vliegtuig op de grond te vernietigen. Het vuur werd geopend en helaas zijn daarbij 5 doden gevallen, de kinderen Gerrie en Joop van Bemmelen, de boer Tinus Janson, de huishoudster Maria den Elsen- Zonderop die aan kwam fietsen en een onbekende Duitse soldaat die de wacht hield. Elk jaar wordt dit herdacht en volgend jaar is het dus al 75 jaar geleden en wordt hier extra aandacht aan besteed. Een groot drama in de altijd zo rustige polder. Na deze herdenking gingen wij met de boot mee en werd aan boord het verhaal verteld van de boordschutter John McCormick, hij was samen met acht bemanningsleden aan boord van het vliegtuig en wist te ontsnappen door de polder, kwam aan bij een boerderij, waar de boer en boerin hem melk en brood gaven en verder brachten naar het verzet van Zoetermeer. Later heeft deze heldhaftige boerin de Duitsers kunnen overtuigen dat zij hem niet gezien hadden en liet hen zelfs iets drinken uit dezelfde beker waar kort daarvoor John McCormick uit gedronken had. John kwam terecht bij een jachthuis in Zevenhuizen, ook the Jolly Duck genoemd, waar hij ging deelnemen aan het verzet. Helaas is hij daar in een vuurgevecht met de Duitsers op 29 april 1945 gestorven, hij ligt begraven op de begraafplaats bij oude Dorpskerk in Zoetermeer, waar elk jaar een kranslegging is. Alle andere acht bemanningsleden hebben levend weten te ontkomen en ook zij hebben ieder een eigen verhaal. Dit is een korte samenvatting van de herdenkingsvaart, het werd mooi verteld door Laurens en het was super koud en nat, zo ongeveer moet het weer ook geweest zijn ten tijde van de noodlanding en de daarop volgende ontsnappingsvlucht door de polder. Een barre tocht en wij konden hem doen in vrijheid dankzij hen die toen hun leven gewaagd hebben voor ons.

Ria Luiten
Foto’s Jack Luiten

‘Boeren tussen Steden’ is de titel van een serie documentaires, waarvoor onlangs de eerste opnames in Stompwijk en Leidschendam zijn gemaakt. Boeren, hun partners en hun gezinnen spelen de hoofdrol; zij runnen elk op hun eigen manier een bedrijf in het groene buitengebied van de gemeente Leidschendam-Voorburg. De serie zal in het najaar lokaal en regionaal worden uitgezonden.
De serie is een burgerinitiatief van de werkgroep Boeren tussen Steden. De meeste boeren in Stompwijk en omgeving zijn actief in de melkveehouderij. Met de serie portretten van nog actieve boeren wil de werkgroep laten zien hoe agrarische ondernemers anno 2019 te werk gaan en hoe ze tegen hun eigen toekomstperspectief aankijken.

Nieuwe wegen
Achterliggend doel is een bijdrage te leveren aan de visievorming voor deze agrarische uitloper van het Groene Hart in de provincie Zuid-Holland.
Overheden, maatschappelijke organisaties, waterbeheerders enz. hebben
onvoldoende scherp in beeld, waar het met dit weidegebied naar toe zou moeten en welke mogelijkheden en nieuwe wegen bereikbaar zijn. Het blijkt voor velen een zoektocht naar (nieuwe) verbindingen met omliggende
steden.
Het aantal boeren in het oostelijke weidegebied van de gemeente – tussen de A4 en de gemeenten Zoetermeer en Zoeterwoude – is de afgelopen decennia sterk verminderd. Ruim twintig boeren, groot en klein, zijn nog overwegend actief in de melkveehouderij in Wilsveen, aan de Stompwijkseweg, Oostvlietweg, de Onder- en Bovenmeerweg en in de Westeindse polder en de Meeslouwerpolder. Sommigen hebben een neventak op het erf of hebben er een (halve) baan buitenshuis bij.

Agrarisch erfgoed
Enkele ondernemers overwegen om er ‘iets anders bij te gaan doen’ met het oog op voortzetting van het bedrijf op termijn. Bij meerdere families is er een bedrijfsopvolger, bij een aantal niet. In de docu’s wordt ingezoomd op de
ondernemers, terwijl ook ingegaan op kansen én beperkingen voor hun
bedrijfsmatige activiteiten. Uiteraard komt ook het agrarische en historisch erfgoed in beeld. Boeren tussen steden wil met de documentaires een discussie op gang brengen, waaraan ook andere groepen uit de samenleving aan kunnen meedoen.
Boeren tussen Steden is voortgekomen uit het Midzomer Molendijk Ontbijt in 2018. Het ontbijt had als doel inwoners uit drie buurschappen dichter bij elkaar te brengen en het unieke, landelijke buitengebied tussen de groeiende steden zichtbaar te maken. Het College van B en W van Leidschendam-Voorburg is onlangs aangehaakt bij het initiatief en brengt binnenkort, samen met enkele leden van de Stompwijkse Adviesraad een werkbezoek aan zeven bedrijven, die ook in de serie aan bod komen.

Meer info op facebook Boerentussensteden

Jack Luiten,
mede namens overige leden werkgroep : Leo en Petra Oliehoek,
Vicky v.d. Krogt, Jacques en Desi van Herten

Voor schildersbedrijf Tom Janson is 2019 een feestelijk jaar. Het familiebedrijf viert alweer zijn 20-jarig bestaan. Maar dat niet alleen. Vanaf 1 mei treedt ook zoon Ivan Janson (21) in de voetsporen van zijn vader. Hoog tijd voor een interview met Tom, Marjolein en Ivan zelf.

Allereerst, van harte gefeliciteerd met deze mijlpaal! Hoe kijken jullie op de afgelopen jaren terug?
Tom: Dankjewel, het is snel gegaan. We zijn op 1 juli 1999 gestart en nu alweer vele jaren verder. Eigenlijk is het heel goed gegaan. In de eerste jaren was het heel gemakkelijk. Toen ik begon, was er namelijk geen schilder meer in Stompwijk. Toon van Maren en Sjaak Disseldorp waren toentertijd al gestopt. En Stompwijkers willen toch graag een bekende over de vloer. Bij mijn baas in Leidschendam vroegen ze ook vaak al om die jongen uit Stompwijk. Toen ik voor mezelf begon, konden we dan ook een vliegende start maken. In de crisisjaren die later volgde, was het wel wat rustiger qua werk. Maar ik heb gelukkig nog nooit een dag zonder werk gezeten.

Jullie hebben het bedrijf samen, hoe zit dat precies?

Marjolein: We hebben een heel heldere rolverdeling. Tom schildert, werkt wanden af en behangt. En ik ben de achterkant van het bedrijf. Dat betekent dat ik de offertes uitwerk, facturen maak, promotieactiviteiten bedenk en de gehele boekhouding doe. Al met al ben ik er toch een aantal uur mee bezig, naast mijn dagelijks werk als financieel adviseur. Samen praten we over welke keuzes we willen maken binnen het bedrijf. En ja, dat gaat natuurlijk vaak gewoon aan de keukentafel.

En nu is er ruimte voor uitbreiding. Jullie zoon komt in het bedrijf!
Tom: Jazeker, een bijzonder moment voor ons allemaal. En we hebben er zin in. Een tijdje terug heb ik hem voor een grote klus ingehuurd van zijn toenmalige werkgever. Dat werkte prettig. Toen hij zelf na een aantal jaar op zoek wilde gaan naar een nieuwe uitdaging, heb ik hem gevraagd of hij die niet bij mij aan wilde gaan. Ik heb veel werk en vind het leuk om samen te werken. Ook maakt het ons bedrijf wat flexibeler. Inmiddels hebben we de eerste klussen samen gedaan en ik merk dat ik het heerlijk werken vind met hem erbij. Hij werkt nauwkeurig en met plezier. Natuurlijk is het altijd spannend of je als zoon met je vader kunt werken, en andersom. Ik laat hem heel vrij en hij brengt allerlei kennis mee van nieuwe schildertechnieken en verfsoorten. Ik leer daar op mijn beurt ook weer van. Ik vind zo’n frisse blik wel prettig.

Maar wat vindt de zoon er zelf eigenlijk van?

Ivan: Ik ben nu alweer zo’n vier jaar schilder en vond het tijd voor iets nieuws. Het is een nieuwe uitdaging om samen met mijn familie het bedrijf in te gaan. Natuurlijk ken ik het schilderen van dichtbij. Als ik me als jongen van 13 jaar verveelde, nam mijn vader me gewoon mee naar een klus. Zo leerde ik wat er allemaal bij komt kijken. Toch wilde ik niet meteen schilder worden, dat kwam pas tijdens een snuffelstage bij een schildersbedrijf. Toen wist ik
het zeker. Ik ben toen van mijn toenmalige school overgestapt naar de vakopleiding.

Kijk je ernaar uit om met je ouders een eigen bedrijf te hebben?

Ivan: Ja, want ik ben benieuwd naar het ondernemer zijn. Mijn ouders leren mij hoe je een goede offerte maakt, hoe je je uren berekent en hoe je het contact met klanten onderhoudt. Daarnaast vind ik het heel leuk dat je als eigen ondernemer met de producten kunt werken waar je achter staat. Goede materialen werken toch het prettigst. Je ziet echt het resultaat daarvan terug. Het maakt me trots als ik ergens langs loop waar ik heb geschilderd en dat alles nog mooi in de verf staat. En natuurlijk vind ik het ook superleuk dat ik nu mijn eigen auto van de zaak heb. Mét natuurlijk de naam van ons bedrijf erop.

Gaan jullie het jubileum nog vieren?
Misschien een leuk personeelsfeest?

Marjolein: Haha, zo’n personeelsuitje hoort er zeker bij. Al moeten we zeggen dat de rest van de familie dan ook mee mag, hoor! En vanwege ons jubileum willen we onze klanten een verrassing aanbieden. We vinden het toch leuk om hier aandacht aan te besteden. We kijken uit naar een feestelijk jaar!

Hallo allemaal,
ik wil iedereen graag bedanken voor het sponseren van mijn zendingsreis naar Macedonië. Ik heb een geweldige tijd gehad met het bezoeken van bejaardentehuizen, kinderen, en kerkjes is Macedonië. We hebben veel mensen over de liefde van Jezus mogen vertellen en mensen mogen bemoedigen.
Van 6 t/m 17 april was mijn zendingsreis naar Macedonië. Tijdens deze reis hebben we drie bejaardentehuizen bezocht. We begonnen met een of twee drama stukjes (van de 5) die we in Nederland geoefend hebben over de liefde van God en dat je altijd naar Hem terug mag komen. Pieter (onze directeur) gaf een kort preekje en daarna gingen we feesten met de bewoners van de bejaardentehuizen. We deelden taart uit en wat drinken en daarna gingen we met ze dansen op Macedonische volksmuziek. De ouderen hebben ons danspasjes aangeleerd en we hebben grote ballonnen opgeblazen die we gingen overgooien. De ouderen vonden dat fantastisch. Vele ouderen zijn erg eenzaam. Onze bezoeken deden hen erg goed.
Bij de kinderen was het ook prachtig. Daar hebben we ook dramastukjes opgevoerd en daarna gingen we met ze voetballen, schminken en we hebben ballonnen voor ze gevouwen met twee jongens van ons in een clownspak. Dat vonden ze geweldig. De круна (‘’kruna’’ = kroon) was erg populair.
We hebben ook mooie diensten bij gestaan in kleine kerkjes in Macedonië waar we ook dramastukken mochten opvoeren en getuigenissen mochten geven.
Al met al was het een hele mooie en bijzondere reis. Het was erg mooi dat we iets konden betekenen voor de mensen in Macedonië.

Eline van Ruijven

hier in dichtvorm ons dankbewijs en huldeblijk.
Een paar maanden geleden streken wij hier neer,
vanuit de grote drukke stad Zoetermeer.
Daar woonden wij 38 jaar in hetzelfde huis,
maar voelen ons hier nu al prima thuis.
Velen van u hebben wij bij de Coop en op straat kunnen groeten,
anderen konden wij bij de Eigentijdse Misvieringen en de fanfarerepetities ontmoeten.
Een warm welkom kregen wij op ons pad,
wat een verschil met de anonimiteit en afstandelijkheid in een stad.
Onze dank richting de Stompwijkers is dan ook groot,
met gepaste trots, voelen wij ons uw dorpsgenoot.
Wij hielden altijd al van het landleven,
daar worden wij hier letterlijk door omgeven.
Tractors, polders, schapen, koeien, paarden,
een dorpskerk, leibomen, water, bruggen, ja hier kunnen wij goed aarden.
Slechts 5 1/2 kilometer van onze vorige woonplek,
zoveel groen, bloemen, ruimte, rust, écht te gek.
Hier kunnen wij de sterrenhemel nog zien,
prachtige wolkenluchten, mooie zonsondergangen bovendien.
Nogmaals dank. Hoe velen van u ons ontvingen,
maakt van geboren stadsmensen dus snel dorpelingen.
Namens vader Gijs (80) en dochter Mirjam (56) Velthuysen uit Stompwijk,
Een warme groet en wellicht tot kijk………..

Voor bloemen mét Passie!

1 juli sluit ik de deuren aan de Dr. van Noortstraat 186 en per
15 augustus start ik met verse bloemen en planten in de ‘snackbar’ naast het pand waar jarenlang Café de Gouden Leeuw heeft gezeten,
Dr. Van Noortstraat 76 te Stompwijk.

22 augustus geef ik  ‘open huis’, details volgen . . . .

In verband met de verhuizing en alles wat daarbij
komt kijken heb ik dus 6 weken geen fysieke winkel,
u kan altijd bellen met 06-53772149
dan kunnen we altijd naar een gepaste oplossing zoeken.

Vanaf 15 augustus ga ik op deze prachtige locatie iedereen,
zoals gewend, voorzien van prachtige bloeiende producten.

Lieve mensen, bedankt voor het meedenken, maar vooral
Jeroen & Iris bedankt dat jullie mij deze doorstart gunnen!

Met fleurige groeten,
Ingrid Verboon

Bloemsierkunst ‘De Passie’
Dr. van Noortstraat 186,
Stompwijk

071-5803515/ 06-53772149

Met webshop!
www.bloemsierkunstdepassie.nl
info@bloemsierkunstdepassie.nl

Wat weet jij van je buren?

Drie bewoners uit Leidschendam-Voorburg namen het initiatief om door middel van theater het contact in de buurt te versterken. ‘Wortelen in de Wijk’ heeft 13 uiteenlopende deelnemers bij elkaar gebracht. Samen onderzochten ze hun (nieuwe) woon- /leefomgeving. Ze deelden persoonlijke verhalen en ervaringen, met als resultaat de vrolijke en indrukwekkende voorstelling: ‘Pension van wijk’

De voorstelling duurt circa 3 kwartier en vertelt het verhaal van de verschillende gasten. Wie wonen er in het pension? Wat beweegt ze? Hoe zijn ze er gekomen? Wat zijn hun wortels en waarom zijn ze neergestreken in Leidschendam-Voorburg?

Benieuwd? Kom naar één van de (gratis) voorstellingen.

De reacties zijn lovend:
‘Ik had niet verwacht dat het zo professioneel zou zijn’

‘Ik zat de hele voorstelling op het puntje van mijn stoel.’

We spelen de voorstelling nog 2 keer:
– vrijdag 26 april om 14:30 uur in Het Dorpshuis, Stompwijk
– vrijdag 3 mei om 15:00 uur in het Raadhuis
Mis het niet en kijk voor meer informatie op: www.wortelenindewijk.nl (reserveren is niet nodig)