Een paar Viking klapschaatsen, in goede conditie. De bekende schoen, die op maat gemaakt wordt op je voet, d.m.v. verwarming van de schoen. Zij zijn geslepen en voorzien van ronding. Geheel nog in doos met beschermers er bij, (maat 42)
Vraagprijs € 150,–
Voor info: 06—22 43 84 57
Door op facebook vriend te worden van de enige vrouw van het team van Velsen, liep ik tegen die verhaal aan. Het geeft een andere kijk op de Dakar rally. Te leuk om te laten liggen. Lezen dus! Petra
Ik probeerde als kok op de Dakar-race een dagboek bij te houden 20.01.2017 door Jan Abbink
Freelancekok Jan Abbink zag een paar maanden geleden via de facebookpagina van EVM Rally Team dat het Nederlandse truckteam voor het eerst een kok zocht die twee weken lang voor de rallyrijders en monteurs zou koken tijdens de Dakar-rally. Abbink solliciteerde voor de functie en drie weken voordat de race begon, kreeg hij te horen dat hij mee mocht. Op 14 januari eindigde het evenement, Abbink kwam afgelopen woensdag pas terug. Hier vertelt hij hoe het is om te koken in de Zuid-Amerikaanse woestijn, tijdens de zwaarste rally ter wereld.
Dit is Jan Abbink, in een van de bivaks onderweg. Alle foto’s met dank aan Jan Abbink. Eigenlijk had ik beloofd om een dagboek bij te houden. Dat bleek onmogelijk. Ik raakte de dagen kwijt, maakte notities, raakte ook die kwijt, en ik had vaak nauwelijks door in welk land ik was. Niet belangrijk genoeg. Ik belandde, net als de rest van mijn team, in een soort roes met als enige prioriteit ervoor zorgen dat de vrachtwagens konden rijden. Dakar is als een trein die dendert en door blijft denderen tot je bij de finish bent. Er zijn drie gouden regels op de woestijnrally: als je kan slapen, slaap; als je kan eten, eet; als je kan drinken, drink. Dat toont al aan hoe hard het eraan toe gaat. Zodra je heel even een momentje niks te doen hebt, moet je proberen te slapen, eten of drinken. Die laatste twee waren mijn verantwoordelijkheid. Mijn taak bestond uit koken voor veertig man: negen rallyrijders, de rest monteurs. Maar het was meer dan dat: ik was niet enkel kok, maar ook deel van het team. De rijders sliepen ‘s avonds in campers, wij in tentjes of op veldbedden buiten tussen het ongedierte, kikkers zo groot als een kat, en vaak in de regen. Slapen is overigens een groot woord, want er is ‘s nachts zoveel lawaai van monteurs die auto’s repareren, dat we daar nauwelijks aan toekwamen. Meestal sliep je rond half vier, en om zeven uur moesten we weer vertrekken. Terwijl de rallytrucks hun route reden, reed ik samen met de monteurs een van de campers naar de volgende bivak. Daar aangekomen moest ik lunchpakketten maken, avondeten koken en ervoor zorgen dat er tot diep in de nacht wat te eten gebakken eieren, broodjes, een soepje, gebakken worsten klaarstond voor de monteurs die tot in de vroege uren aan de auto’s sleutelden.
Voor vertrek was hoogteziekte mijn voornaamste zorg. Mensen worden vaak afgevoerd tijdens de rally vanwege hoofdpijn of bloedneuzen. Als ik op grote hoogte ziek zou worden, zou dat het team naaien. De kok is een speerpunt in het rallyteam, en als ik zou uitvallen, zou niemand te eten hebben. Gelukkig leerde ik twee weken voordat ik naar de rally ging een Argentijnse kok kennen op een cateringklus. Zij vertelde me over een soort vitaminepoeder dat baby’s krijgen als ze uitdrogen. Het houdt vocht vast en voorkomt daarmee hoogteziekte. Ik gebruikte het en deelde het uit aan het team. We werden niet ziek. Het spannendste aan mijn taak als teamkok was dat ik van tevoren niks kon plannen. Ik had geen idee waar of wanneer ik supermarkten of winkels zou tegenkomen en wat ik daar zou vinden. Ik kon wel wat producten meenemen uit 
Nederland in de trucks die naar het startpunt werden verscheept, maar opslag was beperkt en aangezien die schepen zes weken onderweg waren, moesten het ook producten zijn die houdbaar bleven. Ik bracht tien kilo spaghetti, tien kilo rijst, tien kilo macaroni, twintig kilo stoofvlees in blik, tomatensaus in blik, dressing en wat sauzen mee. Verder ook 11.000 liter water – iedereen in het team moet tien liter water per dag drinken, ook al moesten we dan drie keer per nacht opstaan om te plassen en dertig dozen snickers, twintig dozen marsen, vijftien dozen bifiworsten, dozen met gevulde koeken en wat erwtensoep en kippensoep in blik. Bij vertrek merkte ik al gauw dat ik erg beperkt werd qua opslag. Het gewicht van een rallytruck moet onder een bepaalde grens blijven, het was 49 graden en ik had maar een klein koelkastje. Ik moest dus voortdurend op zoek naar verse producten. In het begin was dat niet zo moeilijk, omdat we onderweg behoorlijk wat grote steden tegenkwamen, maar in Argentinië waren er momenten dat we twaalfhonderd kilometer reden zonder iemand tegen te komen. Het werd een gewoonte dat, als iemand in het team iets zag dat ook maar een beetje leek op een supermarkt, mensen zeiden: “Let op hoor, Jan wordt weer helemaal blij!”Bolivië was een ramp om boodschappen te doen. Mensen gaan er dood van de dorst door de droogte, en je kan er nauwelijks wat fatsoenlijks inkopen. Ik ontdekte ook veel te laat dat supermarkten er een geheime ruimte hebben. Als je door een achterdeur loopt, kom je in de slagersafdeling. Dat wist ik niet, ik dacht gewoon dat ze er geen vlees verkochten. Uiteindelijk heb ik in die twee weken vier keer goed boodschappen gedaan. Niet in een supermarkt, maar bij kraampjes langs de weg. Omdat ik telkens ingrediënten kocht voor twee dagen, heb ik in totaal acht dagen op een redelijk niveau kunnen koken. Gerechten waar ik als kok achter stond: soep vooraf, een hoofdgerecht met biefstuk en gewokte groente ik vond altijd hetzelfde assortiment: broccoli, bloemkool, aubergine en ui een grote salade, en als dessert watermeloen, ananas of banaan. Ik bereidde alles met de enige twee dingen die ik 
had: een wokpan en een gaspit. Koks van andere rallyteams kwamen soms naar me toe om te kijken hoe ik dat in godsnaam deed. Ze vonden het komisch, de meesten hadden een volledig uitgeruste keuken bij zich. Het vergde inderdaad nogal wat improvisatie. Zo deed de wokpan ook dienst als afwasteiltje. Ik merkte dat ik op een andere manier ging nadenken over koken. Bijvoorbeeld: er is een watertekort in Bolivia, dus ik kook aardappels en gebruik het overgebleven vocht om soep van te maken. Het enige moment dat ik dacht: ik wil naar huis, was in Bolivia. Er was een modderstroom geweest nadat de zijkant van een vulkaan was ingezakt. Er was een weg afgesloten en we moesten 1700 kilometer omrijden om bij het volgende kamp te komen. We reden 26 uur aan een stuk – mijn enkels waren drie keer zo dik als ze horen te zijn – en we moesten leven op roze koeken en Bifiworstjes. Het eten dat ik met mijn kniediep in de modder had proberen te koken, waaide weg en stroomde weg, met de modderstroom mee. De temperatuur schommelde tussen 49 graden overdag naar 6 graden ’s nachts. Die overgang was enorm zwaar, vooral omdat ze zeiknat waren. Nu ik thuis ben en lekker gedoucht heb, is het moeilijk om op de race terug te blikken en te omschrijven wat ik voel. Het was zwaar, maar het gaf ook veel voldoening. Ik kreeg bijvoorbeeld van de racers te horen dat ik een aanwinst was voor het team. Vorige jaren aten de jongens bij de catering in de bivaks, en dat was dramatisch slecht. Zo slecht dat ze er diarree van kregen. Dankzij mij werd er niemand ziek, dus ik ging met een goed gevoel naar huis. Koken tijdens de Dakar-rally is niet voor iedereen weggelegd. Ik heb in veertien dagen tijd drie keer ijskoud gedoucht, en kwam er zelfs niet aan toe mijn kleren te verversen: je slaapt, werkt en rijdt in dezelfde kledij. In die zin voelt Dakar als een 
veertien dagen lange commando-opleiding. Eten koken is eigenlijk maar twintig procent van het geheel. Je moet ertegen kunnen dat je extreem weinig slaapt, lang kunnen rijden op moeilijke routes, een goede conditie hebben en binnen het team passen. Niet lullen maar poetsen. Soms een grapje, maar vooral negentien uur per dag gefocust zijn, en bereid zijn zand te happen.
Zoals verteld aan Stefanie Staelens.
Met dank aan Jan, Rachel en Stefanie
1ste prijs Waarde bon € 200,- 3123
2de prijs Waarde bon € 100,- 3044
3de prijs Waarde bon € 50,- 2241
4de prijs Raclette-Grill 2583
5de prijs Mini Blender 2398
6de prijs Hand mixer 1800
7de prijs Waterkoker 3037
8ste prijs Bijzettafel 1685
9de prijs Staafmixer 1763
10de prijs Foto dienblad 2950
De winnaars kunnen contact opnemen met
Mevr. Soonius Tel. 071-5804737
Heel Nederland weet ze te staan
als wereld erfgoed behouden
de 3 Molens van Stompwijk naar Leidschendam
Den Haag verbreekt nu dat vertrouwen
als je van Stompwijk naar de Dam toe rijdt
en daar de Molens aan de Molenvaart ziet staan
schieten tranen in je ogen
dat oeroude beeld is voor goed gegaan
door die 140 meter hoge molen
boven alles uitsteekt naar de horizon
dan heeft de wiek toch een persoon geraakt
wat bewust voor mens en uitzicht hem niet schelen kon
dat prachtige beeld is voorgoed verkracht
en geplaatst in een ongevraagde nacht
laat ze de energie uit het asfalt winnen
in plaats van die opvallende hoge mast
dit is in deze huidige tijd vast te verzinnen
en in het Dorpsbeeld veel beter past
Wybo Suijten
Na een korte vakantie is de minibieb weer helemaal fris en open voor iedereen. Het principe blijft hetzelfde” boekje pakken en een erin terug legen”
Er staan weer leuke titels tussen en de bak met tijdschriften is ook gevuld.
Veel leesplezier, Henk de Winter
De Dakar Rally van 2017 zit erop en werd een van de zwaarste in de geschiedenis. Alle elementen van enorme hitte tot extreme regen en grote hoogte hebben de deelnemers moeten trotseren. Voor Van Velsen Rally Sport uit Stompwijk werd deze, voor hun tweede Dakar rally uiteindelijk een groot succes en hebben ze met een 25ste plek in het klassement boven verwachting gepresteerd.
“We hadden ons tot doel gesteld in ieder geval weer proberen de finish te halen en als het kan beter dan vorig jaar”, vertelt Aad van Velsen, teameigenaar en coureur van het team. “Maar dat het zo goed zou gaan had ik niet verwacht!” Met hun 25ste plaats in het klassement laten ze heel veel deelnemers achter zich. “Ik hoorde pas in de laatste week dat we zo goed stonden in het klassement en ik was compleet verrast. Je beseft dan wel dat je nog een paar zware etappes krijgt en daar bleken vele deelnemers nog serieuze problemen te hebben gehad.”
Een goede voorbereiding heeft er volgens Aad voor gezorgd dat ze zo goed hebben kunnen presteren. “We wisten al dat de motor en truck zelf zich al prima hadden bewezen de afgelopen jaren dus hebben we vooral gelet op kleine verbeteringen en aanpassingen. Vooral een vering en dempingtest in november heeft het rijgedrag van de truck enorm verbeterd en mij meer vertrouwen gegeven om harder te kunnen rijden.”
Toch werden tijdens de rally onderweg ook diverse deelnemers geholpen en zijn ze zelf ook een enkele keer geholpen door anderen. “We willen natuurlijk allemaal de finish halen en dan is het logisch dat je elkaar helpt, je wilt zelf ook geholpen worden als je vast zit.” Een goed resultaat bereik je volgens Aad alleen met een goed team en rijden met je verstand.
“Tijdens de etappes heeft Jos Schotanus heel goed genavigeerd en Sebastiaan Haverkamp heeft ervoor gezorgd dat de truck niet werd overbelast. Ik was vooral bezig om geen onnodige risico’s te nemen en goed te rijden. Maar vooral onze mannen en vrouw in het bivak hebben de truck en ons drieën in optimale conditie gehouden en dat was voor hun, gezien de zware omstandigheden zoals hitte, kou, regen en hoogte al een opgave op zich.”
De Dakar rally heeft dit jaar te maken gehad met extreme omstandigheden. “Om de rally wat uitdagender te maken had de organisatie vooral het navigeren voor ons lastiger gemaakt en gezorgd voor pittige wedstrijdetappes. Waar echter niemand op had gerekend was de enorme hitte in de eerste dagen en extreme regenval halverwege de rally. De organisatie was genoodzaakt om etappes te cancelen doordat het parcours was weggespoeld. De negende etappe moest zelfs worden gecanceld omdat door aardverschuivingen het bivak niet kon worden bereikt en de organisatie zelf noodhulp heeft geboden aan de lokale bevolking.”
Nu deze Dakar rally zo succesvol is afgesloten, wordt er door Aad natuurlijk al wel nagedacht over de toekomst. “We gaan in de komende weken besluiten of we in april de Marokko Dessert Challenge kunnen gaan rijden in Marokko en we willen natuurlijk weer kunnen starten in de Dakar rally van volgend jaar. Gelukkig hebben we in ieder geval een goeie truck en geweldig team. Echter staat of vallen alle toekomstplannen met voldoende financiële middelen. We zijn dan ook onze sponsoren heel erg dankbaar voor hun bijdrage aan dit succes en hopen dat dit resultaat hun vertrouwen geeft in onze toekomst.” Vanavond (17 januari) zal het gehele team van Van Velsen Rally Sport weer thuiskomen na een enerverende Dakar Rally. Wij nodigen iedereen uit om ons team een warm welkom te geven in Brasserie De Bles. U bent welkom vanaf 19.30 uur en het team zal rond 20.00 uur arriveren in De Bles.
Entree is gratis, echter consumpties zijn voor eigen rekening. Vol= vol
Hallo allemaal,
Sinds oudejaarsdag wordt Kees vermist. Kees woonde aan de Westvlietweg Den Haag en is er vandoor gegaan na een harde knal van vuurwerk. Het is een boerenfox van 9,5 maand en gechipt. We hebben een zichtmelding gehad maar
deze loopt nu dood vandaar dat onze oproep in de Dorpsketting staat. Mocht jullie iets van Kees zien, onmiddellijk bellen. Het vermoeden op dit moment is dat hij mogelijk meegenomen is en niet weten dat hij wordt vermist!
Mocht je hem zien, probeer hem dan niet te vangen maar bel aub!
Carmen, 0640241854
Een paar Viking klapschaatsen, in goede conditie. De bekende schoen, die op maat gemaakt wordt op je voet, d.m.v. verwarming van de schoen. Zij zijn geslepen en voorzien van ronding. Geheel nog in doos met beschermers er bij, (maat 42)
Vraagprijs € 150,–
Voor info: 06—22 43 84 57
De nieuwjaarsreceptie van het Buurtschap Drie Molens werd afgelopen zaterdag gehouden bij de familie Roeling van het gelijknamige loonwerkersbedrijf. Er was een grote opkomst en de familie Roeling had gezorgd voor de nodige drankjes en lekkere hapjes. Onderwerp van gesprek was natuurlijk de aanstaande afsluiting van de Stompwijkseweg.
Sandra Roeling gaf een rondleiding over het bedrijf en vertelde met name over de uit de hand gelopen hobby van Kees Roeling: het fokken van paarden. In de prachtige stallen stonden veertig paarden die iedere dag de nodige verzorging nodig hebben maar waarmee ook mooie prijzen worden gewonnen.
Ook voor jongste gasten was goed gezorgd want overbuurman Frans Roos had een luchtspringkussen neergezet. Voor buurtschap Drie Molens was dit een goede start van het nieuwe jaar.
Richard Kraan
Wolken botsen
bliksem stralen
Donder geluiden
naar de aarde
genadeloze kracht
regenboog pracht
water stort
de straten in
rivieren lozen
zee gekozen
boot op drift
storm krijgen
golven stijgen
horizon vervaagt
boot verloren
ramp geboren
weer stabiel
verwarde ziel
zon door wolken
hemel blauw
kat in het nauw
huis verlicht
weer bericht
lekker thuis
voor de buis
Wybo Suijten