Nou ja, het meest bijzondere moment van dit jaar. Dat zeker. Daarin wil ik jullie meenemen.

23 januari 2020. Op de verjaardag van mijn jongste zoon Joeri werd ik oma van mijn tweede kleinzoon Vince. Apetrots natuurlijk. Een mooi klein ventje met pikzwarte haartjes. Zoon van mijn oudste zoon Jesper en zijn vrouw Kaewta. Normaal gesproken zou je als trotse oma meteen gaan kijken. Dat is in ons geval niet zo gemakkelijk.

Jesper en Kaewta wonen in Thailand. Ze geven daar beiden les op een Technische Universiteit. Veel foto’s en filmpjes werden gedeeld. Maar dat is toch anders. Je wilt ze voelen, aanraken en kunnen ruiken. Ik was zeker van plan om snel die kant op te gaan.

Zoals iedereen weet, was daar in februari 2020 ineens corona. De hele wereld werd even stilgelegd. Zo een verre reis leek even net zo ver als de letterlijke afstand. In juli dit jaar vroeg Jesper me weer eens wanneer ik nou eindelijk kwam knuffelen. Ik had het vaak voor mij uitgeschoven, omdat ik er ook tegenop zag.

Al die regeltjes. Wat als ik er allemaal niet uitkom alleen? Hoe moet dat dan? Toen ik dit besprak met mijn vriendin Annemiek van Marwijk, bood ze spontaan aan om mee te gaan. Dit had ik nooit verwacht. We zijn al 40 jaar vriendinnen en ze had nog nooit gevlogen. Ik vond dit dus echt bijzonder. Heel waardevol.

Zou het dan dit keer echt gaan lukken? Ik had wel eerder plannen gehad, maar dan laaiden de besmettingen hier weer op. Of het was juist hier rustig, en dan was de pandemie daar op zijn hoogtepunt. Maar nu stonden alle seinen op groen. In september hebben wij geboekt. De voorpret kon beginnen. Eindelijk!

8 november was het zover. De koffers waren gepakt. Ruimte over, want het was daar 30 graden. Dikke truien konden we daarom thuis laten. Daarvoor in de plaats veel kaas, chocola en vooral op verzoek heel veel Nederlandse kinderboeken. Verlate kraamcadeaus werden meegegeven. Duplo en zelfs een paar Friese klompjes. Na een vliegreis van 11 uur kwamen we de volgende dag aan in Bangkok.

Daar stonden Jesper, Kaewta en Vince ons op te wachten. Zij waren per auto vertrokken uit Khon Kaen. Een autorit van ca. 7 uur. WE waren dus allemaal aardig vermoeid.

Ik had mij vaak afgevraagd hoe dit moment zou zijn. Zou Vince meteen willen knuffelen? Of juist eerst wat afstand houden. Ik was toch de oma die hij alleen kent van het beeldscherm.

Gelukkig kwam hij meteen knuffelen en was het ijs gebroken.

Vanaf dat moment had hij 2 “nieuwe” oma’s. Want ook oma Annemiek werd meteen in zijn hart gesloten.

We hebben ons geïnstalleerd in het hotel in Bangkok. De cadeautjes werden uitgepakt en het nieuwsgierige karakter van Vince kwam meteen naar boven. Overal moest hij op drukken en aanzitten. Tot hij op een gegeven moment zelfs de receptie aan de telefoon had.

Ik herkende mijn eigen kinderen hier in. Niks was veilig. De toon was gezet.

Na een goede nacht slapen zijn de volgende dag met de auto vertrokken naar Pattaya, een mooie badplaats aan de Thaise kust. Daar hebben we o.a.  wat tempels en een botanische tuin bezocht en geshopt. Heerlijk gegeten. Kortom genoten. Daarna nog even terug naar Bangkok.

Kaewta was inmiddels weer teruggevlogen naar Khon Kaen vanwege haar werk. Wij zijn op de 6^e dag met z’n viertjes met de auto teruggereden. Tijdens de lange autorit kreeg ik het zo koud. De airco, de jetlag, de vermoeidheid. Ik voelde mij totaal niet lekker.

Eenmaal thuis aangekomen, werd besloten dat er een coronatest moest worden gedaan. Meteen positief. Wat een domper. De anderen waren gelukkig nog negatief. Meteen werd ik in isolatie geplaatst en kreeg ik virusremmers.

IK was gelukkig in goede handen. Kaewta haar ouders zijn beiden arts en werken in het ziekenhuis. 4 dagen heb ik thuis in isolatie gelegen en heel veel geslapen.

Jesper, Kaewta, Annemiek en Vince hebben samen nog wat uitstapjes gemaakt.

Op zondagochtend was mijn test weer negatief. Uit voorzorg heb ik nog een paar dagen ook in huis en in de auto mondkapjes gedragen. In Thailand draagt bijna iedereen op straat er  een, ook de kinderen. Tijdens de heen- en terugvlucht was het ook verplicht.

Maar ik mocht weer deelnemen aan het dagelijkse leven. We hadden nog 6 dagen.

We hebben weer verschillende tempels bezocht en zijn heel vaak uit eten geweest. Eten is daar heel belangrijk. Hier in Nederland eten we nog wel eens snel een boterham tussendoor.

Daar is het echt een moment.

Op zaterdagochtend weden wij door Jesper moe maar voldaan weer naar het vliegveld van Khon Kaen gebracht. Vince sliep nog. Eigenlijk vond ik dit heel prettig. Geen dramatisch afscheid. Daar zag ik zo tegenop.

Eerst een korte vlucht naar Bangkok en daarna van Bangkok terug naar Amsterdam. De korte vlucht verliep goed. Daarna begon de ellende. We zouden om 13.00 de lucht ingaan,

Maar dit werd steeds uitgesteld. Na een halve dag rondhangen bij de gate kregen we te horen, dat het vliegtuig die dag helemaal niet meer zou vertrekken. We zouden pas de volgende ochtend terugvliegen. Met bussen werden we naar een hotel gebracht. Dit ging nog niet zonder slag of stoot. We moesten onze paspoorten achterlaten.

Velen van ons waren hier niet blij mee, maar we werden verplicht. Je kunt je vast voorstellen, dat dit geen fijn gevoel gaf. Gelukkig waren we samen en is alles goed gekomen.

De volgende ochtend om 8.30 uur zijn we uiteindelijk de lucht ingegaan en na een rustige vlucht kwamen we om in de middag om 15.00 uur aan op Schiphol.

Al met al een mooie reis. En zoals iedere weg eentje met hobbels en bobbels, hoogte- en dieptepunten. Maar zeker om nooit te vergeten.

Groetjes, Marieke van der Putten

Spontaan schieten me Boon’s Dagmarkt, het Kapperscafe en Jeanet’s yin yoga in de Dorpspunt te binnen, in willekeurige volgorde. It’s a small world after all en wie het kleine niet eert. Dus ja, dan ben je als nieuwe Stompwijker al behoorlijk geïntegreerd toch?

En nu ik nog even heb nagedacht schieten me de Stompwijkse Paardendagen en de bijbehorende kermis in gedachten. Ik vroeg ooit aan mijn buurman waar die gehouden werden. Hij zei: “Hier, we wonen er middenin!” Kon ik niet geloven. Tot ik op een gegeven dag mijn gordijn openschoof en zag dat “onze” ophaalbrug een bordje voor de fietsenstalling had gekregen. Geweldig! Nooit gedacht. Wat een sfeer. 

En diezelfde buurman nam me mee naar een heel raar muziekfeest, Koeienpop. Bizarre humor. Goeie muziek. Mooie sfeer. Zelf drinken meenemen en in een teil met water gooien.

En nu we daar toch in de buurt zijn: heel bijzonder vond ik de opening van de rondweg, een mooi eerbetoon aan de bedenkers en bouwers, maar ook hilarisch om te denken dat de dorpelingen dansend en zingend achter een truck aan zouden gaan lopen voor de inwijding van de eerste kilometer. Niet dus. Met dertig graden hitte in de schaduw en zwermen mussen die langs de kant van de weg lagen te creperen had je dat achteraf misschien kunnen weten.

En dan die enthousiaste stier die achter het spreekgestoelte tijdens de openingswoorden van een notabel iemand zijn koeien verwende alsof er niet een half dorp stond te schateren. Altijd fijn om te zien dat de natuur onverstoorbaar zijn gang gaat. 

Dus ja, hoop gebeurd dit jaar hier bij ons in Stompwijk. En heel veel goede dingen. De corona eindelijk voorbij. De Dorpspunt weer bruisend. De Dorpsketting is er een mooie getuige van, die wordt steeds dikker. Stompwijk leeft! Prachtig dorp om in te wonen. 

Het kon allemaal slechter. Veel slechter. Want als je ietsje verder dan Stompwijk denkt, dan word je helemaal akelig van de gedachte aan de mensen uit de Oekraïne. Mensen zoals wij, niets verkeerds gedaan, leefden gewoon hun leventjes, waarvan ineens de huizen aan flarden werden geschoten. Bommen vielen. Tanks daverden door de straten. Ze moesten hun boeltje oppakken en vluchten. Vaak zonder man, broer en vader. Ook naar Nederland, ook naar ons. Tot .. ja tot hoe lang?

Zie ze lopen met hun boodschappentassen, hun kinderwagens, pratend in hun mobieltjes. Rechtop, het is een trots, sterk volk, maar innerlijk gebroken en verteerd van verdriet en onzekerheid.

Laten we hopen dat die mensen als ze eind 2023 terugdenken aan het beste wat ze dan is overkomen kunnen zeggen: we mochten gelukkig weer terug, we mochten ons land weer opbouwen, het was allemaal een verschrikkelijke droom, we pakken ons leven weer op! Laten we hopen dat ook zij dan weer lekker naar de kapper kunnen, de supermarkt, de yoga, naar muziekles, de kermis. Want die mooie kleine belevenissen in het leven, daar heeft iedereen recht op. Niet alleen wij Stompwijkers.

Met vriendelijke groet, Bas de Leeuw

Mijn zoon Sem van der Meer en ik gaan in februari 2023 naar Ghana toe. Wij gaan daar o.a. op bezoek bij een ziekenhuis in Hwidiem waar ik jaren terug stage heb gelopen. Ook gaan we op bezoek bij scholen. Graag willen we aan deze reis ook een goede actie hangen.

Via mijn netwerk ben ik op zoek gegaan naar gebruikte medische materialen om mee te nemen. Graag willen we ook iets meenemen voor de kinderen in Ghana. Heb jij kleurboeken, kleurpotloden, stickervelletjes, ballonnen of ander klein materiaal over wat nog in prima staat is en over is? Mogen wij dit dan misschien meenemen naar de kinderen in Ghana?

Ook zijn we nog op zoek naar een grote koffer om alles in mee te nemen, een koffer die daar mag blijven.

Wil jij ons helpen en zo de kinderen in Ghana iets extra’s geven? Wij zorgen ervoor dat het een goede bestemming krijgt.

Je kan het meegeven aan Sem of mij of  langsbrengen bij Van Merodestraat 3 in Stompwijk.

We kunnen het ook ophalen als je ons een berichtje stuurt! Dank jullie wel en voor iedereen

fijne dagen en een gezond en liefdevol 2023!

Mariska en Sem van der Meer, Tel; 0648334007

Naast uitvoerend danseres ben ik mij de laatste 2 jaar gaan focussen op de social media app TikTok. Ik vond het eerst nogal suf maar na het constant posten van korte dansvideo’s merkte ik al snel dat het mij veel meer kon brengen! Nou heb ik dit jaar de 300.000 + volgers aangetikt op TikTok en kan ik het al een tijdje mijn werk noemen! 

Hiervoor had ik geen idee hoe je via social media een inkomen kon krijgen, ik gok vele van jullie ook niet haha! Omdat ik het zakelijke gedeelte toch liever uit handen wilde geven, heb ik dit jaar een nieuw management in Amsterdam, zodat ik mij alleen op het creatieve gedeelte hoef te richten en niet meer zelf hoef te onderhandelen!

Ik krijg dus aanvragen binnen (dit jaar) van o.a. merken als Hunkemöller, Lay’s, Mentos, Reebok die reclame willen maken d.m.v. een dans video met het product/kleding via mijn TikTok en/of Instagram platform.

Daarnaast ben ik Spaanstalig artiest en kan ik met trots zeggen dat mijn eerste uitgebrachte nummer dit jaar, al bijna op 1 miljoen streams staat en m’n nummers wereldwijd worden beluisterd! Toch wel een droom! 

Wat misschien ook een leuke highlight is om te delen met Stompwijk: ik ben afgelopen maand als artiest getekend bij het Muziek label “De Formule”. Volgend jaar wil ik mij meer richten op muziek en eigen shows dus wie weet, Summerland?? *hint* 

De buitenlandse dansopdrachten heb ik het afgelopen jaar moeten afslaan, omdat ik hier zonder QR helaas nog niet mocht komen. Maar ik kan wel zeggen dat ik mij genoeg heb vermaakt in NL! Ik ontmoet steeds leuke lieve mensen, ik ben gezond, heb de allerleukste vriend, de liefste familie en vrienden dus ik heb eigenlijk niks te klagen!

Dus leef ik m’n droom leven? Zeker! Alleen de Villa en de Porsche ontbreken nog, maar mocht het zover zijn laat ik het wel even weten haha!

Ik wil iedereen alvast een heel mooi, liefdevol, gezond en gelukkig nieuw jaar wensen! Ga je dromen achterna en haal er alles uit!

Liefs, Lani van Santen

P.s. aanstaande vrijdag 23 dec. komt er een nieuw remix nummer van mij uit op Spotify/YouTube!

Mocht je het leuk vinden mij in de gaten te houden kan je mij vinden op TikTok, Instagram, YouTube en Spotify onder de naam: Lani Manila.

Een van de eerste aanpassingen bestond uit het  wijzigen van de naam in ‘Eetcafé De Nieuwe Brug’.

Wie zijn die uitbaters en wat zijn hun plannen en ideeën?

Wie zijn jullie en waar komen jullie vandaan?

Wij zijn Jair de Groot en Lindsay de Niet. Jair komt uit de Lier en Lindsay uit Den Haag.

Hoe komen jullie in Stompwijk terecht?

Via de makelaar van Ron Verhagen.

Wat is jullie indruk tot nu van Stompwijk in het algemeen en van de Stompwijkers in het bijzonder?

Wij zijn voor ons gevoel met warme handen ontvangen.

Hebben jullie ideeën die het eetcafé nog beter op de kaart kunnen zetten?

Het is leuk dat iedereen ons wil helpen, zowel met ideeën als met klusjes doen.

Wij hopen overigens wel dat de Stompwijkers die nog geen kijkje bij ons hebben genomen, dat wel gezellig willen komen doen. Wij hebben ideeën zat en ook veel ideeën gekregen. (waar wij zeker allemaal wat mee gaan doen). We zijn nu 3 maanden open en beginnen nu de mensen een beetje te leren kennen. Maar we kennen nog lang niet iedereen. Open staan wij eigenlijk voor alles.

Staan jullie open voor initiatieven op het terrein van de sport, waarbij je bijvoorbeeld kunt denken aan het inrichten van een inschrijvings- en startpunt voor een toertocht op natuurijs?

Vroeger verhuurde de café-eigenaar roeibootjes en kano’s. Idee?

De roeibootjes en kano’s zijn zeker een leuk idee. Echter hebben wij vernomen dat dit zonder goedkeuring van de gemeente helaas niet mogelijk is.

Een leuk initiatief uit het verleden is het organiseren van een muziekmarathon op diverse locaties in het dorp.

Een muziek marathon lijkt ons super om te doen. En wij gaan hier ook zeker wat mee doen.

Groetjes, Jair en Lindsay 

Alweer een jaar voorbij. Verleden jaar om deze tijd was ik in de lappenmand, met van alles en nog wat.

Daar het er uitzag dat ik met de feestdagen niet thuis zou zijn, had ik besloten om geen kersstalletje neer te laten zetten.

Mijn (rubberen) beeldjes waren verpulverd, dus dat kwam mooi uit. Maar aangezien ik 21 december toch naar huis (mocht of moest) hebben mijn dochters snel nieuwe beeldjes gekocht en de kamer versierd. Dat was toch ook wel weer gezellig. De 3 koningen zijn nog onderweg hoor.

  Hiermee wil ik familie vrienden

en

bekenden mooie kerstdagen

en

een gezellige jaar wisseling

en

vooral een gezond 2023 toe wensen

Ria van Dijk

Voor mij waren dat wel de Stompwijkse Paardendagen. Wij kijken er elk jaar altijd naar uit. Nooit gaan we op vakantie tijdens dit evenement. Door de Corona toestand was dat voor mij wel iets wat eigenlijk niet kan. Het is ook bijna niet te geloven dat we 2 jaar geen Stompwijkse Paardendagen hebben gehad. En dat mijn reuk en smaak weer terug kwam. Dat is ook wel te merken aan mijn Corona lichaam. Alles is weer bijna als van ouds.

Ik hoop dat we volgend jaar weer mogen zingen tijdens het diner van het nationale ouderen fonds. In plaats daarvan deel ik nu 10 pakketten aan de deur. Vorig jaar werd mij dat ook gevraagd en ik doe dat graag. Dus na het schrijven van dit alles, ga ik mini kerstpakketten uitdelen aan de ouderen waarvan ik denk dat zij het wel kunnen waarderen dat wij ook aan hen denken tijdens deze (moeilijke) feestdagen. En het allerbeste wat mij is overkomen is dat het met mijn gezondheid weer beter gaat. Daar kan geen miljoen euro tegen op!

Fijne feestdagen en waardeer dat je er elke dag mag zijn!

Carmen

Ik heb niet één ding wat het beste is wat me is overkomen in het afgelopen jaar, qua incident of iets dergelijks.

Voor wat betreft werk gerelateerd als wijkagent heb ik het afgelopen jaar heel veel tijd en energie gestoken in het persoonlijk contact maken met heel veel wijkbewoners in Stompwijk (bij hen thuis).

Deze contacten zijn heel waardevol (geweest) voor het kennismaken met de wijkbewoners en zij met mij, met als doel om te zorgen voor een laagdrempelige uitwisseling van informatie over en weer en om ervoor te zorgen dat de wijkbewoners mij (makkelijk) weten te vinden / kunnen bereiken

Dit doel heb ik zeker bereikt en zal daar ook aankomend jaar mee verder gaan.

Met vriendelijke groet, John Heij