Kerstnummer dec. 2018 2460
Veel complimenten voor iedereen
Gevulde Kerstballen van de basisschool
Verhuizing naar het Kulturhus wordt uitgesteld

Januari 2461 – 2464
Adriaan Hilgersom viert 50 jaar koster tijdens Nieuwjaarsreceptie
Het overlijden van Gerard Olsthoorn krijgt veel aandacht
Stompwijk gefotografeerd door Jos de Groot met drone
De invulling van het Kulturhus vordert gestaag
BierstÜbe is tot de laatste plaats bezet
Daphne Luk wint 1 minuut winkelen met voorspellen Prins Carnaval
In memoriam Siem van Es

Februari 2465 – 2468
Eerste paal nieuwe aanbouw Luiten food
Fietstunneltje onder de A4 dicht tot eind 2019 (minstens?)
Weer misdienaars en misdienette in de kerk

Maart 2469 – 2472
Pim van den Brink maakt een deel van de inrichting van het Kulturhus
Maerten van de Veldeschool eerste “bewoner” Kulturhus
Gemeente vindt ook: Supermarkt in Stompwijk moet blijven!
Bestuur stichting Dorpshuis blikt terug op bouw Kulturhus.

April 2473 – 2477
Johan van Gestel Kampioen Kipklaverjassen
Brug over de Nieuwe Vaart heet Gemaalbrug
Rondweg wordt Veenpoldersweg
Provincialeweg bij Stompwijk onveilig?
Dorpsketting zoekt hulptroepen voor verhuizing
Oude schoolgebouw afgebrand. Politie zoekt getuigen
Dirk en Co Heemskerk 60 jaar getrouwd
Koningsdag in De Bles
Schildersbedrijf Janson bestaat 20 jaar en breidt uit
Nieuwe inwoners van Stompwijk voelen zich zeer welkom

Mei 2478 – 2481
Bouwer Kulturhus failliet
Samen eten heet voortaan: Jetty’s Eettafel
Bloembakken aan bruggen en palen worden weer gevuld
Ruud en Jose stoppen er mee na 30 jaar. Groots afscheid
KBO bestaat 55 jaar: wat een feest!
Nieuw evenement in Stompwijk: Lente Fair
Nieuwe buitenplaats Molenwei verwelkomt veel gasten

Juni 2482 – 2485
Kulturhus kost gemeente extra geld
Bloemsierkunst De Passie gaat verhuizen
Er komt “snel” internet in het buitengebied
Reünie Asafoetida
Verzet tegen bouw uitkijkplatform bij Drie Molens
Stichting Oud Stompwiic timmert flink aan de weg
Kulturhus blijft de gemoederen bezig houden

Juli 2486 – 2489
Kaalslag langs het ‘van Santenpad’
Buurschap Drie Molens houdt een buurtquiz
Er wordt hard gewerkt aan de speelplaats bij het Kulturhus
Nieuwe snackbar gaat van start bij De Bles
Bewoners zijn het oneens met de gemeente over ‘snippergroen’
Bibliotheek verhuist naar het Kulturhus

September 2494 – 2498
Inwoners Stompwijk jagen op miljoenen in Miljoenenjacht
Thomas en Tiny Lelieveld in de bloemen voor hun opruimwerk
Dorpshuis verhuist naar het Kulturhus
Wasdag wordt hobbydag met Elly
9e Stompwijkse Oldtimerrit
Burgemeester opent Bruggenfeest in de H. Laurentiuskerk
Stompwijkse burgemeester zoekt de mooiste brug uit

Oktober 2499 – 2502
11 oktober opening Kulturhus met groot programma
Kulturhus wordt DORPSPUNT
Stompwijkseweg verzakt alweer
2500 Dorpskettingen – 2500 weken – ……uren??? (Leo)
Lof alom in een dikke ketting
Kees-Jan Visser verstopt in De Bles met Vossenjacht
Paula Beekhuizen start nieuwe rubriek in de DK
Stichting Oud Stompwiic zoekt namen van toneelspelers in 1947
Abraham Jos van Santen
Ria Luiten 1e prijs met ijsbeer schilderij
Stichting Amigos: opbrengst € 960,– met klaverjaswedstrijd

November 2503 – 2506
Wie raadt de nieuwe prins carnaval?
Nieuw: Stompwijk heeft een gebiedsregisseur
Eerste Sabadao in het Dorpspunt
Intocht Sinterklaas zorgt weer voor een volle Bles
Stompwijkse boeren doen mee aan landelijke boerenprotesten
Bezorging Dorpsketting gaat veranderen

December 2507 – 2510
Heel het dorp heeft nu PMD minicontainers
Waar blijven de 60 tot 70 beloofde nieuwe huizen?
Sint heeft het weer druk
Happen en trappen in het donker in Zoeterwoude
Wereldlichtjesdag in Stompwijk
Van Velsen Ralleysport gaat het weer proberen

Theo Duyvesteijn is erelid geworden van Stompwijk ’92 een goede reden om hem eens onder de kerstboom uit te nodigen om zijn doopceel te lichten. Dat is geen probleem, Theo is een makkelijke prater en is een vat vol verhalen, de een nog mooier dan de ander. En hij vertelt het zo smakelijk en vol beelden. Theo is in ieder geval iemand die in het licht gezet mag worden met deze kerst.
Theo is op 14-1-1937 geboren in Naaldwijk in de glazen stad als 3e van een gezin van 9. Zijn vader was natuurlijk tuinder en veel in het gezin zijn die kant op gegaan. Het beroep van je vader is, en zeker toen, van invloed op je toekomst.

Als mannetje van 4 jaar was hij al helemaal gek van voetbal, vooral in de lange gangen van de boerderij uit midden 1500, waar hij woonde. Altijd de bal hoog houden en tegen de gevel aan trappen, altijd trainen. Er zijn vele ruiten gesneuveld. Op zijn 9e kon hij zelf als stiekem de ramen vervangen, glas was er altijd wel voor handen. Zijn vader voetbalde heel af en toe mee en als hij dan zijn klomp uitschoot, was het dolle pret.

Op zijn 10e mocht hij eindelijk lid worden van de voetbalclub Westlandia in Naaldwijk. Op school was hij altijd al de snelste met hardlopen, hij liep iedereen er uit. Zijn goede conditie, het feit dat hij niet rookte, was al héél bijzonder in die tijd, want er waren kassen vol met sigaretten van verschillende kwaliteit, die gemeten werd in sterren. En natuurlijk was zijn linkerbeen een uitstekend wapen in de strijd.

In 1950 gingen zijn ouders voor het eerst op vakantie naar Valkenburg en héél bijzonder, die namen een leren voetbal voor hem mee. Zo een met veters, die je in moest vetten en als je er mee kopte hand je direct een patroon in je voorhoofd. Die bal ging ’s avonds mee naar zijn bed!

Op zijn 16e werd Theo samen met een teamgenoot geselecteerd voor ADO, de ouders moesten hier wel achter staan en voor tekenen. Daar kwam niets van in: “Jij zeker voetballen, je benen breken en ik zit met de ellende in de tuin” in een tijd waarin de sla-prijzen al snel doordraaiden.

Theo zijn grote voorbeeld was Faas Wilkes, die was snel en wendbaar en kon zijn brood verdienen met voetbal. Ja dat wilde Theo ook. Hij was immers ook balvaardig en snel en dat dan betaald zou worden. Een droom in duigen, zijn liefde voor deze port is in ieder geval altijd gebleven.

In 1963/64 kwam Theo samen met broer Jan in Stompwijk wonen, werken kon hij al in zijn eigen kassen maar het duurde even voordat de woning klaar was. Eerst een bed en warm eten bij boer de Jong en later zijn beide broers bij Corstiaan en Toos Verhagen in de kost gegaan. Corstiaan was de Stompwijkse postbode. Theo ging bij Stompwijkse Boys voetballen en het was in die legendarische wedstrijd in 1967 tegen SVLV in Voorschoten dat zjn vader voor de eerste keer in zijn leven naar een wedstrijd kwam kijken. 2 rijen dik langs de lijn, goed voor duizend man, het was een wedstrijd van erop of er onder voor Voorschoten. Theo wist het winnende doelpunt te maken voor Stompwijk. Hij werd letterlijk op handen gedragen en zijn vader zei vol trots tegen iedereen die het maar wilde horen: “Ja-ha, dat is mijn zoon”.

Na de wedstrijd werd Theo gevraagd door …Van der Valk om bij Voorschoten te komen spelen, dan kon hij elke zondag met zijn vrouw gratis komen eten. Theo had teveel Stompwijks personeel om, zonder problemen, op dit aanbod in te gaan.

Zelfs pastoor Koning, immers een fervent voetbalfan, zou dit niet goed zou vinden, na de biecht waarin de gebruikelijke ‘zonden’ waren besproken fluisterde de pastoor in Theo’s oor: “Als je zondag wint dan…..”

In hetzelfde jaar(’63) dat Theo hier kwam wonen is hij lid geworden van Stompwijkse Boys. Hij is er vele jaren aanvoerder en leider van het eerste geweest onder leiding van trainers met namen als Cor van Dorp, de postbode, en Jan de Weger, die vanwege zijn precisie in de voorbereidingen ‘de schoolmeester’ werd genoemd. Een training startte bijvoorbeeld met 16 rondje hard lopen rond het veld.

In 1965 werd hij secretaris en later terreinconsul. Hij heeft zich bezig gehouden met het inkopen van materiaal als ballen en kleding aanschaf bij Wout Bergers. Rond de overgang van Stompwijkse Boys naar Stompwijk ’92 werd heeft hij de training en het leiderschap van de dames van Zwiep Vermeulen overgenomen. Hij is 2 jaar scheidsrechter geweest van de lagere elftallen, grensjager van het eerste elftal onder leiding van Hans van Rhijn. 9 jaar voorzitter van de sponsorcommissie en dit is iets waar hij zich nu nog mee bezig houdt.

Hij is bekend met de ins- en outs van het inzamelen van oud papier en het regelen van de transporten. Op dit moment is hij voorzitter van de club van 100, bestaande uit 83 leden, in samenwerking met Hans Nieuwland en Frank v.d. Voort. Om deze lijst van verdiensten heeft het bestuur van Stompwijk ’92 besloten hem erelid te benoemen. “Mooi hè”, zegt Theo.

Petra Oliehoek– van Es

Dat word je niet zomaar
Cock kan het zich niet meer herinneren hoelang hij al bezig is met dit vrijwilligerswerk. Hij heeft zelf nog gehandbald en gevoetbald. (nee niet tegelijk……)
Hij zat in het bestuur van de Handbal toen dat samen ging met de Gym en de Voetbal. Dus al voor 1992! Samen met mensen van de gemeente gingen ze overal sporthallen bezichtigen. Om te kijken wat het hier moest worden. (“Uit andere plaatsen zijn ze vaak jaloers op wat hier allemaal staat.”) Met nog een paar anderen heeft hij ook de scheidsrechtercursus gedaan. En wedstrijden fluiten doet hij nog steeds met veel plezier.

Verder regelt hij nu veel in de kantine
Onder andere de inkoop van alle etenswaren. Hij is er bijna iedere avond, behalve zaterdag. Buiten het sporten wordt er eens per maand geklaverjast. En vier keer per jaar is het Keezen. Een soort Mens Erger Je Niet, maar dan met kaarten. Ook zijn er nog wel eens andere dingen. Zoals een badminton toernooi.

En nieuw: een biljartclub. En steeds is Cock ook achter de bar te vinden. Zoals het nu gaat, blijft hij dat allemaal nog wel een poosje doen.

Dat ere – lidmaatschap is dubbel en dwars verdiend!

Agnes van Boheemen- Vollebregt

Op de dag nadat het Nederlands handbalelftal wereldkampioen is geworden, zit ik met Gerda van den Bosch aan tafel. Gerda is een handballiefhebster in hart en nieren, ze heeft op wedstrijddagen van dit fantastische elftal haar wekker gezet om te kijken. Op maandagochtend komen we elkaar tegenwoordig tegen in het Dorpspunt en het is daar dat ik een lichtje op haar wil laten schijnen.
Van dergelijke fanatieke sportliefhebbers moet een club het hebben. Het is niet voor niets dat ze tot erelid is benoemd tijdens de laatste vergadering, waarbij zij samen met andere vrijwilligers in het zonnetje is gezet. Dit komt mede door een andere bestuursopbouw binnen Stompwijk ’92 waarbij er meer verenigingsbreed gewerkt gaat worden.

Gerda was 8 toen zij ging handballen en behoorde zij tot de groep welpen. Haar moeder was destijds coach en na afloop van het seizoen was er altijd een feestje bij hen thuis met limonade en chips. Haar moeder ging nog eens op bezoek naar Australië naar haar zoon Aad en kwam met sjaaltjes terug voor het hele team met koalabeertjes erop. De sportkampen in Griendsveen en Oudenbosch roepen direct mooie herinneringen op. Je eerste keer een week van huis, dat was wat.

Ze groeide uit tot aspirant, junior en speelde toen al mee met haar schoonzusjes bij de senioren. De familie Van den Bosch stond bekend als handbalfamilie met vader Cors voorop. Ger speelde met schoonzusjes Ria, Sjanie, Lenie, Ank in de zondagse wedstrijden. ’s Avonds werd de wedstrijd nog eens doorgenomen en ingezoomd op dat wat niet goed ging.

Jaren van kampioenschappen en dus promoties, zorgden ervoor dat ze op landelijk niveau gingen spelen. Bij elk kampioenschap een rondje door het dorp op een platte boerenkar en bij de grote promotie een heuse receptie in het Blesse Paard.

Mooie herinneringen aan de reisjes naar Denemarken en Frankrijk waar toernooien gespeeld werden. De smalle straatjes in Parijs, waar de bus niet door kon en de supporters uitstapten om na een: “1, 2, 3, hup” de in de weg staande auto’s opgetild werden en iets werden verzet. Waar supporters heerlijk naar de Moulin Rouge gingen en de bokswedstrijd van Cassius Clay gingen kijken de zij als speelsters binnen moesten blijven om topfit te blijven.

De aller zwartste bladzijde is die ene dag in februari 1983 van het busongeluk, waarbij haar schoonmoeder Jeanne (60) en schoonzusje Carla (21) om het leven kwamen. Ook ome Leo van den Bosch (60) en Kees de Bruin (50). Het handballen werd voortgezet, maar nimmer kon het niveau van toen meer behaald worden. Gerda werd moeder van Kevin en speelde gewoon door, pas na de geboorte van Jennifer in 1996 is zij met de actieve sport gestopt. Sinds haar 16e zat ze toen al in het bestuur en ze heeft zich altijd bezig gehouden met de materialen van de vereniging. Er zijn roerige tijden geweest zoals het samengaan met de Zoeterwoudse handbalvereniging Fairplay. Een keer is het gehele bestuur opgestapt om pas na vertrek van de andere voorzitter hun taken weer op te pakken.

In verband met het ontbreken van een grote sporthal werd er in Bleiswijk en later in Leidschendam gespeeld en getraind. Gouden tijden in de Fluit in Leidschendam waar getraind en de thuiswedstrijden gespeeld werden. Ze hadden hun eigen ronde tafel vlak bij de haard, met gezellige samenzijn na de wedstrijden of de donderdagavondtraining.

En toen kwam Stompwijk ’92 een eigen sporthal, thuis trainen en spelen. Het handbalbestuur ging samenwerken met de grote voetbalbroer, dat vond Gerda in het begin nogal spannend om samen met al die ‘grote’ mannen in een bestuur te zitten tot november dit jaar waarbij in de laatste algemene ledenvergadering ruimte werd genomen om een 7 tal vrijwilligers tot erelid te benoemen.

Een bos bloemen en een bon als dank voor haar jarenlange inzet. Wil dit nu zeggen dat Gerda daar niet meer te vinden is. Nee, niets is minder waar, natuurlijk blijft ze de prijzen voor de kaartavonden inkopen, kantinediensten draaien en blijft ze een vraagbaak voor iedereen. Wat een geluk heeft Stompwijk ’92 met een dergelijke vrijwilligers.

Petra