Voor het wedstrijdprogramma zie het clubblad of ons PDF bestand.

Voor het wedstrijdprogramma zie het clubblad of ons PDF bestand.

“DE GELUKKIGSTE HEEFT GEWONNEN VANDAAG”

ZOETERWOUDE DORP/STOMPWIJK Stompwijk ’92 raakt maar niet verlost van zijn uitcomplex. Ook in het vijfde duel van dit seizoen op vreemde bodem, de streekderby tegen SJZ (1 2), wist de formatie van Ron de Roode niet te winnen. Door dit verlies staan de Stompwijker opnieuw kleurloos in de middenmoot.
door Hans Beukema

SJZ daarentegen kan de eerste periode nauwelijks nog ontgaan. Een gelijkspel in het inhaalduel tegen Bernardus volstaat daarvoor. Het verlies in de rommelige derby was nogal ongelukkig, want gezien het veldspel en de kansenverhouding was een puntendeling op zijn plaats.
“Maar zij waren gewoon wat gelukkiger in de afwerking.”, baalde Ron de Roode die zijn team nog wel dankzij Toby van Marwijk op 1 0 zag komen. Deze goal kwam voort uit een aanval vanaf de rechterkant. Wouter van Santen gaf de bal daarbij goed voor op Erwin Oudshoorn. De spits schermde bal in het strafschopgebied dusdanig goed af dat Toby van Marwijk kon scoren. De grijszwarten konden echter geen goed vervolg aan die voorsprong geven. SJZ joeg de Stompwijkers dusdanig fel af dat die nooit lekker aan voetballen toe kwamen. Kansen op 2 0 waren er dan ook niet. Ook de thuisploeg wist maar moeilijk mogelijkheden te creëren. Daarvoor waren de passes bij de groenwitten te slordig. Ook wist SJZ zich geen raad met een serie corners.

Desondanks bracht Joost Spierenburg zijn ploeg vanuit niets op 1 1. De middenvelder joeg de bal vanuit stand akelig precies achter Roy van der Voort. SJZ kreeg namelijk een vrije trap, omdat een Stompwijker Guus van der Hoeven na een fraaie solo op de rand van het strafschopgebied had neergelegd. Enkele minuten trof ook Rogier van Es doel, maar zijn treffer werd vanwege buitenspel afgekeurd. Kort daarna was dezelfde SJZ er wel succesvol. De Stompwijkers verkeken zich volledig op een voorzet van Han Tonino vanaf de rechterkant. Van Es kwam daardoor helemaal vrij te staan bij de tweede paal en schoof de bal op drie meter afstand van het doel simpel binnen. Doelman Roy van der Voort kwam er nog wel met zijn vingertoppen aan, maar hij kon de 2 1 niet meer voorkomen Dat was ook de ruststand. In de 47e minuut sloeg de vlam opnieuw in de pan, maar dit keer niet vanwege een doelpunt. SJZ speler Joost Spierenburg kreeg namelijk een rode kaart, omdat hij opzettelijk op de voet van Maurits Huisman ging staan. De SJZ supporters waren het totaal niet eens met deze beslissing. Huisman zou de Zoeterwoudenaar namelijk hebben geprovoceerd. De fans demonstreerden hun woede door vuurwerk naar de rechtsback te gooien. Ze raakten er echter een eigen speler mee. De scheidsrechter legde het duel daarop een kwartier stil.

De grijszwarten konden niet echt profiteren van de wanordelijkheden. Het elftal kreeg wel een overwicht op het middenveld, maar dat leverde nauwelijks kansen op.
Daarvoor stond de Zoeterwoudse achterhoede te goed. Tim van Rijn was nog het dichtst bij een treffer uit een vrije trap, maar de bal raakte de lat. Ook Erwin Oudshoorn had een goede kans op de 2 2, maar voormalig Stompwijk doelman Danny Mooijman redde fraai. Komende zondag staat het thuisduel tegen Bernardus op het programma en de week daarop de uitbeurt tegen het laaggeklasseerde ROAC ‘79. Ron de Roode wil perse die twee potjes winnen. “Dan vinden we weer aansluiting met de subtop. Tot nu toe volgde op een overwinning steeds weer puntverlies.” De Leidenaar moet het tegen Bernardus wel zonder Boris Disseldorp (geschorst) en hoogstwaarschijnlijk ook zonder Johan Nieuwland (enkelblessure) doen. Vooral de afwezigheid van Nieuwland weegt zwaar, want die was de laatste weken goed in vorm.

Voor het wedstrijdprogramma zie het clubblad of ons PDF bestand.

Afgelopen zondag, 29 oktober, hebben wij, dames 1 gespeeld in Den Hoorn. Wij moesten om 13.50 spelen tegen D.I.O.S.
Het was de eerste binnen wedstrijd van het seizoen. De start van de wedstrijd verliep niet zoals van te voren bedacht. Onze keepster was namelijk wat verlaat, hierdoor moest een veldspeelster tijdelijk even het doel overnemen. Maar dit weerhield ons er niet van om meteen de aanval te kiezen. Het was dan ook een geweldig eerste kwartier. Wij kwamen voor met 0 4, inmiddels was onze keepster klaar om het doel over te nemen en wij gingen gewoon verder met het uitbreiden van de voorsprong, 1 9. Helaas was dit ook het punt dat wij even terugzakten, we wilden te gehaast en te snel meer doelpunten maken. Hierdoor kreeg D.I.O.S. de kans om van onze fouten te profiteren. Dit resulteerde in een ruststand van 6 12 in het voordeel van Stompwijk ’92.
Na enige tips in de rust, gingen we er weer tegenaan in de tweede helft. Helaas konden we de rust in het spel, die nodig was om de voorsprong uit te breiden, niet gelijk vinden. Hierdoor bleef in het eerste kwartier van de tweede helft de voorsprong rond de 3, 4 doelpunten hangen. Toen wij na een kwartier de verdediging op slot gooiden en zelf onze kansen benutten konden we weer uitlopen en de wedstrijd toch afsluiten met een stand van 9 18 in ons voordeel. En de eerste twee punten van het binnen seizoen gingen mee terug naar Stompwijk. Volgende week spelen wij thuis. Wij spelen dan om …………….. tegen Hercules 2, wij hopen dat jullie ons komen steunen. Zodat er weer twee punten voor Stompwijk ’92 kunnen zijn.
Tot zondag, Dames 1

Op 20 oktober waren Theo en Corrie Groeneweg 50 jaar getrouwd. Voor de wet althans. Het huwelijk werd kerkelijk ingezegend op 29 december 1956 in Warmond, waar Corrie destijds woonde en waar ze elkaar hadden leren kennen. ‘Langs de lijn op het voetbalveld’ vertelt mevrouw Groeneweg. Daar stond ze te kijken naar een wedstrijd tussen de voetbalclub van Stompwijk en die van Warmond. Meneer Groeneweg was – als geboren en getogen Stompwijker zijn club achterna gefietst om ze ter plekke aan te moedigen. Of daar veel van terecht is gekomen, mogen we ons afvragen want het was juist daar dat hij zijn meisje ontmoette.

Ze vonden elkaar meteen leuk en dat zou meer dan een halve eeuw zo blijven. Ze verloofden, trouwden en kregen drie dochters, evenzoveel schoonzonen en zes kleinkinderen. Maar voor het zover was fietste de jonge Theo na die eerste ontmoeting met Corrie dik vijf jaren iedere woensdag heen en weer naar Warmond om haar op te zoeken. Dat is een prestatie, zeker als je bedenkt dat hij zijn woon werkafstand ook per fiets overbrugde. Tel daarbij op dat in die jaren voor iedereen een zesdaagse werkweek gold en je kunt zonder overdrijven beweren dat hij een enorm aantal kilometers heeft weggetrapt. Meneer Groeneweg: ‘Ik ging in Leiden naar de ambachtsschool om voor timmerman te leren. Mijn eerste werkgever was het timmermansbedrijf van Van der Haar .Toen ging ik bij een aannemer werken, bij Panagro, en daar ben ik voorman geworden. Later kwam ik bij Hage in Leidschendam terecht en daar heb ik 35 jaar gezeten.’
Voor mevrouw Groeneweg lag het met school een tikkeltje anders. Zij vertelt: ‘Na de lagere school werd er voor mij een dienstje gezocht, zo heette dat toen. Ik had heel graag verder geleerd, maar dat zat er in die tijd voor meisjes niet in. Bovendien kwam ik uit een gezin van vijf kinderen en ik ben er één van een tweeling. Ik moest gaan werken en ik kwam bij Indische mensen terecht, vrijmetselaars waren het. Ergens eind jaren ’40 gingen ze terug naar Indonesië. Ze vroegen of ik mee wilde komen, maar daar voelde ik niets voor. Ik vond een baan bij een gepensioneerde huisarts in Warmond en daar had ik het goed naar mijn zin. Ik ben er tien jaar gebleven, tot aan ons trouwen. Zo ging dat in die jaren. Als een meisje ging trouwen, stopte ze met werken.’
Zoals het toen gebruikelijk was, gingen de verliefden zich eerste verloven alvorens de gang naar het altaar te ondernemen. Zo’n verloving had een emotionele betekenis, maar ook een heel praktische: sparen voor je uitzet. Geen sprake van dat je toen om je huis in te richten voor een lening naar de bank ging: ‘We hebben voor alles gespaard.’ Meneer Groeneweg heeft zelfs nog even ‘clandestien als groenteboer’ gewerkt, zoals hij het formuleert. ‘Ik kocht groente bij een tuinder en probeerde die hier in Stompwijk te verkopen. Ik heb het niet zo heel lang gedaan hoor; de groenteman hier in het dorp was er niet zo blij mee! Maar ja, een beetje bijverdienen hè, dat was de bedoeling.’

1956 en verder
Het was zover: 20 oktober naar het gemeentehuis in Warmond, 29 december de inzegening in de kerk. Mevrouw Groeneweg: ‘Trouwen voor de wet dat gold nog niet als het eigenlijke huwelijk. Het was natuurlijk toch een bijzondere dag, dat wel, maar het echte huwelijk werd in de kerk gesloten, tenminste voor katholieke mensen was dat zo. Voor het kerkelijk huwelijk verstuurde je uitnodigingen en gaf je een feest. Wij hadden een bus gehuurd om al onze gasten te kunnen vervoeren van Warmond naar het café van Joop van Geijlswijk. We hadden muziek van een accordeonist en in de kerk hadden we zang van een jongens en een mannenkoor.’
Er moest natuurlijk een huis worden gezocht. Dat was geen eenvoudige opgave gegeven het feit dat er toen in die naoorlogse jaren een flink tekort was. Dus gingen ze inwonen bij een tante aan de Meerlaan. Op nummer 51 hebben ze dik 48 jaar gewoond, eerst als huurder en later als eigenaar. Alledrie hun dochters zijn er geboren en dat was aanpakken geblazen met drie kleine kinderen in de luiers. Gewoon van die katoenen die mevrouw Groeneweg ’s nachts in een kit op het petroleumstel zette om te weken waarna ze ze ’s morgens uit moest koken en met de hand wassen.

Het echtpaar Groeneweg heeft alle apparatuur die wij in ons huishouden nu zo gewoon vinden, zien komen: wasmachine, stofzuiger, telefoon, televisie, computer en noem maar op. Op een zeker moment kreeg meneer Groeneweg een auto van de zaak, een busje om precies te zijn. Toen hoefde hij niet meer op de fiets naar zijn werk en een bijkomend plezier was dat ze ermee op vakantie konden. Ieder jaar met de kinderen kamperen in Lunteren, aanvankelijk in een geleende tent van de buren. De allereerste keer dat ze die expeditie ondernamen regende het de gehele vakantie. Veertien dagen lang viel het met bakken uit de hemel. ‘Maar we vonden het toch heel erg leuk, dat kamperen’ vertelt mevrouw ‘en we zijn het jaren blijven doen. Halverwege de vakantie reden we altijd terug naar Stompwijk. Vanwege de paardedagen, weet je wel, daar moésten de kinderen naartoe. Ondertussen deed ik dan de was en als de kermis afgelopen was dan reden we weer naar Lunteren om de vakantie af te maken.’ Toen de meiden eenmaal de deur uit waren, verlegden ze hun vakantiebestemmingen naar warme buitenlanden in Europa.

Normen en waarden
‘Het leven gaat zo hard’ verzucht meneer Groeneweg. Hij en zijn vrouw hadden, en hebben nog steeds, een rijk sociaal leven. Vrijwel meteen na haar entree in Stompwijk, werd mevrouw lid van het kerkkoor en ze is dat tot op de dag van vandaag nog steeds. Met de komst van hun eerste auto kreeg de fiets meer en meer de functie van vrijetijdsvervoermiddel. Met hun dochters, schoonzonen en kleinkinderen hebben ze een hechte band. ‘Mijn kinderen zijn mijn alles’ verklaart meneer. ‘Wij hebben ze waarden en normen bijgebracht. We stonden altijd voor ze klaar en hebben ontzetten hard gewerkt.’
Ouder worden is niet altijd makkelijk.
Meneer en mevrouw Groeneweg zijn nu goed in de zeventig. Mevrouw is ondertussen al haar broers en zussen verloren. Eén broer al op zeer jonge leeftijd. Die verdween tijdens de oorlog toen hij werd opgepakt en op transport gesteld. Hij verbleef in Kamp Amersfoort en daarna ergens in een kamp in Duitsland. Ze heeft nooit meer iets van hem vernomen en ze herinnert zich dat haar moeder nooit heeft kunnen aannemen dat hij overleden zou zijn: ‘Ze zei altijd dat hij nog terug zou komen’. Dat gebeurde echter niet. 60 Jaar bleef het stil, tot twee weken geleden. Vlak voor hun huwelijksdag kreeg ze plotseling telefoon van het Rode Kruis; ze hadden een horloge gevonden dat mogelijk haar broer had toebehoord, en een brief die haar vader hem had geschreven. Het heeft haar aangegrepen zo door het verleden te worden ingehaald. Heelt de tijd oude wonden? Dat is nog maar zeer de vraag; het is heel aangrijpend als oud verdriet je zo onverwacht in het gelaat komt turen. Van geheel andere orde is het feit dat mevrouw haar fiets heeft moeten opgeven want het risico op valpartijen werd te groot: ‘Ik beef de laatste tijd een beetje’. Wel fietst ze elke dag op de hometrainer en als het weer het toelaa gaat het echtpaar elke dag samen een stukje wandelen.
Ook meneer Groeneweg heeft aan den lijve ondervonden wat het is om op leeftijd te raken. Hij is ernstig ziek geweest en als de dokter niet zo kundig zijn aorta had gerepareerd, had zijn leven er nu heel anders uitgezien. Meneer Groeneweg spreekt vol warmte over alle hulp die hij tijdens zijn ziek zijn heeft gekregen zowel van zijn kinderen, familie, kennissen als van de buren: ‘Dat is nou fijn als je je levenlang al op een dorp woont.’ Nu gaat het beter met hem, maar hij heeft een hoop moeten inleveren. Timmeren en knutselen zijn er niet meer bij en dat is een groot gemis: ‘Ik vond het altijd zo fijn om te klussen…’ Hele zolderverdiepingen heeft hij gebouwd en dakkapellen en speelgoed voor de kleinkinderen. Het is een hard gelag dat dat niet meer kan.

Ouder worden is ook fijn
Maar gelukkig, met beider verstand gaat het prima. Het echtpaar is goed op de hoogte van de actualiteit en heeft stellige opvattingen over de politiek. Meneer Groeneweg: ‘Zoveel miljard voor de zorg zegt het CDA nodig te hebben terwijl het Centraal Planbureau een heel ander bedrag becijfert. Wie moet je nu geloven.’ Vervolgens analyseert hij het fenomeen van de zelfmoordterroristen en de relatie tussen Amerika en Irak. En mevrouw Groeneweg weet me te melden dat de griepvaccinaties tot nader order zijn aangehouden want ‘daar zijn in Israël een paar mensen aan overleden.’ Meneer en mevrouw gaan altijd stemmen, ook straks in november: ‘Je bent in dit land weliswaar niet meer verplicht om te stemmen, maar uit moreel oogpunt kun je het echt niet nalaten. Dan heb je geen recht van spreken.’
Anderhalf jaar geleden is het echtpaar verhuisd van de Meerlaan naar de Akkermunt en ze hebben het er uitstekend naar hun zin. In de woonkamer staat een computer want ook dat apparaat willen ze leren bedienen. Het lijkt ze zo leuk eens met de kleinkinderen te kunnen mailen. Op het dressoir staan de bloemen en geschenken die ze op hun gouden bruiloft hebben gekregen. Ook de burgemeester liet een bloemstuk bezorgen. Hun 50 jarige huwelijksfeest vierden ze met familie en vrienden, voorafgegaan door een Heilige Mis in de Laurentius Kerk. Het was een geweldige dag en ze hebben er erg van genoten. Ze zijn er blij mee. Het mooiste cadeau prijkt in het midden. Het is een grote foto van de dochters, schoonzonen en kleinkinderen allemaal tezamen. Een rijk verleden en een springlevend heden, alles in één beeld gevangen; het is prachtig om naar te kijken. Zoveel geluk, en dat hangt straks allemaal aan één schroefje.
Thea Ambagtsheer

Afgelopen zaterdag op de buitenbaan in Amsterdam was de temperatuur van het ijs net aan nul graden. Dit betekent zacht ijs, maar door het laagje water is de glij weerstand nog redelijk. Harder ijs, dus 2 á 3 graden onder nul, heeft minder weerstand. Jan Maarten Heideman won in de heksenketel van de massasprint voor de dekselse Arjan Stroetinga en de Fransman Cedric Michaud. Bij de Dames was Elma de Vries de snelste in de sprint met acht rijdsters die één ronde voorsprong hadden op het peloton. 2e werd Mariska Huisman en 3e Maria Strek.
Cees Juffermans reed zijn eerste officiële wedstrijd in de marathon en dan ook nog op een open baan. Toch wel wat anders dan Indoor Short Track. Cees reed een prima wedstrijd in dienst van de leider in het klassement Henk Angenent, hoewel het uiteindelijke resultaat onvoldoende was om het leiders tricot te behouden. Die ging naar Heideman. Maar goed, al met al toch tevreden. Martijn van Es is inmiddels de superknecht in de ploeg, hij rijdt gaten dicht, houdt het tempo in de meute en brengt de kopmannen naar voren. Dit betekent wel dat in de eindfase de tank leeg is en eigen kansen op een goede uitslag sterk verminderen. Voorwaar Martijn rijdt uitstekende koersen en er komt vast een ontsnapping waarbij hij voor eigen kansen kan rijden.
Joost Juffermans keek thuis naar de TV. Hij gaat a.s. vrijdag de strijd aan op de 5000 m bij de NK afstanden in Heerenveen. Deze wedstrijden bepalen tevens of Joost zich kan plaatsen voor de 10 km en Worldcup wedstrijden. Joost start op vrijdag 3 nov. Dit is vanaf 17.00 uur te zien op de TV bij de NOS. Uiteraard zijn supporters van harte welkom in Heerenveen.
Vrijdag op de Haagse Uithof voor de dames, C2, Veteranen 1 en 2. Zaterdag in Eindhoven voor de dames, start om 16.45, heren Topcompetitie zaterdag start om 18.00 uur, SBS 6, heren A en B. Aad de Haas

Zaterdag 4 november zijn wij om 19.00 uur GESLOTEN
i.v.m. FEESTAVOND.
 
RUUD en JOSÉ

Het was natuurlijk weer geweldig dat de burgemeester in Stompwijk was 11 oktober. Maar de meeste actiepunten die genoemd worden, moeten toch al regulier onderhoudswerk zijn van gemeentewerken ??
Want waar weer niet over gesproken wordt, is de toenemende drukte op de Dr. Van Noortstraat. Dit neemt echt extreme vormen aan, het gaat echt over duizenden auto’s per dag. Want op de A 4 is het tegenwoordig iedere dag file rijden.
Dorpsraad, een omleidingsweg is prioriteit nummer 1.
Met vriendelijke groet,
Cees van Veen

Telefonische bereikbaarheid:
Pastorie Dr. van Noortstraat 88
2266 HA Stompwijk tel. 071 5801604
Pastoor B. van der Plas tel. 071 5801215
Koster A .Hilgersom tel 071 5801563
B. g. g tel. 071 5804342
Openingstijden parochiesecretariaat
E mail adres: Sint laurentius@hotmail.com
Maandag, woensdag en vrijdag van 10.00 12.00 uur
Verzorging begrafenissen en crematies
De heer C.G J. Onderwater, tel. 079 3422906
e mail: info@cuo zm.nl

PAROCHIEBERICHTEN STOMPWIJK

Misintenties
Zondag 5 november 11.00 uur: Overleden armen en weldoeners van de Parochie, Uit dankbaarheid, Wim Lansbergen Jaargetijde, Kees de Jong, overleden familie v Vliet, Adrianus Knijnenburg, Johanna Knijnenburg – v d Lubbe, Arie Kerkvliet, Gerard v Rijn, overleden familieleden de Winter, Magda v Santen v Paassen, Overleden ouders v Rijn Hoogeveen, Adrianus en Wilhelmina v Wijk Ham, Piet Sweere, Jan Scholtes, Gerard Lelieveld, Riek de Kler v.d. Poel, Jaap Janson, Joop v. Geijlswijk, Jan Suijten

3
KERKDIENSTEN ZOETERWOUDE

De oktobermaand is weer voorbij
Afgelopen donderdag zijn we voor het laatst in de oktobermaand in de kerk bij elkaar geweest om het rozenkransgebed te bidden. We wachten nu weer op de meimaand. U, die een of meerdere keren de moeite nam om naar de kerk te komen, hartelijk dank voor uw aanwezigheid en uw meebidden Adriaan, ook hartelijk dank voor alle moeite. Alles in de kerk was, zoals gewoonlijk weer prima in orde. Hopelijk zien wij elkaar allemaal in mei 2007 weer terug in een goede gezondheid.
Jan van Rijn

Allerzielenviering donderdag 2 november om 19.00 uur
Allerzielen raakt ieder van ons.
Iedereen heeft in de voorbije jaren, en een aantal zelfs dit jaar, iemand zien heengaan die hem of haar nauw aan het hart heeft gelegen. Een vader, een moeder, een kind of een kleinkind, een opa of oma, een echtgenoot of echtgenote, broer, zus, tante, oom, neef, nicht, vriend of vriendin, een buur…
In deze viering danken wij God voor al die lieve en goede mensen
die een bijzondere plaats hebben ingenomen in ons hart. Wij bidden voor hen en vragen God dat Hij voor hen zorgen wil nu wij dat niet meer kunnen.
Wij nodigen u uit voor deze viering.
De familie van overledenen van dit jaar heeft een persoonlijke uitnodiging ontvangen. In deze viering worden de namen van deze overledenen genoemd
en we ontsteken kaars voor hen. Na afloop mag u de kaars en het kruisje met naam mee naar huis nemen. 
Wilt u dat de dierbaren die al eerder van ons zijn heengegaan genoemd worden, doe dan een briefje met duidelijk de naam(namen) in de brievenbus van de pastorie. 
Riet van de Ham

Zondag 5 november is er weer Gezinsviering
 De herftsvakantie zit er weer op en komende zondag om 11 uur hebben we de tweede gezinsviering. We gaan het hebben over Allerheiligen en Allerzielen. De uitvoering wordt deze keer verzorgd door groep 7 van de Maerten van de Veldeschool. Ze hebben er erg veel zin in dus kom allemaal kijken en luisteren naar deze uitvoering. 
Verder hebben we de eerste schoenendozen al binnen. Tijdens de viering kunnen de dozen worde n ingeleverd. Maar natuurlijk ook op school of bij Marjolein Janson Meerlaan 9. Tot en met 9 november kunnen ze worden ingeleverd en dan gaan we ze wegbrengen.
Tot zondag,
Werkgroep gezinsviering