Muizenissen Deze muis heeft u nog tegoed van vorige week, onze fout!! Red.
Mijn middagje ‘Langs de Lijn’ was maar half geslaagd…Het lukte Ajax niet om de voorrondes van de Champions League te bereiken en daarnaast zat ik ook nog met een Ffff….een Fffffff…zucht…een Feyenoord aanhanger te luisteren dus ik kreeg een flinke partij bagger over mij heen. Toch vraag ik mij hevig af, buiten de poen natuurlijk, wat een Nederlandse club daarin nog te zoeken heeft. Want de echte grote jongens kopen gewoon alle goede spelers op en dan heb je het als armetierig landje gewoon het nakijken. Of denk ik nu weer te zwart wit? Volgens zoon Sven wel. Toen ik laatst nog even onder aan zijn bed stond, hij heeft een hoogslaper, vroeg hij aan mij of het niet erg saai was allemaal toen ik een jaar of 8 9 jaar was. Verbaasd keek ik hem aan en vroeg hoe hij aan die, best wel sombere, denkwijze kwam. “Nou, alles was toen toch zwart wit! De bloemen de huizen, de auto’s…alles! Want als je naar oude televisieprogramma’s kijkt waar jij ook naar gekeken hebt dan was alles zwart wit.” Heerlijk, kinderlogica van de bovenste plank! Na mijn uitleg dat ik gewoon met alle kleuren van de regenboog ben opgegroeid, met uitzondering van Ome Bram want die is kleurenblind, zuchtte Sven een zucht van verlichting en ging tevreden slapen.
Gelukkig deed ADO wel wat ze moesten doen, namelijk gewoon winnen, en voelde ik mij toch niet helemaal verloren. De dag voor al deze ontknopingen moesten onze drie zonen alle drie hun laatste toernooien spelen. Heerlijk hoor, van s’ morgens vroeg tot s’ middags een uurtje of vijf onder de paraplu gestaan! Resultaat? Ze bereikten alle drie de eerste plaats…van onder gezien! En ik heb John de Wolf, ex Feyenoord geloof ik, gezien en heb niet ‘Hallo John!’ gezegd zoals vele anderen om mij heen wel deden en daarna de verwachte knor kregen. Chagrijn. Ik vroeg me af of hij nog steeds bloezen verkoopt, de zogenaamde John de Wolf blousen. Ooit was dat een must om te dragen en mijn vrouw heeft het één keer geprobeerd om mij in zo’n bloes te hijsen maar toen kwam ze toch van een koude kermis thuis. Aan mijn lijf geen John de Wolf! Ook geen tattoo! Ik zag hem naar zijn auto lopen, een Mercedes natuurlijk en vervolgens zag ik dat hij op een invalideplek geparkeerd stond. Verworven privileges van BNérs?? Maar ach, de kinderen hebben lol gehad en nu gaan we even een voetbalarme periode tegemoet. Tot aan de Europese Kampioenschappen natuurlijk want dat wil ik toch wel enigszins zoveel mogelijk volgen. Vooralsnog is er weer tijd voor andere zaken, zaken die steeds maar vooruit geschoven werden maar nu ineens een hoge prioriteit krijgen. Voordat het kalf verdronken is. Een aantal maanden geleden schreef ik dat er een paar (cross)fietsen in de tuin staan die opgeknapt dienen te worden en daarvan kan ik u melden dat ze er nog steeds staan, onaangeroerd en roestiger dan voorheen. Mijn kinderen hebben het al opgegeven om mij hierover aan te spreken, ze zijn naast voetbal moe ook ‘het vragen aan papa’ moe. Maar er is hoop want ik heb me zelfs al opgegeven om op school te helpen met de workshops koken, banden plakken en EHBO. En daarbij ook nog even naar de catechese voor het vormsel van oudste zoon Youri, effe de Bijbelkennis weer wat plaats geven in het hoofd want dat schiet er wel eens bij in. Maar liefst zes bijeenkomsten zijn er gepland dus straks ben ik weer een echte heilige boon. Ja, zo’n lege agenda is duidelijk betrekkelijk, de lege pagina’s schreeuwen gewoon ons toe om gevuld te worden en dat doen we dan weer braaf. Tot aan de zomervakantie want dan rusten we lekker uit en is er geen sprake van moeten. In mijn geval: het heilige moeten!
Arjen Veldhuizen