Vele uren aan voorbereiding zijn hieraan vooraf gegaan. Vergaderingen, overleggen, taakverdelingen, roosters en niet te vergeten de nodige vergunningen en dat is nog maar een kleine greep uit het verzette werk. Maar wat zullen ze trots zijn op het resultaat, een goed geoliede organisatie had alles tot in de puntjes verzorgd en zij zijn niet vies om wat nieuws uit te proberen. ‘Ergens’ is het idee ontstaan zijn om een dinnershow te organiseren, met het concept van de booming piano’s. Twee piano’s op het podium en constant sfeermuziek, daar had ik wel oren naar. En velen met mij, want de avond was in no time uitverkocht. Ruben Janson verzorgde met zes medeleerlingen van zijn school het menu, in samenwerking met Trevor v.d. Berg. Een ware keuken was naast de tent ingericht, een compleet team van obers stond klaar voor ontvangst in strak zwart wit. De tent was geheel ingericht compleet met blauwe vloerbedekking, kroonluchters, dansvloer, kaarsen in fraai met bloemen opgemaakte kandelaars (mooie reclame voor De Passie), wit tafellinnen, rode pluche stoelen. Whow! Ik had namelijk zelf gedacht aan biertafels op een houten vloer, het geheel overtrof mijn verwachtingen. Iedere tafel een eigen ober en het leuke bijkomende effect van een dergelijke activiteit is dat de hele restautent vol met bekenden zit.
Wijntje, broodje en het genieten kon beginnen. De piano’s werden eerst bezet door twee dames die voor sfeervolle achtergrondmuziek zorgden. De keuken zorgde per tafel voor de gerechten die vooraf bekend waren, dit maakte het overzichtelijk voor koks en per tafel kon gelijktijdig gegeten worden. Het wachten werd op de koop toegenomen en verkort door de geweldige muziek, ik had er ten slotte een avond vooruit getrokken. Alles zag er overheerlijk en verzorgd uit, een flinke moot zalm op een zacht bedje van groenten en pasta. Jammie. Het klamme zweet breekt me uit bij het idee om voor 180 man te koken, dat heb ik trouwens ook voor 8 personen. Een blik in de keuken liet zien dat alles op elkaar afgestemd was en men goed op elkaar ingespeeld was, van zenuwen heb ik niets kunnen merken. Terecht dat alle koks op het einde in het zonnetje gezet werd. Zodra de dansvloer vrij was van tafels gingen de benen van de vloer. De muziek werd steeds uitbundiger, de dames werden afgewisseld door heren en die sprongen bovenop de piano om de gehele tent te kunnen overzien. Later zongen en speelden ze gezamenlijk, een traktatie voor de oren. Verzoeknummers werden volop ingediend en gespeeld, het werd een waar feest om nog lang en met veel genoegen op terug te kijken. Als dit volgend jaar herhaald wordt, lig ik om 09.00 uur voor de deur voor kaartjes.
Petra Oliehoek—van Es
