Elke dag kwam er onvermijdelijk het moment dat we naar boven, naar bed moesten. Natuurlijk probeerden we dat moment zo lang mogelijk uit te stellen maar we ontkwamen er toch niet aan. En ondanks dat we natuurlijk veel liever beneden waren gebleven maakte mijn moeder er een feestje van, met een verhaaltje, gedichtjes, een liedje en tot slot een kus en een kruisje op ons voorhoofd. De gedichtjes en liedjes gingen in willekeurige volgorde, soms mochten we zelf kiezen en anders bepaalde m’n moeder. De verhaaltjes waren niet zo populair want m’n moeder viel regelmatig tijdens het voorlezen in slaap haha, dan schrok ze weer wakker en dacht dat wij het niet in de gaten hadden maar wij zijn natuurlijk niet helemaal koekoek.
Dus dan maar een gebedje, misschien herkent u er wat van:
Ik ga slapen,
Ik ben moe
‘k sluit mijn beide oogjes toe
Heere houdt ook deze nacht
Over mij getrouw de wacht
Nacht lieve Heertje,
Nacht Lieve Vrouwtje
Nacht lieve Engeltje zoet,
Die papa, mama, mijn broertjes, zusjes, open en oma bewaren moet
Laat mij slapen heel de nacht,
Laat mij slapen stil en zacht
Als ik ’s avonds slapen ga
Volgen 14 engeltjes mij na
Twee aan mijn hoofdeind
Twee aan mijn voeteneind
Twee die mij dekken
Twee die mij wekken
Twee die mij wijzen
Naar Hemels paradijzen.
Maar het leukste waren de liedjes:
Op een grote paddestoel
Rood met witte stippen
Zat kabouter spillenbeen
Heen en weer te wippen
Krak zei toen de paddestoel
En met een diepe zucht
Vloog kabouter spillebeen met beide beentjes in de lucht
In de maneschijn, in de maneschijn,
Klom ik op een trapje naar het raamkozijn
En je raadt het niet, en je raadt het niet
Zo doet de vogel en zo doet de vis
Zo doet een duizendpoot die schoenenpoetser is
(dit liedje werd door mijn moeder vakkundig ingekort omdat het nogal een beetje lang was)
Dikkertje Dap, zat op de trap
’s morgens vroeg om kwart over zeven
Om de giraf een klontje te geven
Dag giraf, zei Dikkertje Dap
Weet je wat ik heb gekregen?
Rode laarsjes voor de regen
Tis toch niet waar zei de giraf,
Dikkertje, Dikkertje, ik sta paf.
(Ook dit liedje werd beperkt tot 1 couplet haha)
Helaas kwam er steeds een einde aan de pret, kusje en kruisje en m’n moeder ging naar beneden. Mijn zussen en ik lagen met elkaar op 1 kamer, eerst met z’n tweetjes, later met z’n drietjes. Toen we eenmaal met z’n tweetjes op een kamer lagen hadden m’n zus en ik onze bedden met de hoofdeinden tegen elkaar geschoven en als we gingen slapen deden we dat handje in handje. En dan zeiden we tegen elkaar: “zeg je even als je slaapt??” Dan gingen we lekker liggen en in gedachten schreven we een brief en die stuurden we via de postbode naar de hemel. Daar hadden we een grote kast en werden alle brieven in bewaard. En als laatste: “mag ik je vannacht wakker maken als ik moet plassen?” Wat ik eraan over heb gehouden is dat ik nu nog niet graag alleen naar het toilet ga in de nacht, maar mijn mannetje slaapt als een blok, die is niet wakker te krijgen. Beetje jammer. Het handje in handje hebben we er ook in gehouden, net zoals het brieven sturen naar de hemel. Die kast zal onderhand wel uitpuilen maar het gaat natuurlijk om het idee. Zo zie je dat dingen die spelen als je kind bent het hele leven met je mee blijven gaan.
Agnes Hofstede
