Vorige week zaterdag, een klein intiem kerstconcert op het parkeerterrein van onze buren. Een paar dagen eerder kwam de vraag of de band Love Bells een klein optreden bij ons in de buurt mocht verzorgen, om sfeer te brengen en om in deze moeilijke tijd nog iets te kunnen verdienen.
Samenspraak met de buren om te kijken hoeveel mensen we kunnen herbergen en afspraken met de overburen om op hun eigen terrein te blijven. Maar het is gelukt.
Prachtig zoals live muziek, een buitenkachel, warme chocolade en mensen die rustig staan te luisteren terwijl de kinderen rondlopen een saamhorigheid kan brengen. Het is onvermijdelijk dat passanten bleven staan en moeilijk om te vragen door te lopen. Na een mooi optreden waarna Petra met de pet rondging namen we afscheid van de band maar door de prettige sfeer bleven de mensen nog een tijdje napraten. We hebben dit met elkaar als klein cadeautje ervaren.
Het einde van het jaar vraagt om terugblikken en daar hoort het soepproject bij. Een berichtje via de gemeente afdeling Sport & Welzijn trok mijn aandacht. Bij deze afdeling waren ze aan het bedenken wat ze zouden kunnen betekenen voor alleenstaanden of mensen die een hart onder de riem zouden kunnen gebruiken. De moeder van Nezha bedacht het idee om een Marokkaanse soep te maken, zo brengt de soep culturen met elkaar in verbinding en juist die verbinding kunnen we goed gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan met een groep aan vrijwilligers is er een start gemaakt in een kleine keuken en werd er 60 liter gemaakt. Inmiddels is de kookgelegenheid vergroot en wordt er wekelijks 120 liter soep gemaakt en uitgedeeld, met de groeten van de gemeente Leidschendam.
Na het persbericht heb ik even geïnformeerd of dit ook voor Stompwijk geldt, omdat ik inmiddels een kampioen geworden ben in het verzinnen én zin geven aan projecten. Voor mij is dit een bijkomend positief effect van de corona, anders had ik dit nooit gedaan.
Op mijn vraag werd erg enthousiast gereageerd door Nezha en zij juichte het idee toe dat ik wekelijks zo’n tien soepjes zou bestellen. Het werden er 20, het werden er 30. Inmiddels zijn we samen met haar collega Nouria al 5 á 6 weken op pad, met nog 2 weken te gaan. Voor het einde van het jaar zou het mooi zijn als dit project afgerond is. Ik reageer vanuit enthousiaste en realiseer mij niet dat ik er dan weken mee bezig. De reacties maken veel goed.
Ook de speelgoed– en kledingactie verliep mooi. Een mooie aanleiding om dan toch de kast uit te ruimen en de schoenen weg te doen van de veel te jong overleden partner. Het heeft de geefster veel moeite en tranen gekost, maar wat waren ze blij met die maat 46. Dank.
Verder bekijk ik onderweg Stompwijk nu door andere ogen, door de ogen van Nezha en Nouria beiden met Marokkaanse wortels. Nezha van de 2e en Nouria van de 3e generatie. Hun wortels gehecht in de geschiedenis van hun ouders en voorouders. Zoals wij dit in Stompwijk ook hebben. Ondergronds lopen er hele wortelstelsels met nodige verbindingen.
Ik merk dan ook dat ik bijna iedereen wel ken en als ik niet ken dan is de kans groot dat ik je oversla. Om dit te voorkomen vraag ik dan in onbekende buurten nog wel even extra na: “Weet u wie ik hier nog mee blij mee kan maken?” Zo kom ik zelfs nog voor mij nieuwe inwoners tegen. Het voordeel van de soep is dat niemand er op rekent en men dus extra verrast wordt. En wat wonen er toch veel mensen op leeftijd nog zelfstandig, dit is echt opvallend. Gelukkig wordt er wordt op elkaar gelet.
De polders zijn donker, de wegen smal en het water dreigt langszij. Poezen en honden vreedzaam gezamenlijk op het erf. De honden vaak uitbundig en soms fanatiek. Het zijn echte waakhonden en soms is dat best spannend. We komen bij de verse melktap, boerderijen met koeien waar we mogen kijken. Een paardenstal waar alsnog wordt aangeboden om een keer terug te komen bij daglicht om te zien hoe het werkt. We zijn bij de molens. ‘Wonen hier echt mensen?” Ja. Het advies luidt: ‘Op Molendag nog maar een keer terug komen’. Als dank buigingen of handen op het hart. Verschillen in haaktechnieken worden onderweg nog besproken en de geborduurde sierranden langs laken. In Nederland langs de korte kant die je omslaat bij het slapen en in Marokko langs de lange zijde omdat het bed vaak tegen de muur aan staat en die kant om aandacht vraagt.
Of lieve woorden: “Kom zondag ook, we hebben hier een klein kerstconcertje, jullie zijn van harte welkom”. Het doet hen zichtbaar goed en het heeft thuis de nodige discussie gegeven, omdat de moeder van Nezha zo graag wilde, maar Nezha zelf uitgeteld was.
Het zijn allemaal korte bijzondere ontmoetingen in ontwrichtende tijden. Verwonderde gezichten en lieve bedank-appjes zijn ingrediënten waar je het voor doet en energie oplevert.
Korte ontmoetingen, mooie ontmoetingen waarin culturen elkaar treffen. Dit gegeven vind ik een prachtig bijkomend effect van deze actie. Deze week was er erwtensoep maar dan nét even anders en hoe lekker is dat.
Zoals gezegd we hebben er nog een flink aantal adressen te gaan. Heb geduld en anders, tja, dan heb je de soepbus gemist. Waar gewerkt wordt vallen immers spaanders.
Het is een geweldig initiatief van de gemeente Leidschendam dat door heel veel vrijwilligers in Leidschendam wordt gedragen.
Corona is voor niemand leuk, dat hebben we inmiddels met z’n allen wel door. Maar voor sommige mensen is het lastiger dan voor anderen. ‘Professioneel muzikant’ klinkt als een droombaan, maar als ineens alle optredens een voor een wegvallen is het een stuk minder leuk. Zo zaten wij als vier beroepsmuzikanten ineens op de bank in plaats van op het podium.
Na twee weken waren we het al zat, en begonnen we al te plannen wat we ondanks alle beperkingen nog konden doen. We kwamen met het idee om mensen te entertainen die het nog zwaarder hadden dan wij – veel ouderen in verzorgingstehuizen die nu zonder bezoek helemaal alleen thuis zaten. En zo is ons project ‘Love Bells’ begonnen!
In de zomermaanden hebben we meer dan 100 concerten gegeven voor eenzame ouderen, en zijn we natuurlijk ook bij jullie in Stompwijk langs geweest. Dit was voor ons heel bijzonder, omdat we bij jullie veel meer (oog!) contact hadden met ons publiek dan bij een gemiddeld optreden. Een reeks kleine concerten, gecoördineerd door Petra, bij mensen in de voortuinen en voor balkonnetjes, op de stoep en zelfs in een bijzonder mooie tuin waar we de mensen konden zien zingen en meedansen. Heerlijk! Bij elke locatie niet alleen mooie muziek, maar een hoop gezelligheid, een bakkie koffie met iets lekkers, en zelfs mooie rozen en allemaal een grote bloemkool om mee naar huis te nemen! Dat zien we zeker niet iedere dag.
In verband met kerst mochten we afgelopen weekend weer langs komen, om dit keer onze leukste kerstliedjes te laten horen als ‘The Brass Bells’. Alweer een mega succes, met mensen die meezongen rond gezellige vuurkorven en genoeg glühwein en warme choco voor iedereen, en zelfs de officiële opening van het ‘kippenpaleis’. Daar konden we allemaal van genieten!
Namens ons vieren heel erg bedankt voor alle meegezongen liedjes, de gulle donaties en de mooie danspasjes die we hebben gezien! Wij vinden het altijd heel bijzonder om bij jullie op te treden. En natuurlijk nog een extra applausje voor Petra, zonder haar was dit allemaal niet mogelijk geweest!
Riet van Santen– Verburg 93 jaar en haar broer Jaap Verburg 91 samen achter de laptop. Ze zijn aan het ‘zoomen’, voor mij een nieuw woord, waar ik dit jaar mee kennis maakte.
Het is de verjaardag van Riet, de haren keurig gekapt. Gezellig kopje koffie erbij en samen een babbeltje maken. Alle kinderen, zelfs vanuit het buitenland, zijn online dat kan je aan de beelden op het scherm zien. Het beeld ontroert mij.
Wie had dit vorig jaar ooit kunnen denken. Wij zijn in een stroomversnelling terecht genomen qua ontwikkeling en noodgedwongen zijn we allemaal meegegaan.
Ben je dit niet dan zou ik dit alsnog op het lijstje van goede voornemens 2021 zetten om toch in contact te kunnen blijven met de buitenwereld.
Wie kent haar niet, Maaike is dagelijks in Stompwijkse straatbeeld te vinden. De samenstelling van de groep honden wisselt nogal eens. Ze heeft zelf een windhond. Op zijn Spaans heet het soort Galgo en ja ze komen meestal uit Spanje, waar ze voor de jacht van hazen gebruikt worden. Een jachthond in Spanje is geen hond, maar een ding. Ze worden honds behandeld.
Na gebruik worden ze afgedankt dat kan door ophanging, dumping in een put of nog erger lees ik op hun site. Dit past niet bij de kerstgedachte. Als ze geluk hebben dan komen ze in een asiel en via het Galgo project in Nederland en als ze nóg meer geluk hebben bij Maaike terecht. Bij Maaike en Koos kunnen ze rustig socialiseren.
Vanuit hun huis wordt de hond ter adoptie aangeboden om ze een nieuw for-ever-home, zoals de Amerikanen zo mooi zeggen, te bieden waar ze veilig en geliefd kunnen leven.
De nieuwste met het gele jasje is zo’n schat dat ze die zelf wel zou willen houden, maar 4 is echt teveel. Het wordt wachten tot na oud en nieuw voordat ze ter adoptie wordt aangeboden. Een voordeel van een jachthond is misschien dat ze niet ze schrikkerig zijn van vuurwerk, maar de kleine hondjes van haar wel hoor.
Wekelijks zijn ze aan het strand te vinden en wordt er zoals gisteren warme chocolademelk meegenomen. De honden nestelen zich dan naast het bankje en wachten rustig af. Een passant zei: “Wat een plaatje, maar heeft er geen foto van genomen.”
U moet het doen met een actiefoto langs het achterpad.
De site zegt: Het Galgo Project is een non-profit organisatie die zich belangeloos inzet voor het redden van Galgo’s en andere (kruising)honden in Spanje. Onze taak is om te laten zien dat vele honden in Spanje een tweede kans verdienen. Dé kans op een prachtig nieuw leven, waar ze eindelijk ‘hond’ mogen zijn.
U krijgt onvoorwaardelijke liefde, elke dag opnieuw!
Op 27 april klonk door heel het land het Wilhelmus, op 4 mei klonk door heel het land het taptoesignaal. Nu heb ik het idee om met alle trompettisten en overige muzikanten in Nederland op 24 december om 21.00 uur het “Ere zij God” uit te voeren.
Speel mee in je tuin, op je balkon, in de straat, op een plein, bij een verzorgingshuis, ziekenhuis of op een kerktoren. Laten we hiermee een saamhorigheid creëren in deze tijd van crisis. Een tijd waarin er geen kerstnachtdiensten zullen zijn en de kersttafel ook summier gevuld is met dierbaren.
Zeg het voort. Doe mee. Hou wel rekening met elkaar. Respect voor elkaar. Vrede op aarde! Er is al genoeg narigheid. Hetty Dubiez (vanaf Facebook gepakt) Kyrie eleison
Linda van Vliet:
Goed idee. Ik woon in Denemarken. Hoop een filmpje te kunnen horen en zien !
Dorpsketting:
Stefan Turk Ineke Verburg en de hele fanfare, er wordt door Linda in Denemarken op jullie gewacht.
Dat is geen beste combinatie. Ik wandelde laatst op de Meerlaan en zag tieners of nét geen tieners met vuurwerk spelen. Mogelijk het soort wat toegestaan is, neemt niet weg dat het veel lawaai en licht geeft.
Een ruiter te paard liep er net en het paard begon te steigeren en was nog moeilijk te hanteren. Gelukkig was de ruiter ervaren en kon ze het beest in bedwang houden. Kortom let op met rotjes en sterretjes, we weten al dat honden en katten er ook van in paniek raken, maar paarden ook.
Het jaar 2020 zal lang in ons geheugen blijven, de corona was de aanleiding om in Nederland vakantie te houden. We zijn in Drenthe met onze dochter, schoonzoon en kleindochter op pad gegaan in een huifkar in het mooie Drenthe. Het deel van het land waar iedereen elkaar gedag zegt of zwaait. Ik voelde mij enorm welkom en er was een bindende factor, vakantie in eigen land. Langs de route zagen we erg veel vogelhuisjes hangen, de huis-tuin-en keuken huisjes maar ook mooie. Nou om een lang verhaal kort te houden, toen er iets bedacht moest worden voor de binding in eigen dorp kwamen de huisjes weer boven drijven. Had ik een simpele uitvoering van blank hout en 4 kleurtjes verf, Elly de Waal veegde dit idee van tafel om er iets prachtigs voor op terug te leggen, door er echt iets moois van te maken. Met haar fantasie en kennis over vogels en huisjes en creativiteit is het een mooi project geworden. Het initiatief werd door de Telegraaf opgepikt en voor ik het wist stond er een interviewer en fotograaf voor mijn deur. Het team dacht: “dat Stompwijk is niet zo groot, we vragen gewoon in het rond”. En met succes.
Meerdere vertrouwde groepjes zijn aan de slag gegaan, want de angst blijft terecht regeren. Het eerste resultaat zijn 23 vogelhuisjes die strak gelakt en bewerkt zijn. Vorige week heb ik samen met André en Theo van de buitendienst van de gemeente Leidschendam een rondje gemaakt en zijn de eerste opgehangen. Dat was wel een dingetje, de route bepaald en de huisjes gesorteerd. Niet elk huisje was goed voorbereid om het goed ophangen omdat het ophangoogje in het hout niet door en door was. Gelukkig had ik net handige Martijn van Es bij mij thuis en hij heeft hiermee geholpen.
Hierna konden we op pad, gewapend tegen de koude vrieswind zijn we heel Stompwijk doorgegaan en geprobeerd de huisjes zoveel mogelijk bij de makers op te hangen. Het mooiste is als het huisjes niet in de zon, beschermd tegen de wind en recht komt te hangen. Dat is lag niet in alle gevallen gelukt, omdat de trap anders in de sloot gezet moest worden, of de huisjes geheel uit zicht kwamen te hangen. De mooiste boom had net een tak die ervoor zorgde dat het toch niet kon of stond scheef of had een knoest.
De gewenste schutting lag volop in de zon en de andere is een monumentale boom valt bescherming.
Gelukkig hebben we nog genoeg groene gebieden waar we straks volop huisjes gehangen kunnen worden.
Dit klusje is door mij onderschat, gelukkig hadden André en Theo hier ervaring mee en samen is het gelukt. Ook privé bomen zijn ingeschakeld en ja dat moet toch eerst even overlegd worden met de bewoners.
En dan nog zo dat de maker er ook nog op uit kan kijken.
Een poosje geleden zag ik 4 dames op pad gaan en ik dacht: “Wat een gemêleerd gezelschap is dat en ineens viel het kwartje: O die gaan aan de slag met de vogelhuisjes, gezellig met oude, nieuwe en bovenburen.” Ja, daar is het voor bedoeld. Er staan nog 10 huisjes in de startblokken, en nog de nodige creatieve geesten op de wachtlijst voor het nieuwe jaar. Als we er weer 20/25 hebben gaan we opnieuw op pad om ze ook te hangen. Mochten ze in uw buurt ontbreken, dan zal je zelf aan de slag moeten. Echt een kind doet de was. Zet dit op het lijstje goede voornemens.
Er wordt ook aan vleermuishuizen gedacht voor op de Meerlaan waar ze graag toeven en de straatverlichting is aangepast. Er schijnt hier ‘s avonds een zacht groen licht voor deze vreemde vogels.
De man van Elly, Ysbrand Cool heeft een prototype gemaakt en die wordt mogelijk, samen met de andere vogelhuisjes in productie genomen door het Corbulo college. Zo werken we nog meer samen. In Leidschendam wordt namelijk ook gedacht aan projecten bij verzorgingshuizen of parken.
Voor ons is het een mooie puzzel geworden in het kerstnummer met de quiz: Waar hang ik?
Zie einde van deze Dorpsketting en ga de uitdaging aan..
Sommige mensen doe je echt te kort om ze een KerstSter te noemen. Want dit zijn de mensen die hun licht het hele jaar bij anderen laten schijnen.
Eén van hen is Petra Oliehoek. Het hele jaar was zij druk met het organiseren van vele
activiteiten: buurtconcerten, andere soorten van entertainment, soep rondbrengen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is nauwelijks te bevatten hoeveel licht zij hiermee heeft laten schijnen bij vele ouderen, alleenstaanden
Met deze tekst probeer een spiegeltje te zijn zodat van het vele licht dat Petra uitstraalt, een beetje op haarzelf zal schijnen.
Ja we moeten dit jaar zelf aan de bak en braad. Heeft u nog een leuk familierecept of mooie herinneringen aan de dagen van weleer.
Staat er elk jaar hetzelfde op de kersttafel? Heeft u inspirerende kook-ideeën vanuit uw geboorteland, niet zijnde Nederland. Deel dit met ons, zodat we onze kijk en smaak op de wereld kunnen verruimen.
Wat is voor u het boek van het jaar?
Welk nummer mag van u op nummer 1 van de Top 2000 en waarom?
Wie is uw kerstster die afgelopen jaar een lichtje deed schijnen. Uw lieve buurvrouw, de thuiszorg of noem maar op.
