Dag lieve inwoners van Stompwijk,
En ja hoor, daar ben ik wéér,
Met leesvoer, in dichtvorm, voor de 5e keer.
U herinnert de hittegolf (zomer 2020) wellicht,
Toen schreef ik namelijk mijn 4e gedicht.
Ik beschreef Stompwijk van A tot Z
Koos 26 woorden in de volgorde van het alfabet.
Het is de hóógste rijd om weer te pennen
En u opnieuw met dichtwerk te verwennen.
Het moest origineel zijn én iets wat ons verbindt
Denken, denken, denken, want de aanhouder wint.
Hebbes, er schoot mij iets te binnen
Wat inspiratie gaf, voor heel veel zinnen.
En wel, een eeuwenoud monumentaal bouwwerk
Onze Heilige Laurentius dorpskerk.
Komt u vanuit Zoeterwoude, Leidschendam of Zoetermeer naar Stompwijk toe
Het maakt werkelijk niet uit, hoe,
Dan ziet u de kerk al van verre staan
Dit kan u echt niet ontgaan.
Het is een oriëntatiepunt in het polderland
En herkenbaar vanaf elke kant.
Wat ligt ons dorp er zó vredig, landelijk en rustig bij
Het is nog steeds niet te geloven: hier wonen wij!!
Het is voor vader Gijs en mij dagelijks een vreugde, zegen, wonder en voorrecht.
Na ruim 2,5 jaar zijn wij ál aan heel veel mensen en dingen hier gehecht
Toen Gijs nog kon fietsen, voor de hersenbloeding in 2015
Hebben wij de kerk al menigmaal van dichtbij gezien.
Tijdens onze fietstochtjes naar het sluiscomplex in Leidschendam zowaar
Of op weg naar Voorschoten of Wassenaar
Zijn we er steeds al langs gegaan
Want vanuit Zoetermeer namen wij de Meerlaan
De Doctor van Noortstraat en de Kniplaan
Toen ontdekten we al tijdens het voorbij komen
Hoe mooi de kerk daar staat, tussen het groen van weilanden, struiken en bomen.
Ook het water van de vaart met de bruggetjes zorgt voor sfeer
Vonden wij als passanten uit Zoetermeer
Een mens blijkt automatisch zo te reageren
Als hij of zij een kerkklok gaat passeren.
We wierpen een blik op de kerkklok om te zien hoe laat wij langs reden, deden dit allebei
Ook al hadden wij de tijd aan onszelf, want we waren vrij.
Ruim 2,5 jaar geleden kregen wij een mooi woonstekje
Middenin de dorpskern op een prachtig plekje
Ik schrijf in mijn slaapkamer en als ik nu uit mijn raam kijk,
Zie ik het dak van het Dorpspunt en de kerktoren tegelijk.
We horen de kerkklok slaan en het klokgelui horen we telkens weer
Dan is er vreugde, dankbaarheid, verdriet, pijn, telkens een viering in het huis van onze Lieve Heer
We luiden het nieuwe jaar in, wordt weleens gezegd
Ik zeg met gepaste trots: ‘In Stompwijk gebeurt dit écht!’
We hebben inmiddels 2 jaarwisselingen hier meegemaakt
En werden 2 keer rond middernacht, positief geraakt
Als op oudjaarsavond de kerkklok 12 slagen heeft gegeven is het daarna stil, doch slechts voor heel even.
Want dan beginnen de kerkklokken te luiden en dit houdt een hele poos aan,
Om de Stompwijkers te laten weten; we zijn een nieuw jaar ingegaan
Velen van u hoorden dit al tig keer
Voor ons is het nog nieuw, komend uit de stad Zoetermeer.
Het geeft ons een warm dorpsgevoel, zo bijzonder, zo apart
Het is een streling voor het oor en een vreugde voor het hart
Soms zie ik dat de zonnestralen
Precies het goudkleurige haantje van de kerktoren halen
Het is met recht verblindend voor je ogen, ze gaan vanzelf dicht
Wat is dit een ongelooflijk fel licht!
Vanaf de allereerste nacht
Die wij in Stompwijk hebben doorgebracht
Heb ik een ritueel mij eigen gemaakt
En sindsdien nooit meer verzaakt.
Ik kijk altijd voor het slapen gaan
Hóe de wijzers van de kerkklok staan
Ik neem altijd de tijd goed op in mijn geest
En weet dan meestal, hoe lang of kort, mijn nachtrust is geweest
Wat is het trouwens in de nachtelijke duisternis een mooi gezicht
Dat de kerktoren en de kerkklok zijn verlicht
De kerk als blikvanger overdag, maar bovenal in de nacht, het is een feit
Want rondom de kerk zie ik dan alleen maar donkerheid
Dat Stompwijk veel vaarten en slootjes heeft en omringd is door weilanden, blijkt wel.
Het wordt hier regelmatig goed mistig en dat gaat dan ook nog eens razend snel
De kerktoren en zelfs de kerkklok zijn dan niet te zien
En de verlichting van Leidschendam niet, bovendien
“Het zit potdicht door de mist”, zegt men dan
Wel, daar weten wij inmiddels alles van
Wat is het mooi als de volle maan
Ergens boven de kerk blijkt te staan
Daar gaat rust en vrede vanuit, romantiek en sfeer
Ik mocht dit zelf zo meemaken, al een paar keer
Hoe rust en vredig het dan rondom de kerk is, valt op bovenal
Denkend daaraan, zwijgt prompt deze schriftelijke spraakwaterval.
“Moge het u in al opzichten goed gaan
Veel liefs en warme groetjes, treft u hierbij aan
Graag weer tot kijk, ergens in ons lommerrijke Stompwijk”
Uw dorpsgenoot:
penfan Mirjam Velthuysen
p.s.
Ik schreef niet bewust (juist nu) het gedicht
Waarin ik onze monumentale dorpskerk heb belicht
Doch onbewust sluit het wél naadloos aan.
Op de ‘Open Monumentendag’ die wij tegemoet gaan.
Let op, deze dag is er weldra
‘Mijn monument, ons erfgoed. Welkom terug’ is het thema
Afgelopen zaterdag 11 september was er weer het jaarlijks gebeuren
Dan openden kerken, molens, gemalen enzovoorts voor het publiek opnieuw hun deuren.
Het was gratis bovendien.
Ik hoop dat u het heeft gezien
Reclame maken is altijd goed
Zeker als je het voor je eigen dorp doet.
0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0-0
Natúúrlijk had dit prachtige gedicht vorige week, dus vóór de Open Monumentendag geplaatst moeten worden, maar omdat wij wat ruimtegebrek hadden én uitgebreid aandacht wilden besteden aan dit gedicht, plaatsen wij het deze week. Met welgemeende excuses aan de schrijfster Mirjam Velthuysen.
Red, Trees
