Emmy, mijn zusje, leeft in deze tijd met ons mee en biedt de redactie aan een Gronings kerstverhaal aan te leveren. Ik leg haar echter onze kerstvraag voor en krijg onderstaande als antwoord. Petra

Beste redactie,
Dat is een uitdaging!
Wat was voor mij een belangrijke gebeurtenis in 2004? Voor het gemak zal ik de krant overslaan, deze staat vol met heel belangrijke gebeurtenissen.

Een belangrijke en ook bijzondere gebeurtenis is de reis naar Dineke en Mart in Crevant in Frankrijk geweest.
Lange tijd van te voren zijn er plannen gedeeld om te bezien of moeder van Es, op haar 83e jaar nog een reis naar het gezamenlijke huis van Dineke en Mart kon ondernemen. Houdt ze dit vol? Wil ze dit wel? kan ze zo lang van huis? Hoe moet het met de vogels? Kortom altijd beren op de weg te bedenken waarom het niet door kan gaan.
Na enig familieberaad is de knoop doorgehakt. We ondernemen het. Als je er ooit een verhaal over wilt schrijven zou je het de titel De rolstoel kunnen geven.
Petra en ik hadden namelijk bedacht dat moeders daar in het verre Frankrijk geen afstanden meer zou kunnen lopen en dat het dus handig zou zijn een rolstoel mee te nemen. Echter moeders heeft wel zo n voertuig, maar wil voor haar omgeving nog niet weten dat ze nu ze ruim over de 80 jaar is, toch wat slechter ter been aan het worden is. Dus goede raad is duur, wij tijdens de soostijd ingebroken in moeders schuur om haar rolstoel mee te nemen. Echter hoe we het ook probeerden, in Leo s auto kregen we deze rolstoel niet mee.

Toch op reis, heerlijke reis, proviand voor onderweg, regelmatig een smikkel en een plasstop en lekker tuffen naar midden Frankrijk. Daar aangekomen kregen we al snel de slappe lach omdat er net als vroeger in grote gezinnen het geval was, als er logees kwamen, waar moest iedereen slapen?
Moeders kreeg de eerste keuze, vervolgens moesten de overige bedden op maat worden gemaakt! Toen dit gelukt was kwam het toilet (sanitaire) probleem. De Fransen en hun toiletten! Lachen, maar Mart, de laatst binnengeko men man in onze familie en ook nog handig, wist een oplossing! Als het hele boek ooit komt gaan we hier verder op in.
Uiteraard vloeide de wijn rijkelijk en de verhalen ook.
De eerste avond ging gepaard met lachen over de tatoeage van Petra, de gekke bekkenshow en bijkomen van de reis. Daarna volgde per dag een thema. Zo hebben we gesprekken gevoerd over wat de natuur ons vertelt, wat de opdracht voor eenieder van ons in dit leven is tot een avond van vele ontboezemingen. Heerlijk om tussen mijn oudste en mijn jongste zussen in, de ervaringen uit onze jeugd te delen. Uiteraard had moeder van Es zo haar eigen ervaringen, zowel vanuit haar jeugd alsook van toen wij klein waren. Prachtige verhalen.
Leo, de jongste uit een nog groter gezin deelde in de Stompwijkse sfeer heel goed mee. Voor Mart lag het wat ingewikkelder, maar als gastheer had hij natuurlijk een heel andere en zeker geen mindere rol. Hij kreeg in een paar luttele avonden de achtergrond van onze jeugd en het dorpsleven van wellicht ook andere Stompwijkers mee.

Terug naar de rolstoel. Het was Mart die voorstelde om een typisch Frans Kasteel te gaan bezoeken. Een beetje cultuur moest natuurlijk opgesnoven worden. Zo gezegd zo gedaan. Daar aangekomen zag de kasteelheer al snel dat moeders niet echt grote afstanden meer kon lopen. Hij wist raad, er moest ergens nog een rolstoel staan. Hij ging zoeken en ja hoor na een serieuze speurtocht kwam hij met een wagen aan die echt het kasteel toebehoorde. We hebben nog nooit zo verschrikkelijk gelachen als toen. Moeders durfde er niet in te gaan zitten, stel je voor dat ik er door zak, nou eerlijk gezegd, had dit ook gemakkelijk gekund. (Ik weet niet of je nog een foto bij de hand hebt Petra, maar deze mag wat mij betreft in de Dorpsketting.) Wat een plezier hebben we gehad om deze rolstoel, met een schaterende moeder van Es erin en het gesjor van de mannen om de wagen vooruit te krijgen. We mochten over het gras, want op het pad was het nog veel erger, met die houten wielen. Schitterend.

Beste redactie, voor mij persoonlijk was dit in 2004 een hele belangrijke gebeurtenis, als familie onder elkaar zo emotioneel zo dicht bij elkaar komen is uniek, is rijk, is met volle teugen genieten. Ik wil alle Stompwijkers net zulke gezellige kerstdagen toewensen als wij afgelopen zomer in Frankrijk hebben gehad.

Veel liefs, Emmy van Es

GroenLinks tegen woonwijk bij Stompwijk

De fractie GroenLinks Zuid Holland heeft vragen gesteld over de sanering van verspreid liggend glas bij het dorpje Stompwijk. Voor de financiering van deze sanering wil de gemeente Leidschendam * Voorburg 350 woningen bouwen. GroenLinks vindt de sanering van verspreid liggend glas een goed voornemen. Maar een woonwijk van deze omvang in dit kwetsbare veenweidegebied vindt de partij onaanvaardbaar en bovendien in strijd met recente plannen.
De woningen zouden moeten komen in de Grote Westeinde Polder. In het streekplan is deze polder beschermd als agrarisch gebied met natuur en landschapswaarden. Bovendien is het aangewezen als topgebied cultureel erfgoed. Bebouwing van de polder zou dus in flagrante strijd zijn met het streekplan. GroenLinks wil daarom helderheid over de opstelling van Gedeputeerde Staten namens de provincie.
Voor het saneren van 7 hectare glastuinbouwgebied zou volgens de plannen van de gemeente 14 hectare woningbouw nodig zijn. GroenLinks vindt dit buiten proporties en is van mening dat dit ook niet past in de zogenaamde Ruimte voor Ruimte regeling. Volgens deze regeling mogen onder voorwaarden een beperkt aantal woningen gebouwd worden bij het saneren van bebouwing in het buitengebied.
Door de bouw van 350 woningen zou de bevolking van het dorpje Stompwijk op korte termijn met 50% toenemen. Dit heeft een enorme impact op de bevolking. GroenLinks vindt dat niet ad hoc tot een zo ingrijpend besluit mag worden gekomen, maar dat dergelijke verstedelijkingsplannen ingebed moeten zijn in een bredere visie op ruimtelijke ordening en volkshuisvesting in dit gebied, met aandacht voor landschap, natuur en cultuurhistorie. Daarbij zou de Dorpsraad van Stompwijk een belangrijke stem moeten hebben.
In haar antwoord op de vragen van GroenLinks stelde gedeputeerde Van Nieuwenhoven dat zij niet op de hoogte is van deze plannen van de gemeente Leidschendam Voorburg. Zij stelt dit ondanks dat wethouder Houtzager van Leidschendam Voorburg in de raadsvergadering opmerkte dat de gedeputeerde zijn plannen al heeft bevestigd.

Alex Ouwehand, woordvoerder ruimtelijke ordening en streekplan west. tel. 06 53626941,
email: AP.Ouwehand@pzh.nl.

STOMPWIJK BEDANKT…..
u heeft laten zien dat uw dorp Stompwijk een warm hart toedraagt
Handtekeningenactie groot succes

Afgelopen donderdagavond was het zover. De aangekondigde handtekeningenactie van VRIENDEN van STOMP WIJK. Met een dertiental lopers gingen wij op weg vanuit het huis van Joop van Schie. Allemaal met een extra set formulieren en een ballpoint. De Haagsche Courant was erbij om foto’s te nemen en het Leidsch Dagblad wilde wel eens weten hoe Stompwijk zelf reageerde en heeft een tijdje meegelopen. Een dag later stond er in de krant dat het een tijdrovend werk was, omdat je bij veel mensen gewoon even binnen moest komen voor een handtekening. Dat duurt zeker 5 minuten per adres!! Alom het stukje was zeer positief. Er waren nog aardig wat mensen die niet thuis waren, vermoedelijk de koopavond waar wij geen rekening mee hebben gehouden. Wanneer u onze actie steunt en u heeft uw handtekening nog niet gezet; de meeste lopers hebben een formulier bij u achtergelaten. Deze kunt u invullen en afgeven tot 30 december a.s. op de Zustersdijk 8. De stemmen zijn globaal geteld en wij hebben een 800 formulieren bij u opgehaald. Gezegd kan worden dat 95% van de Stompwijkse bevolking achter onze stelling staat dat er op beperkte schaal gebouwd mag worden in Stompwijk, maar dat de kosten van de glastuinbouwsanering niet opgelost mag worden door 350 / 400 woningen te bouwen in de Westeinderpolder. Wij prikken als VRIENDEN van STOMPWIJK een goed moment om deze handtekeningen aan Gedeputeerde Staten mevr. Jeltje van Nieuwenhoven af te leveren. Verder IEDEREEN HARTELIJK BEDANKT VOOR UW MEDEWERKING. Het blijkt dat ons doel en acties worden gedragen in Stompwijk, te zien aan de vele reacties en de protestborden die inmiddels geplaatst zijn.

Afgelopen woensdag 15 december is er een interpellatiedebat aangevraagd bij Gedeputeerde Staten van Zuid Holland. Groen Links heeft diverse vragen gesteld aan G.S. over de ontwikkelingen, die op dit moment gaande zijn in Stompwijk. Wij hopen in ieder geval dat G.S. zich zal buigen over deze vragen en met een voor Stompwijk positieve uitslag komt. De Haagsche Courant meldt in de krant van vrijdag 17 december dat mevr. Jeltje van Nieuwenhoven de bouwplannen van de Gemeente Leidschendam Voorburg niet kent. Volgens haar zijn deze niet aangemeld, of het moet gebeurd zijn voordat zij Gedeputeerde werd. Alom¼, de Provincie weet van niets. Hier moet de gemeente dus nog een slag maken. En dan is er a.s. dinsdagavond de gemeenteraadsvergadering in Leidschendam Voorburg om 19.30 uur in Huize Swaensteyn, Herenstraat 72 74 te Voorburg. Ook daar heeft VRIENDEN van STOMPWIJK spreekrecht aangevraagd en zal zij ingaan op de grondexploitatie. Hopelijk zien wij hier weer veel Stompwijkers.

VRIENDEN van STOMPWIJK

Feliz navidad y próspero año nuevo
Beste Amigo,
Wij willen u namens alle kinderen, volwassenen en vrijwilligers van Stichting Amigos fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar toewensen. Bedankt voor uw steun en hulp in het afgelopen jaar. Kijk op www.stichtingamigos.nl voor meer informatie!

Stichting Amigos, Dr. van Noortstraat 150, 2266 HB, Stompwijk.
071 580 23 78, info@stichtingamigos.nl, KvK 272 633 12,
Rabobank 3959 02 452

Gon en Jan Scholtes 60 jaar getrouwd

Op 4 januari 2005 is het de dag voor dit diamanten paar en denken ze terug aan de tijd dat zij elkaar op 4 januari 1945 jawoord gaven.
Ze gingen die dag met de koets van Gerrit Kneppers naar de kerk met Gerrit op de bok om het paard te mennen. Het is een paar maanden voor de bevrijding.

Kermis
Gon Knijnenburg komt uit Stompwijk en is in de Bovenmeer geboren. Later verhuist zij naar de Stompwijkseweg en woont ze ter hoogte van de oude boerderij van Kneppers.
Jan komt uit Kwintsheul en reist vanaf de jaren 30 met de kermislui mee en komt zo al op jonge leeftijd naar de Stompwijkse kermis. Er was niet veel vertier in die tijd en zeker in de oorlogsjaren niet. ‘s Avonds een ommetje maken en zwemmen bij de Knip, met de boot overvaren en lopend naar de speeltuin op het parkeerterrein van de Gouden Leeuw in Voorschoten. En op één van de dagen begin 1941 treffen zij elkaar daar. Jan was die dag eerst gaan lopen naar Rijswijk, met de gele tram naar Voorburg station, met de blauwe tram richting Leiden en in Voorschoten dus uitstappen. In de tijd liep je het risico dat je fiets opgeëist werd door de Duitsers.
Jan is een echte versierder, want als zijn vriend een opmerking maakt: “Met welk meisje ga je weg”, zegt hij: ‘Daar zit ze op het bankje’. Jan had dat bankje met die 4 mooie meiden allang gezien, want daar zaten ze;
Jo Lubbe, Katrien Wensveen, An Boon en Gonnie Knijnenburg. En inderdaad hebben ze die avond samen gewipt en geschommeld.

Vader Knijnenburg is niet blij met de komst van Jan. De moeder van Gonnie was al vroeg overleden en zij was de oudste van negen kinderen en een meid daar moet je zuinig op zijn, dus Jan kreeg het advies om over 2 jaar maar eens terug te komen.

In 1942 is Jan hier weer met de kermis. Hij zat eigenlijk in de ziektewet maar kon geen weerstand bieden tegen de extra bijverdiensten van de kermis. Hij had zijn fiets gestald in de schuur naast bakkerij Havik omdat de kermis in de tijd op het ‘oude’ voetbalveld gehouden, waar later huizen gebouwd werden in de Van Santhorststraat en Raephorststraat. Dan merkt hij dat de zweef er nog niet staat en hij eigenlijk nog niet aan het werk kan. Paddenmoes trekt en hij gaat weer op zoek naar Gonnie en samen gaan ze weer naar de speeltuin en de kermis en vanaf dat moment is het aan.

Jan werkt in die tijd als nachtstoker bij de tuinders en heeft dienst van 6.00 ’s avonds tot 6.00 uur ’s morgens. Het stookwerk houdt op vanwege het ontbreken van stookmateriaal. De veiling ligt stil en ook het wagonvervoer hier naar toe. Hij houdt zich met de ondergrondse bezig en als het hem te heet onder de voeten wordt, duikt hij onder bij de familie Bolleboom in Stompwijk. Samen met de broer van Gon, Aad Knijnenburg, gaat hij werken in de bossen van Wassenaar. De aardappelen werden gerooid, de sloten handmatig uitgehaald en de takken gebost. Er werd in die jaren na de oorlog nog op takken gestookt. De takken werden per boot voor de deur afgeleverd bij onder andere bakkerij Stijnman.

Armenhuisje
Maar nu lopen we op de zaak vooruit. Begin 1945 wordt er getrouwd en het jonge paar gaat inwonen bij een zus in Leidschendam en later bij de vader van Gon. Zij wonen totaal maar één jaar in en krijgen, nu 59 jaar geleden, hun huidige woning te huur aangeboden van het armenbestuur van de kerk. De oude turfschuur wordt later bij de woning getrokken. En eerst was er aan de linkerkant van de woning de uitdeelpost voor de armen. In de crisisjaren werden hier bruine bonen, aardappelen, kolen en turf uitgedeeld. Later wordt hier de bibliotheek in gehuisvest. Als de bibliotheek haar deuren daar sluit, wordt dat deel ook bij de woning getrokken en daar hebben ze nu nog voordeel aan, want ze slapen hierdoor nog steeds lekker beneden. Wel hadden ze van het begin af aan de zolder tot hun beschikking Ze krijgen samen 10 kinderen. Op de zolder staan 5 twee persoonsbedden tegen elkaar geschoven met een gordijn ertussen tussen de jongens en de meisjesafdeling. Het huis wordt in 1970 door hen gekocht.
De binding met de kermis blijft en Jan heeft 8 jaar lang de cakewalk en schommeltent gedraaid, want met een groot gezin kan je een schnabbel goed gebruiken.

IJsmeester
Jan is jarenlang de ‘ijsmeester’ van een deel van de Stompwijkse Vaart geweest. Door de koepelbrug was dit een extra lange baan, die bijzonder goed werd bijgehouden. En als Jan dan in de vorstverlet zat, kon hij met grote ijsschuivers over de baan heen. Dat waren nog eens winters, mijmeren zij samen terug. Goed aanvegen, repareren, een laagje water erop, een nacht flink vriezen en de baan was weer spiegelglad. Met de verlichting erbij een feest voor jong en oud. En ik kan er van meepraten. Ik was altijd erg onder de indruk van oudere stellen. Ze hielden dan de armen kruislings achter elkaars ruggen vast en dan aan de zwier. Er werden ijswedstrijden gehouden. De jongensschool zat nog aan de overkant waar de oude gymzaal gestaan heeft, dus het kon erg druk zijn op de baan. Nu zijn de ophaalbruggen en koepel of trapbruggen vervangen door betonnen vaste bruggen en zijn de lange stukken ijs verdwenen en daarmee ook een stukje dorpskarakter.

Op bovenstaande foto is de lange baan nog te zien.

In 1935 wordt de beschoeiing aangelegd. In het midden ligt het paardenpad met keislag aan de zijkanten, want wat reed er nu voor vervoer. Af en toe een melkwagen en een boerenkar met hooi of mist. Veel vervoer ging nog over het water.

Sportactiviteiten
Jan is nog de enige over van het oprichtersclubje van de voetbalvereniging Stompwijkse Boys in 1947. De vergaderingen werden gehouden bij Esveld (Blesse Paard) in de keuken, want een clubhuis of kantine was er niet. Jan is 25 jaar terreinhouder geweest en heeft vele wedstrijden gefloten. Hij is ook nog 5 jaar actief geweest bij S.J.Z. Toen dochter Bernadette handbalde in Zoeterwoude is hij bij de handbalvereniging actief geworden. Toen het team kampioen was geworden moestem ze echt aan een nieuw veld, omdat het oude teveel golfde. Jan deed een beroep op S.J.Z. en het is veld verhuisd van Swetterhage naar het huidige veld Haasbroek, gelegen naast het S.J.Z. terrein. Eerst werd er omgekleed in tenten op het veld, totdat Jan zijn oog liet vallen op een oude strandtent in Scheveningen. Het geval is verplaatst, opgeknapt, dubbelwandig gemaakt, kleedkamers er in, douches en doet nog steeds dienst. Jan gaat in het seizoen nog graag een kaartje leggen en hij heeft zelf ook jaren meegedraaid in de kaartcommissie.

Trouw
Ik merk het al, als Jan zich ergens voor inzet doet hij dat voor jaren en blijft hij de vereniging trouw. En zo gaat net zo met hun huwelijk. Met hierbij de aantekening dat dit alleen maar mogelijk is als alles thuis op rolletjes loopt. De spil is natuurlijk moeder Gon. Zij is de manager op de achtergrond, ze heeft al die jaren wat afgewassen en gestreken. Het kwam in die drukke jaren wel voor dat ze de brug niet af kwam, alleen om op zondagochtend om 7.00 uur naar de mis te gaan. De kinderen deden dan de boodschappen en Gon regelde het huishouden. Later ging ze wel naar het voetballen van de jongens kijken hoor.
Het huis straalt veel warmte uit. Nu helemaal, met slingers, lichtjes en kerstversieringen. Op de achtergrond de radio met kerstliedjes en een erepoort voor de deur.

Het geheim
Ik vraag hen naar hun geheim, ze denken heel even na en kijken elkaar aan:
“Nemen en geven hè ”.

Petra Oliehoek van Es

Oma, als ik bij jullie slapen ga
mag dan het lichtje aan
want soms ben ik een beetje bang
en dan duurt de nacht zo lang.

Natuurlijk mag het lampje aan
en het ganglicht wordt ook aangedaan.
En na een knuffel en een dikke kus
ligt onze kleine lieverd in diepe rust.

Als ik later zelf naar bed toe ga
denk ik daar nog eens over na.
Zijn wij niet allemaal soms bang
en duurt ook onze nacht weleens erg lang?

En dan ineens, in mijn warme bed
kom ik tot een stil gebed:
”Lieve Heer, laat ons niet in donker gaan
mag voor ons allen ook een lampje aan?”

Neli Dapper

Stompwijkse hond heeft een eigen column
Na ruim 12 jaar heeft de Utrechtse wijk Voordorp eindelijk zijn eigen wijkkrant. Eind november verscheen de eerste editie met daarin een column van Jip. Jip is geboren op de boerderij van Cees Juffermans. Zijn moeder, een jack russell, heet Keetje. Zijn vader is Joep van ’t Roosen bos. Jip was van de vijf jongen weliswaar de kleinste, maar tevens de snelste (echt een Juffermans) uit het nest en is, zoals uit zijn column blijkt, niet op zijn bekje gevallen. De Voordorpers zullen nog veel van hem horen.

Ingezonden door Adriana Oliehoek

DE SNUFFELHOEK
Hallo! Ik ben Jip en een echte kenner van Voordorp. Vier keer per dag snuffel ik langs de straten en groenstroken van deze wijk. Zijn er stenen uit de straat gelicht? Heeft een hond zijn behoefte niet netjes op zijn plaats gelegd? Ik merk het direct op. Op zo iemand zat de redactie net te wachten. Iemand die alles ziet, hoort en ruikt.

Een jaar geleden ben ik geboren en sinds kerst 2003 woon ik bij mijn baasje. Ik ben dus een soort kersthond. Mijn baasje woont al 12 jaar in deze wijk, door mij heeft ze haar buurt eindelijk leren kennen, zegt ze. Ze vindt nu zelfs dat honden in het ziekenfondspakket thuis horen. Daar zou de overheid het geld aan moeten besteden dat ze uit wil trekken om ouderen meer te laten bewegen. Niet naar sportscholen om daar aan saaie apparaten te trekken, maar met een doktersrecept naar een asiel. En dan hup, met nieuwe hond naar buiten. ‘Honden,’ zegt ze, ‘socialiseren een wijk beter als een buurthuis.
Nou als wij dan toch zulk goed werk doen, zou de gemeente dan niet een mooi groot speelveld voor ons kunnen aanleggen? Met een gezellige hangplek voor baasjes? Terwijl ik dan hard rondren met mijn vriendjes en vriendinnen kunnen de baasjes wat praten over ons, het weer of de winkelwagentjes, die in de sloot liggen langs de groenstrook. Dom hè, ik wist niet eens dat vissen ook boodschappen doen bij Albert Hein. Maar ja. ik mag nooit mee, omdat ze me niet buiten aan een haak wil vastbinden. ‘ Je denkt toch niet dat ik gek ben’, zegt ze. ‘ Je legt toch ook geen 500 euro op straat.’
Ik blijf thuis in mijn ‘bench, of bij Paul als hij al uit school is. Paul woont ook in ons huis. Hij wil acteur worden of filmmaker, in iedergeval iets met kunst, net als Theo van Gogh. Nou, nou, we zijn wel geschrokken hoor dinsdag 2 november. Paul en baasje lagen de hele dag op de bank voor de televisie te huilen. Ze vergaten zelfs dat ik nog rond moest snuffelen. Vermoord worden omdat je een grote bek hebt en hard blaft naar iedereen! Ik ben op de bank tussen hen in gekropen en heb hun tranen opgelikt. Gelukkig dat later minister Rita Verdonk op tv zei, dat wij in een land wonen waar iedereen een grote bek mag hebben en hard mag blaffen. Alleen: bijten mag niet…

Woef! JIP

Tegemoetkoming buitengewone uitgaven
Op verzoek van verschillende mensen volgt hieronder een korte uitleg over dit onderwerp.

Wanneer heeft u recht op deze “tegemoetkoming buitengewone uitgaven”?
Als u een laag inkomen heeft of een inkomen waarop weinig of geen loonheffing wordt ingehouden heeft u normaliter weinig of geen voordeel van de aftrekpost ziektekosten of andere buitengewone uitgaven. Via de tegemoetkomingregeling kunt u nu wél extra geld terugontvangen.

Wat zijn buitengewone uitgaven?
Dit zijn kosten die u maakt t.b.v. ziekte en invaliditeit, bevalling en kraamhulp, adoptie, ouderdom en begrafenis of crematie. Hieronder vallen bijvoorbeeld de premies voor uw ziekenfonds of ziektekostenverzekering. Bijzondere uitgaven zijn dus ziektekosten die niet vergoed worden door bijvoorbeeld uw ziekenfonds of ziektekostenverzekeraar. De aftrek geldt alleen als u boven een bepaald bedrag uitkomt, de zogeheten drempel.

Daarnaast heeft u als 65 plusser nog recht op een extra vast bedrag van € 757,= per persoon, welke u mee mag tellen bij uw buitengewone uitgaven. Dat komt dus bovenop de buitengewone uitgaven die ik hierboven noemde. Naast deze twee bedragen heeft u ook nog recht op een extra aftrek als u in de voorgaande jaren ook in aanmerking kwam voor een aftrek in verband met ziektekosten. Het blijft van belang dat het geheel van alle drie de bedragen boven de drempel is.

Een klein rekenvoorbeeld

Dit is zomaar een rekenvoorbeeld en hieraan kunnen geen rechten worden ontleend. Dit voorbeeld geldt zeker niet voor iedereen, maar ik wil er maar mee laten zien dat de tegemoetkoming heel gunstig uit kan vallen. Iedere situatie is anders, en zal ook per persoon bekeken moeten worden. Maar het is zeker de moeite waard om na te gaan of u ook voor deze aftrek in aanmerking komt.

Wat moet u daarvoor doen?
Een aangiftebiljet inkomstenbelasting over 2003 invullen en deze, indien u recht heeft op een normale teruggaaf, opsturen aan de belastingdienst. De belastingdienst stelt dan op basis van uw aangifte vast of u in aanmerking komt voor de tegemoetkoming. Indien dit inderdaad zo is, stort de belastingdienst het bedrag – op basis van uw definitieve aanslag – automatisch op uw bank of girorekening. Hiervoor ontvangt u ook een aparte beschikking.

Ik adviseer u om tijdens de Kerstdagen uw ziektekosten eens aandachtig door te nemen. Als het een behoorlijk bedrag is, neem dan de moeite om het belastingaangifte programma van internet te downloaden, www.belastingdienst.nl. U kunt het ook opvragen bij de belastingdienst. Zo kunt u nagaan of u voor aftrek in aanmerking komt.

Ik hoop dat u hiermee iets wijzer bent geworden. Als u toch nog iets wilt vragen kunt u mij er in het nieuwe jaar over bellen, telefoon 580 4847

Jolanda van Boheemen

Nieuwjaarswedstrijden in Leiden op 7 januari

Op vrijdagmiddag 7 januari worden de jaarlijkse nieuwjaarswedstrijden gereden in Leiden. De volgende schaatsers worden daar verwacht. Manja van Wissen. Joyce Vurens, Wessel Suyten, Marijn Suyten, Lisanne en Eline Zweers, Iris Sweere, Emma van Wissen, Jordi en Eline Bennis, Sem v.d Salm, Ryan Lansbergen, Sandy v.d. Salm, Kim v.d. Salm, Jip de Winter, Nick v.d Bosch, Bas van Wisswn, Cynthia v.d. Bosch, Anne van Veen, Ester de Groot, Thom en Sanne van Beek, Remco v.d. Bosch, Hidde en Ilse Hilgersom, Marjolijn Rotteveel, Bruno van Rijn, Rick van Bohemen, Alexander van Leeuwen.
De start nummers komen op de website van de ijsclub te staan. Aanvang rond half vier.
Noteer deze data op de kalender. Er wordt verwacht dat iedereen die vermeldt staat ook aanwezig is. Er zijn op zulke dagen veel vrijwilligers in de weer om alles goed te laten verlopen. Laat deze mensen niet in de kou staan.
Als je echt niet kunt s.v.p op tijd afmelden.

Annelies van Beek. 071 5803489

Bedankt
Wim de Groot en het district Sassenheim bedankt voor de wedstrijd in Heerenveen. Het was weer geweldig. Goede organisatie en daardoor liep het gesmeerd. En volgend jaar zijn we weer van de partij.

De Stompwijkse schaatsers

Joris is een schoenmaker, hij heeft het erg druk, moet altijd hard werken en heeft dus weinig tijd om leuke dingen te doen. Af en toe leest hij een stukje uit de bijbel, daar wordt hij altijd blij en rustig van.
Op een avond leest Joris uit de bijbel. Hij kijkt even op en denkt:” Eigenlijk doe ik niet veel voor andere mensen. Ik denk veel te vaak aan mezelf, of ik wel genoeg te eten en te drinken heb en of ik het wel warm zal hebben en of mijn huis wel schoon is. Maar ik krijg eigenlijk nooit eens iemand op visite. Ik moet er nu maar eens iets aan gaan doen, vrijwilligerswerk of zo!”
Het is koud en guur buiten. Het is 22 december. Bijna kerstmis dus. Bij Joris in huis is het lekker warm. De kachel brandt en er staat een lekkere pot thee op de tafel, heel gezellig. Joris komt binnen en schenkt een kop thee in. Hij is moe. Zo moe dat hij na een poosje in slaap valt. Opeens schrikt hij op uit zijn slaap. Het lijkt wel of iemand hem roept. “JORIS JORIS”!!!! Joris weet niet waar het geroep vandaan komt, het komt van buiten denkt hij. Hij pakt zich goed in: muts op, sjaal om en hij gaat op zoek. Als hij een stukje door de straat loopt hoort hij het geroep duidelijker: JORIS JOOOOORIIIIIIIIS!!!!!!!!!!
Nu weet Joris het zeker; het komt uit het huis van mevrouw van Wieren! Joris klopt aan de deur, maar er wordt niet opengedaan! Dan kijkt hij door het raam naar binnen, daar ziet hij mevrouw van Wieren op de grond liggen, ze roept: HELP JORIS, MIJN ENKEL DOET ZO ZEER, IK DENK DAT HIJ GEBROKEN IS!! BEL GAUW EEN DOKTER!!!!! Joris rent gauw achterom, belt de dokter en helpt daarna mevrouw van Wieren voorzichtig op de stoel en legt een kussentje onder haar enkel. Daarna zet hij gauw een kopje thee voor de schrik. Even later komt de dokter. Hij bekijkt de enkel van mevrouw van Wieren. “Uw enkel is niet gebroken hoor mevrouw, hij is wel zwaar gekneusd”. Mevrouw van Wieren en Joris zijn erg opgelucht dat de enkel niet gebroken is. “Gelukkig dat Joris mijn hulpgeroep hoorde” zei mevrouw van Wieren tegen de dokter, “het leek wel of hij wist dat iemand hem nodig had!”
Na nog een kop thee gaat de dokter weer weg en Joris gaat naar huis.
Later die dag, als Joris bijna naar bed wil gaan, hoort hij iemand hoesten. Heel hard hoesten en hij hoort stappen in de sneeuw. Joris krijgt het opeens heel koud en denkt: “Ik heb het gevoel dat iemand mij roept”. En weer kleedt Joris zich goed aan en gaat naar buiten. Benieuwd wat hem te wachten staat. Als hij langs de groenteboer op de hoek loopt, ziet hij een zwerver zitten op een stuk karton. Hij hoest en bibbert van de kou. Joris krijgt medelijden met de arme man en vraagt; “Wilt u niet met mij mee naar huis gaan, het is veel te koud om buiten te slapen!”
De zwerver krijgt tranen in zijn ogen van blijdschap en met moeite staat hij op. Joris ondersteunt hem totdat ze thuis zijn in de gezellige kamer van Joris. Daar geeft hij hem gauw wat hete thee en een stuk kerstbrood. Langzaam aan wordt de zwerver, die trouwens Piet heet, weer wat warmer.
Piet en Joris hebben het heel gezellig samen en Piet bedankt Joris wel honderd keer dat hij hem meegenomen heeft: het lijkt wel of je wist dat iemand je nodig had” zei Piet. “Dat heb ik vandaag al eerder gehoord denkt Joris. Mevrouw van Wieren zei ook al zoiets”.
s Avonds in bed denkt Joris na over wat er die dag allemaal gebeurd is. Hij voelt zich gelukkig, omdat hij anderen heeft kunnen helpen. Tevreden valt hij in slaap.

De volgende ochtend klopt er iemand op de deur. Joris doet open, er staat een doos op de stoep. Verder is er niemand te zien. Joris gaat gauw naar binnen en kijkt wat er in de doos zit. Het is een kerstpakket. Er zitten allemaal lekkere dingen in: wijn, kerstkransjes, slagroom, kaarsen en nog veel meer! Er zit ook een brief in. In de brief staat:

Beste Joris, Ik ben je zo dankbaar dat je mij hebt geholpen, daarom geef ik je dit kerstpakket. En zou je morgenavond bij me willen komen eten? Anders zit ik toch maar alleen en dat is niet zo gezellig op kerstavond.

Hartelijke groeten van mevrouw van Wieren,

Joris is er stil van, Natuurlijk wil hij graag bij mevrouw van Wieren komen eten, en hij zal haar vragen of Piet ook mee mag komen.
Ineens beseft Joris: ” Als je iets goeds doet voor andere mensen dan krijg je er iets voor terug, dan krijg je vanzelf vrienden en ben je nooit meer alleen.”
En dan neemt Joris een besluit: hij zal meer tijd vrij maken om anderen te helpen want daar wordt de ander gelukkig van maar hijzelf haast nog het meest!

door Ria Knol