Het koude winterweer in februari heeft mooie plaatjes opgeleverd van een bevroren Nieuwe Driemanspolder, waar schaatsers een paar dagen lang hun ei kwijt konden. Daarmee laat het recreatiegebied zich weer van een heel andere kant zien! 

Dit is de laatste nieuwsbrief over de herontwikkeling van de Nieuwe Driemanspolder. Hierin delen wij de laatste planning van de aannemer voor de komende maanden en een vlog met een aantal Rijnlanders over de werking van de piekberging. Daarnaast maakt de Nieuwe Driemanspolder kans op de publieksprijs van de SKG Award. Hieronder staat hoe jullie kunnen stemmen op dit project.

Dan rest ons alleen nog om jullie voor de allerlaatste keer veel plezier te wensen in de Nieuwe Driemanspolder!

Bron Facebook en fantastisch om te delen

De Nationale Vrijwilligersprijzen worden dit jaar weer uitgereikt op 10 juni. In heel Nederland zijn er genoeg vrijwilligers en vrijwilligersorganisaties die veel werk verzetten. Jurylid Nanoah Struik doet een oproep aan al die organisaties om zich te nomineren. Op deze manier krijgt vrijwilligerswerk de erkenning die het verdient en stimuleren we anderen om ook vrijwilliger te worden. Het is nodig. Juist in deze tijd.

Hoe zou Nederland eruitzien zonder vrijwilligers? Dat is niet voor te stellen. Vrijwilligers verzetten ongelooflijk veel werk. Ze doen dat vanuit de liefde van hun hart en bereiken daarmee resultaten die je vaak niet in de jaarrekening kunt teruglezen. Hoe leg je uit dat iemand in armoede weer zin kreeg in het leven doordat een vrijwillige coach naast hem ging staan? Hoe leg je uit dat een buurthuis open kon blijven doordat vrijwilligers zorg hebben voor hun buurt? Dat mensen kunnen sporten dankzij vrijwilligers? Hoe leg je uit dat een iftar gegeven kon worden in een inloophuis voor dakloze moslims dankzij voedseldonaties door bedrijven en vrijwillige koks?

Vrijwilligers verdienen erkenning en waardering

Met de Nationale Vrijwilligersprijzen kunnen vrijwilligers in het zonnetje gezet worden. 2021 is het Nationaal Jaar Vrijwillige Inzet met als thema nieuwe gezichten. De bedoeling is dat zoveel mogelijk nieuwe mensen en initiatieven meedingen naar de prijzen. Er zijn drie categorieën in de Nationale Vrijwilligersprijzen: voor lokale initiatieven of organisaties, maar ook voor afdelingen van landelijke organisaties. Iedereen kan zijn initiatief of organisatie tot en met 28 maart 2021 zelf aanmelden. Voor landelijke initiatieven of organisaties moet het bedrijfsleven hun favoriete organisaties aanmelden. En ten slotte individueel: die ene vrijwilliger of die vrijwilligers die extra bijzonder zijn voor een initiatief of organisatie.

In juni reikt het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport de prijzen uit.

Meer informatie en over hoe je vrijwilligers kan aanmelden is te vinden op de website.

Op 20 februari jl. is Co de Visser, oud-trainer van Stompwijkse Boys (1971-1973) overleden. In die paar jaar maakte hij naam en faam vanwege zijn ambitieuze instelling, zijn onconventionele houding en zijn kwaliteit om een groep jonge voetballers te binden, voor zich in te nemen én naar een hoger niveau te tillen. Een sfeermaker, die in korte tijd grote indruk maakte. Op mensen ín en rond het voetbalveld.  Het was dan ook spijtig, dat hij met het standaardelftal tot twee keer toe nét naast het kampioenschap greep. Voor Co was ‘de derde helft’ net zo belangrijk als de voetbalduels zelf. Hij had temperament, stond tussen én boven de spelersgroep  en ging een botsing met bestuurders niet uit de weg. En doordeweeks na de training nog even op stap, hij was er bij. Sterker, soms kwam Co zelf met zo’n voorstel…    

Met Co hebben voetballers in Stompwijk enorm veel plezier beleefd. Als geen ander kon hij spelers oppeppen en zij gingen voor hem door het vuur. Een trainer met een grote mond,  die gek was van voetbal. Voor spelers een heel bijzondere man, die we graag zo willen herinneren.

Co de Visser was tevens jarenlang directeur van sporthal en zwembad De Fluit in Leidschendam, waar vele zaalsporters (o.m. uit de ‘HVS-tijd’) en toeschouwers hem van kenden.

Jack Luiten

De Earring gestopt? Zomaar ineens? Zonder behoorlijk afscheid? Dat kan toch niet? Café De Meester in Zoeterwoude (ooit de oefenruimte van de band) roept je op om mee te doen aan een nationaal eerbetoon. Donderdag 11 maart (de verjaardag van George Kooymans) om 17.15 u gaat het gebeuren: zet je mooiste versie van Radar Love op!

Op je pick up, met boxen in de tuin, in je eentje op je slaapkamer of keihard in je auto. Wat jij wil! Nederland draait Radar Love. Als dank aan een fantastische band en in het bijzonder als hart onder de riem voor George Kooymans! Voor de band die altijd wilde spelen. In iedere feesttent of sporthal, in ieder dorp of gehucht!

Stuur dit bericht door aan iedereen met wie je ooit naar een concert bent
geweest, met wie je gedanst hebt op de Earring, iedereen die begrijpt wat je bedoelt. Nederland draait Radar Love! Zo massaal dat het in België en
Curacao te horen is!

Doorgestuurd door Jack Luiten

Wij doen ook mee om zoveel mogelijk doppen te verzamelen voor de KNGF blindengeleidehonden.

In afwachting van een grotere container staat er een emmer op het bordes waar u uw doppen in kunt doen.

Jan en Nel Havik

Meerlaan 2B

Afgelopen zaterdag zou de kleutergym weer van start gaan. De kinderen hadden er helemaal zin in en keken hier de hele week al naar uit. Alleen het weer werkte niet mee, het was slechts 6 graden. Gelukkig scheen de zon en die zorgde ervoor dat er een klein groepje ‘s morgens om 10.00 uur de speeltuin bestormden en met elkaar lekker gingen spelen.

Wat een leuk initiatief om zo de handen in elkaar te slaan en van de nood een deugd te maken. Even leek het erop  dat de jassen uit konden, maar hier werd een stokje voor gestoken.

Petra

Graag wil ik een pluim geven aan John de groot.

Hij bezorgt o.a. de Dorpsketting. Nu is hij ook bereid om  verzamelpunt te zijn voor de doppen die ingezameld worden voor KNFG, opleiding voor blindengeleidehonden.

Goed werk John, je hebt de pluim verdiend.

Groetjes, Ria van Rijn

,,Misschien hebben mensen in Stompwijk en omgeving nog dingen in huis, die te maken hebben met de Jolly Duck, het oorlogsvliegtuig dat aan het eind van de oorlog een noodlanding maakte in de Geerpolder. Misschien kunnen ouderen zich nog dingen herinneren, of  hebben mensen ooit kleine stukjes van het toestel of de apparatuur als souvenir meegenomen. Je weet nooit of iemand nog iets in huis heeft. Ze maken mij er dolgelukkig mee.”

Maarten Havinga uit Zoetermeer is in de loop van zijn leven steeds meer betrokken geraakt bij de crash van de Amerikaanse Liberator B24-H. Het moet een zware dreun hebben gegeven, toen het enorme toestel, gewicht rond 23 ton en spanbreedte van 33,5 meter, onderaan de dijk tot stilstand kwam. Vier dagen na de noodlanding kwamen ter plaatse bij een beschieting vijf mensen om, waaronder twee kinderen van de familie Van Bemmelen uit Stompwijk.

Havinga heeft inmiddels van alles en nog wat verzameld over de Jolly Duck en is er nog steeds druk mee. Hij heeft thuis een indrukwekkende verzameling opgebouwd van onderdelen die in de grond en in het water zijn gevonden. Hij werd onlangs aangemoedigd door het verhaal van een Stompwijkse boerenzoon. Hij kon zich herinneren dat vroeger op de boerderij een doosje spullen stond op zolder met o.m. een leren vliegeniers-cap, een bril, papieren e.d.. De spulletjes waren vrijwel zeker afkomstig van de Jolly Duck. Na twee verhuizingen en een bonte verkleedpartij (met cap!) is alles voorgoed verdwenen.

Ontzettend jammer, zegt de Zoetermeerder. Hij hoopt nu op mensen die nog iets hebben in een oude doos, in hun archief of een vergeten hoekje in de schuur. ,,Het kan van alles zijn, boekjes, foto’s, knipsels, voorwerpen en dergelijke. Ook is Oud Stompwijk misschien een route om nog iets te achterhalen”, aldus  Havinga. Dus, wie iets heeft of weet, dit is zijn mailadres:
oude-huis@hotmail.com                               

Jack Luiten

Ik denk dat we hier voorlopig nog niet uit zijn. Jongeren lijken er niet zo mee te zitten, die nemen ook wat meer risico. Maar wij als ouderen zijn toch een risicogroep en ik heb wel eens het gevoel dat ze ons niet zo belangrijk vinden. Oh het is niet zo erg als jullie corona krijgen, jullie zijn toch al oud. Deze gedachte wordt ook gevoed door president Rutte, die in het begin gedoseerde immuniteit op wilde bouwen. Dat is in theorie wel leuk maar hoe werkt dat in de praktijk en dan voornamelijk met de ouderen, we worden gewoon afgeschreven. Als je het virus krijgt op onze leeftijd heb je maar een hele kleine kans om te herstellen en ik vind het echt onmenselijk om zo de laatste periode van je leven door te moeten brengen.

Gelukkig woon ik in Stompwijk, heb fijne buren en een fijne tuin, lekker de ruimte. Ik moet er niet aan denken om in de stad te wonen. Ik ben veel in de tuin bezig, heb daar ook een hobbykastje in staan en zaai van alles, veel meer dan andere jaren. Tomaten, pepers, courgettes en plantjes, afrikaantjes, petunia’s.

De kinderen komen regelmatig, maar wel verspreid. Als het mooi weer is dan zitten we buiten en kunnen we genoeg afstand houden. In Stompwijk doe ik zelf nog mijn boodschappen maar als ze iets niet hebben of ik wil iets anders dan vraag ik of de kinderen het meenemen.

Ik heb geen behoefte om te statten of een terrasje te pakken, ik blijf verder lekker thuis.

Toen het virus uitbrak hoorde je wel over de verspreiding maar je kon je er eigenlijk geen voorstelling van maken. Maar mensen reizen tegenwoordig de hele wereld over en nemen van alles mee. Er is wel eens meer een epidemie geweest maar die bleef op één plek en ging niet de hele wereld over. Ze doen nu wel ervaring op, dus als het in de toekomst nog eens gebeurt, weten ze beter wat er gebeuren moet. Ik heb wel eens het idee dat het virus expres gekweekt is om de macht over de wereld te kunnen pakken. Ze verkopen het vaccin en zelf hebben we nu niets.

De dag kom ik verder wel goed door. Ik heb een vriend, we wonen niet samen, maar bellen iedere morgen en als we elkaar een hele dag niet gezien hebben dan skypen we in de avond. Daar ben ik erg gelukkig mee en daar kan het virus niets aan af doen. We wandelen en fietsen graag en ik lees graag tijdschriften.

Je moet je ook niet gek laten maken door alle informatie die ze via de media de wereld in helpen. Zoek een beetje afleiding, je hoeft je niet van alle informatie af te sluiten, maar zoveel en zo tegenstrijdig als er nu uitgezonden wordt is ook niet goed. Dan ga je piekeren en je kunt er toch niets aan doen.

Ik mis wel de Soos en als jullie starten weet ik niet of ik meteen al weer zou komen of dat ik nog even zou wachten. Je moet wel zeker weten dat er niemand besmet is, er moet genoeg ruimte zijn en zeker voor de klaverjassers zal dat nog wat voeten in de aarde hebben. Het is wel heel fijn dat jullie de boel zo bij elkaar houden met de stukjes in de Dorpsketting, het handgeschreven kaartje van Trees en nu ook weer een telefoontje.

Ook ging ik altijd met een groepje uit Stompwijk zwemmen maar dat gaat nu ook even niet omdat we met z’n 5en in een auto gingen en water is een goede geleider van het virus. Ondanks dat de zwembaden weer open mogen sla ik nog even over.

Nee hoor, ik ben een gelukkig mens, ook met het coronavirus.

Corrie Luk

(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)

Nu de veertigdagentijd is aangebroken, gaan ook wij samen op weg naar het hoogfeest van Pasen. Al zal het dit jaar heel anders zijn. Geen askruisje, geen Carnavals Mis en geen drie dagen feesten vanwege het Carnaval enz.
Na enkele maanden uit de roulatie geweest te zijn, wegens gezondheid en andere narigheden, was ook Pastoor Broeders weer aanwezig bij de viering. Wij waren blij hem weer te kunnen begroeten. De preek ging uiteraard over het vasten en je iets ontzeggen. In deze voor ons allen zo moeilijke tijd. Ook de Pastoor had iets waar hij in deze 6 weken zijn best voor gaat doen. “Maar dat zeg ik jullie niet hoor”, zei hij nog. Maar binnen een paar minuten versprak hij zich, en wist dus de hele kerk dat hij in de morgen bij het ontbijt wel een schaaltje muesli erg lekker vond.

Als kind hadden we thuis ook de beroemde vasten trommeltjes. Al zat er op zondag (dan mocht je de snoepjes opeten) meest minder in dan je verwachtte. Dat kwam omdat één zus niet uit onze trommeltjes kon blijven. En je kreeg in onze jeugdjaren niet zoveel snoepjes.

Voor de zegen sprak de Pastoor nog over de uitreiking van de H. Communie in de viering van de H. Eucharistie. Dat het jammer was dat het niet door kon gaan. We moesten zelf maar aangeven als we het wel wilden. Hoe mooi zou het zijn, als dit met Pasen weer mogelijk zou zijn. Ik hoop dat deze wens
vervuld zal worden. Blijf gezond en hopelijk  snel tot ziens.

Ria v. Dijk