De oproep in de Dorpsketting om een bijdrage te leveren voor de “Kerstketting zonder grenzen” sprak mij meteen aan. Mijn herinnering aan Stompwijk is een persoonlijk levensverhaal dat begon in 1962.

Ik beschrijf hier de periode 1962-1968.

Mijn ouders startten in 1962 een voor die tijd modern tuinbouwbedrijf in Stompwijk nadat ze, en met hen vele andere agrariërs, waren onteigend in Leidschendam ten behoeve van uitbreiding woningbouw. Ons gezin bestond uit 10 personen: vader moeder en 8 kinderen. We hadden nog geen water en mochten dat 6 weken lang ophalen in melkbussen bij Boer Jurgens. De ontsluiting van de Tuinbouwweg was aan de Merenburgerzijde, want de bruggen kwamen pas later. We waren de eerste bewoners van het nieuwe Tuinbouwgebied en kregen bezoek van de minister van Landbouw: Dhr. Marijnen en zijn delegatie. Omdat ik in Voorschoten op de middelbare school zat moest ik iedere dag met de veerpont bij de Kniplaan de Vliet oversteken. Het kostte 1 dubbeltje per keer. Pas veel later kwam er een fietsbrug. De eerste winter, 1962/1963, was bizar koud. De meeste tuinders woonden nog elders maar mochten het alarm van de stookinstallatie bij ons in huis plaatsen zodat er tijdens hun afwezigheid op hun bedrijf actie kon worden ondernomen door mijn vader bij een storing. Zo werden wij regelmatig ’s nachts opgeschrikt door alarmsignalen, wat in die winter veel paniek veroorzaakte omdat de temperatuur in de kassen snel zakte.

Alles leek anders in Stompwijk en voor ons gezin voelde het of we geëmigreerd waren.

In Rotterdam volgde ik de opleiding Kweekschool; er was een internaat aan verbonden onder toezicht van  de Franciscanessen. Iedere week kwam Cor Janson, een Stompwijkse boterboer, zijn zuivelproducten afleveren bij dit klooster. Mijn moeder gaf hem soms pakjes voor me mee.

In Stompwijk kwam er een baan vrij op de meisjesschool op de Zustersdijk voor de combinatieklas 2/3. Op deze school werkten we met 4 leerkrachten. Er was een Huishoudschool aangebouwd waar Zr. Leonie de scepter zwaaide; De meisjesschool viel ook onder haar discipline! En zo mocht ik mijn jongste zusje Marga leren lezen en schrijven toen ze bij mij in de eerste klas zat. Aan de overkant waren de jongensschool en een kleuterschool . Bij gelegenheid van het Priesterfeest van Pastoor de Koning werd er in Het Blesse Paard een klassieke kinderoperette opgevoerd: Vinnie

Mede door de grote zang- en acteertalenten van de leerlingen van school werd dit een groot succes.

De kostuums hiervoor maakten we zelf en hebben op de kleuterschool nog vele jaren dienst gedaan als verkleedkleren.

De jongensschool kreeg een nieuw hoofd: Dhr. Van der Put. Deze Brabander vond het niveau van de zesde klas zo bedroevend dat hij de hele klas liet doubleren. En zo gebeurde het dat mijn twee broertjes bij elkaar in de klas zaten. Niet lang daarna werden de scholen samengevoegd en werd genoemd:

De Maerten van de Veldeschool

Graag ging ik met de klas tijdens gym- en natuurlessen naar buiten.

Wat we zoal deden:

-Poldertje rond lopen en over de koeienvlaaien springen.

-Sneeuwklokjes bewonderen in het Pastoors bos .

-Paaseieren zoeken in de bloementuin van de familie Van Es in de polder.

-Sluipen door het hoge gras. De boer was daar achteraf niet zo blij mee toen het gras gemaaid moest worden.

-Zwemmen in de silo van de familie Janson achter in de Go.

-Voetballen in een weiland achter een spannend klaphek. De sokken van kinderen dienden als doelpalen.     

 Toen we even niet opletten stond een koe de sokken op te eten.

-Vliegeren bij harde stormwind met plastic tasjes.

Rampspoed trof ons gezin toen door brand op ons bedrijf een 12-jarig vriendje omkwam en mijn broertje zwaargewond raakte. Een jaar later overleed mijn vader. Het medeleven was groot en we werden veel geholpen door buren en familie. Dhr. Mol, directeur van de Boerenleenbank waar mijn vader bestuurslid was, kwam ons bijstaan met administratie en zakelijke verwikkelingen. Hij gaf mijn verloofde Hans Hilgersom en mij advies over de aankoop van ons eerste huis dat vrij kwam door faillissement. We trouwden in december 1968 en alle schoolkinderen hebben gezongen in de huwelijksmis. Het was prachtig. Mijn moeder verhuisde een maand later met 6 kinderen terug naar Leidschendam en ging wonen in een flat die gebouwd was op de eerder onteigende grond.

Dit zijn herinneringen uit een grijs verleden. Het is een stukje geschiedenis van een dorp dat mooi was door eenvoud en saamhorigheid. De ontwikkelingen daarna zijn snel gegaan.

De betrokkenheid, samenhang en hartelijkheid zijn niet veranderd.

Dat dit altijd zo zal blijven, wens ik alle Stompwijkers van harte toe vanuit:

Zita Hilgersom — van den Nouweland

Zoeterwoude

 

 

 

 

Au pair  gezocht

Welke jonge vrouw tussen  de 18 en 26 jaar zou het leuk vinden om voor ongeveer 1 jaar  voor 2 kinderen (4 en 2 jaar) en een tweeling op komst, te zorgen bij een gezin in Hannover (Duitsland)?

Liefst zo spoedig mogelijk.

Ria Loomans

Voor verdere informatie kun je bellen  071-5801851 

 

Hannover 09-12-2014

Een dorp waar je “geboren” bent en de eerste 20 jaar “getogen” vergeet je niet! Ook al woon ik al heel veel jaren niet meer in Stompwijk, de Dorpsketting lees ik altijd heel graag.

Bewaard in afstanden; ik naar Stompwijk, of Ria en Wim Loomans naar Hannover.

Ook een heel groot compliment aan de redactie: Trees, Marga, Yvon, Jacintha, Petra en Leo en alle andere medewerkers/sters die steeds bezig zijn wat leuks te schrijven.

Met de boekjes van de laatste twee maanden ga ik nu aan de slag.

Veel succes en Prettige Feestdagen!!!

Hartelijke groeten van, Lenie Kahler— van der Salm

 

De tijd gaat snel, ik woon nu al 29 jaar op Oude Wetering. Maar ik blijf een band houden met Stompwijk. Na een aantal roerende en goede jaren ben ik erg trots op mijn vader, die 1 januari alweer 46 jaar koster is. 

Ik wens u Prettige Kerstdagen en een Gezond en Gezellig 2015 toe. 

                                                                             Jolanda Hilgersom 

Onderstaand een spreuk van Jolanda: 

Herinneringen aan Kerst,

kort of lang geleden,

geven een speciale glans aan Kerstmis in het heden!

 

Stompwijk en wanneer ben je een “echte”?

Elke keer als ik Stompwijk binnen rij herken ik het dorp als “ons”.  Aan mijn kinderen (inmiddels al vele jaren volwassen) wijs ik dan sommige mensen aan die ik herken als “Stompwijker”. Nou ja, dat brengt altijd een luid “OK, Pa, dat weten we al, dat heb je al tientallen keren verteld !!” Ik herken markante gezichten, soms zwoegend op de fiets tegen het slechte weer, langs de vaart op weg naar Leidschendam.  Vaak zien we ook een groep schoolkinderen die nog steeds op de fiets lange afstanden afleggen. In 1953 verlieten we “ons dorp” Stompwijk om verderop aan de Stompwijkseweg, dichter bij Leidschendam, te gaan wonen. 

Ik ben in 1946 in Stompwijk geboren en heb nog goede vroege herinneringen aan mijn vriendjes en aan een aantal “echte ” Stompwijkers. Zoals de kruideniers Wim en André Suijten, de bakker Stijnman en de jongens van Janson.  En natuurlijk Buurvrouw Van der Zijden, die naast ons woonde (al jaren geleden overleden). Ik ken ook nog veel verhalen van mijn vader uit de oorlogstijd in het dorp. En natuurlijk mooie herinneringen aan de kleuterschool (of de “bewaarschool”, zoals ze dat toen noemden) van de Zusters, die tegenover de kerk in hun klooster woonden. De Zusters kwamen ook bij ons thuis. En de Moeder Overste herinner ik me als een “strenge Zuster”, waar we veel ontzag voor hadden en waar je maar beter geen moeilijkheden mee kon hebben als 5-6 jarige. 

Mijn ouders kwamen in 1935 naar Stompwijk, mijn vader een boerenzoon uit Voorburg en mijn moeder een “stadse” meid uit Leiden. Dus Stompwijk was “mooi in het midden.” Maar ja, we waren wel een “Protestantse Familie” in een volledig Rooms dorp. Er woonden maar twee Protestantse families in Stompwijk. Iedereen kende elkaar. Als jongetjes van 5-6 jaar speelden we altijd met een groep “vaste” vriendjes, waaronder ook André Suijten. Alleen als we ruzie hadden kwam het verschil tussen rooms en protestant aan de orde. Dus dat verloor ik altijd en de blauwe plekken en (soms) ogen brachten me dan huilend thuis. Waarop mijn vader zei: ”Je moet het zelf zien te redden, dus ophouden met huilen want dat helpt niet.” Geen slecht opvoedkundig advies, achteraf gezien. 

We woonden aan de Dr. van Noortstraat in “Ons Hoekje”, een mooie villa toendertijd. De oude bruggen van het dorp waren nog allemaal intact en soms hoorde je de toeter van een veilingschuit waarop men dan “getrouw” de ophaalbrug opende en het zijbruggetje wegdraaide. Naast ons, aan de andere kant van onze “bleek” en op een ander erf, woonde de familie Knijnenburg. Daar hadden ze een fraaie boogbrug over de Stompwijkse vaart. In de winter schaatsten we op de vaart voor ons huis. In de zomer visten we in de vaart naar paling. Dat deed je door je eigengemaakte hengel ’s nachts in het water te leggen met een dikke vette worm eraan. Op de hengelsteel een paar stenen en dan maar hopen dat er de volgende morgen iets aan zat (wat in die tijd meestal wel het geval was). 

In de jaren ‘70 ben ik verhuisd naar het buitenland voor werk en heb ik nooit meer in Nederland gewoond. Nog steeds komen al die herinneringen naar boven als ik af en toe door het dorp Stompwijk rij, want er is veel veranderd en toch ook weer niet. Als je foto’s laat zien van het Stompwijk van vroeger vinden alle buitenlanders dat erg mooi en bijzonder en vragen vaak: “Hoe was dat nou om Stompwijker te zijn?” Tjaa, dus “ben ik of voel ik mij” Stompwijker? Nou, dat is een moeilijke vraag, want traditie is erg sterk in Stompwijk en de echte Stompwijkers wonen daar al generaties lang. Dus “import” zoals wij, en dan nog protestants bovendien, die kunnen niet zomaar Stompwijker worden, zelfs al ben je er geboren. Maar mijn oudste broer is blijven wonen en werken in Stompwijk.  Zijn kinderen zijn dus alweer de derde generatie van onze familie in Stompwijk. Mijn Stompwijkse neef is getrouwd met een “echte Stompwijkse” en heeft alweer de vierde generatie kinderen, dus ook “echte” Stomwijkers. Dat is een goede zaak. Als je weet waar je vandaan komt en waar je thuis hoort dan ken je jezelf beter, is mijn mening. Als ik dus door Stompwijk rij, dan voel ik me weer thuis en komen al die herinneringen weer boven. Mooi dorp!!

Jaap Bregman

 

Hoi…

Ik heb hele leuke herinneringen aan Summerland en de kermis. Omdat we uit Canada komen dacht ik dat het een beetje saai zou zijn, want we kennen niet zo veel mensen. Maar iedereen bij de kermis en Summerland was onwijs aardig en we hebben allemaal een leuke tijd gehad. Het is onwijs leuk om andere muziek te horen en om op te dansen en om ‘s nachts om 1 uur een broodje kroket te eten.

Tot over 2 jaar!

Susan Hoogeveen

 

I have never been to Stompwijk at Christmas time but someday I would love to, no matter how cold. I think I would be great to experience the place where my mother Wilhelmina Luiten- Waasdorp and my dear uncles (Aad, Leen, Henk and Jack) spent their Christmas’s as children. All of the traditions we have as a family at Christmas come directly from my mothers family and the way they celebrated Christmas as children in the storybook town of Stompwijk. These traditions are also something that our grandparents gave to us as well.

This year I wanted to wish you, and everyone in Stompwijk, a very special Merry Christmas from your cousins in California.

Pete Waasdorp, Montclair California

 

Canada heeft Wilfred Berg altijd al getrokken, Voordat we elkaar ontmoetten was hij al een jaar in Canada geweest om stage te lopen en om rond te reizen. Daarna zijn we samen op vakantie geweest om het land te bekijken en te bepalen waar we wilden gaan wonen, in Alberta, Britisch Columbia of Ontario. Na 6 weken reizen waren we het er allebei over eens dat dat Ontario ging worden.

We hebben een visa aangevraagd en hebben hier een jaar gewoond. Ik had veel heimwee en wilde terug naar Nederland. Na 2 jaar in Nederland te hebben gewoond, begon het toch weer te kriebelen. Samen hebben we besloten om terug te gaan met onze toen 10 maanden oude dochter Susan.

Nu wonen we alweer 2 jaar in Canada en het bevalt goed. Van heimwee is geen sprake meer.

Op de foto van links naar rechts zijn Ireen, Wilfred, Mariska met opschoot poes Polly en Susan. Dit wordt alweer onze 3e kerst in Canada. Het grote verschil tussen kerst hier en in Nederland is dat we de familie moeten missen. Gelukkig hebben we hier vrienden waarmee we dan samen zijn. En bij familie Van der Eijk uit (oorspronkelijk) Zoeterwoude mogen we ook komen voor een echte Nederlandse kerst. De Canadezen eten met kerst altijd een grote kalkoen of een ham. Wij gaan meestal gourmetten (lekker Nederlands). De kersttraditie vanuit Nederland die we hier ook doen, is op kerstavond naar de kerk gaan.

Hierbij willen wij familie en vrienden en de rest van Stompwijk

een Hele Fijne Kerst en een Gelukkig en Gezond 2015 toewensen

Groeten Mariska Berg  

 

Vredebreuk in de Kerststal

Als de kerstdagen voorbij zijn, is iedereen weer in zijn gewone doen. Veel mensen hebben tussen de kerstdagen en oud- en nieuwjaar wat vrije dagen om op te maken en dan is het misschien een leuke gelegenheid om de levende Kerststal te bezoeken in het Belgische Maas-Eik, net een stukje over de grens. De kerststal blijft daar staan tot aan Drie Koningen.

Ik las vorige jaar in de krant dat een ezel niet zo goed met de schapen in levende kerststal overweg kon. De agressieve ezel is uit de stal gezet en verbannen naar het weiland. De ezel beet van één schaap een oor af en een ander schaap schopte hij blind aan één oog. Dit schaapje bleek zo ernstig gewond dat het afgemaakt moest worden. Hieruit blijkt dat er ook geen vrede onder de dieren is. Ik denk dat door het te dicht op elkaar leven van dieren en mensen, ze dezelfde eigenschappen hebben in hun territorium, wat mensen en beesten in monsters kan veranderen. Ze reageren zich af op andere mensen en dieren, bijvoorbeeld bij burenruzies, overlast, geluidshinder en duizend andere voorvallen. Je leest het dagelijks in de krant, overal lijkt het oorlog. Haat, misbruik van mensen, belazeren van ouderen, miljoenen mensen vluchten uit oorlogsgebieden en zoeken een weg naar rust en vrede.

Wat is het toch dat wereldleiders macht, oorlog en geloof als reden gebruiken om hun territorium te ver-

groten. Zijn het dan zulke stomme grote ezels die hun medemens in één keer zijn vergeten, die  in één klap de goede relatie, die zij juist in jaren in goede harmonie hadden opgebouwd, met landen, buren en geloven uit elkaar laten spatten? Om kort te zijn, het hele jaar door is er vuurwerk zonder jaarwisseling, worden er mensen getroffen die daar het slachtoffer van zijn.

Het nieuwe jaar 2015 is weer in zicht en wij wensen u en uw gezin een voorspoedig, gezond en liefdevol Nieuwjaar toe. Laat 2015 een verzoeningsjaar zijn voor allen en misschien is dit een gelegenheid om het dit jaar nu eens anders te bekijken in dit kleine kikkerlandje. Er is niets prettiger dan samen door één deur te kunnen gaan zonder haat of ruzie. Oorlog is er al genoeg en rottigheid in de hele wereld ook, vrede is op dit moment ver te zoeken.

En daarom dacht ik even terug aan die ezel. Hoe dom kan je zijn zoals die ezel, om te beginnen met de breuk met andere dieren en mensen. Wij houden van alle mensen met wie wij leven als gezin en intens daarvan genieten: op ons vakantieadres, met de zangmaatjes, familie, vrienden, kennissen en duizenden andere mensen die ons lief zijn. Wij zeggen er proost op, en in het nieuwe jaar: geniet!

Als je nooit aan je dierbaren denkt dan sta je in 2015 ook weer alleen op de wereld.

Wybo Suijten, Scheveningen

 

Mijmeren over Stompwijk hoe ’t was

Stompwijk staat op de kaart,

ligt aan de Stompwijkse Vaart.

In 1213 word Stompwijk voor ’t eerst genoemd,

nu door De Drie Molens ‘wereldberoemd’.

Als je Stompwijk in komt rijden,

denk ik vaak, wat zijn de Stompwijkers te benijden.

Maar nu ga ik aan m’n gedicht beginnen,

er schieten mij veel Stompwijkers te binnen.

Wie kwamen we zoal tegen in die dagen?

ja natuurlijk, postbode Corstiaan Verhagen.

Je kon je laten overvaren per schip,

op het pondje aan de Knip.

De 1ste autobezitter was Cor van der Zijden,

die zag je in 1924 met boter en kaas rondrijden.

Rond 1900 ‘Melksalon Bolleboom’ aan de Bovenmeer,

die reed ook Stompwijk op en neer.

En wat van Smederij Elderhorst te denken,

hij bediende al zijn klanten op hun wenken.

De bakkers Havik, Caspers en Stijnman liepen alle dagen,

brood te leuren met paard en wagen.

En de Familie van Veen als ik mij niet vergis,

had veel bunnen vol met vis.

Er reed ooit eens een busdienst op z’n gemak,

die had de bijnaam “De Rode Slak”.

Ook aan droge voeten werd gedacht,

aan de Ommedijk werd een gemaal aangebracht.

Café van de Lubbe had de naam “De Nieuwe Schenkkan”.

Jeetje wat konden ze daar drinken man,!

Ze liepen nogal eens achterstevoren uit het café,

schommelend én met ’n lege portemonnee.

Ook de kruidenier en snoepwinkel waren top,

de eigenaren waren de Familie Hoogeveen en Benschop.

Kolenboer Gerrit Hilgersom,

bracht z’n kolen bij z’n klanten achterom.

De winkel van Gerard Vurens, ook niet slecht,

dag en nacht kon je er terecht!

Schoenmaker Jan Hagen zittend voor z’n raam,

herstelde de schoenen snel en vakbekwaam.

Melkboer Piet Janson moest vaak achterom bezorgen,

riep dan hard: ‘Voooolluuuuukk en ’n goeie morgen’.

Piet Reijcholdt nam het niet zo secuur,

ging wonen in een kippenschuur,

Ja, je kan dan wel nagaan,

dat dat in de landelijke pers kwam te staan.

Bij de Spar van Wim Suijten,

kocht je veel voor weinig duiten.

En kwam je even bij Cors van den Bosch langs wippen,

zag je wel honderden kippen.

Tot slot lieve mensen,

een fijne Kerst en de beste wensen.

Jan v.d. Sman een hele Nootdorper, maar zeker ook een halve Stompwijker