De Paddemoesblues (1988)

Vijfendertig jaar geleden

ons stel zocht in vele steden

Zij belandden in het Paddenmoes

zonder warm water of douche.

Refrein:        Dat is de Paddemoesblues, de Paddemoesblues

                   ´t is een plek om fijn te wonen

                    met 2 dochters en 5 zonen

                    dat is het Paddemoes, de Paddemoesblues.

Papa had het snel bekeken,

de tuin had hem wel wat geleken

Hij wist nog niet van meloenenrovers,

of waren het poetsenstovers?!

Refrein:

Mama woonde er wel wat stil

en zei: een radio , da´s wat ik wil!

Niet vermoedend dat al haar zonen

met stereotorens bij haar kwamen wonen.

Refrein:

Aan kinderen geen gebrek,

na een aantal jaren op die stek.

Er liepen er wel zeven rond,

bij elkaar zo´n 1000 pond.

Refrein:

Het gewichtige gezelschap aldaar,

had het na wat klussen voor elkaar;

een huis met C.V. en gewoon alles recht.

Nou ja, da´s wel wat snel gezegd.

Refrein:

Nu is alleen de jongste wel eens thuis,

pa en ma in Spanje of voor de buis,

nog even genieten van hun rust,

want er ligt een kleinkind op de kust!

Refrein:

Inmiddels ben ik al 37 jaar uit Stompwijk.

Na een klein jaar in Den Haag te hebben gewoond, zijn we verhuisd naar Voorschoten. Van daaruit zijn we naar Oostzaan gegaan, waar onze zoon geboren is. 

Oostzaan is een kleine gemeente, wel groter dan Stompwijk. We herkennen veel dorpse gewoontes, zoals tot voor kort de hooitijd en het kermis vieren. Ook zijn er een aantal kleurrijke figuren in het dorp. Zo gaat één van de bewoners met de trekker naar zijn werk en de supermarkt. Natuurlijk op zijn klompen!

De eerste Kerst in Oostzaan vergeet ik ook niet. Het was de gewoonte dat er ´s nachts op straat, door een plaatselijk koor, kerstliederen gezongen werden. Wij lagen al onder de wol toen de eerste liedjes ten gehore werden gebracht. Heel bijzonder.

Momenteel werk ik op een VMBO in Castricum als docente en heb het daar prima naar mijn zin.

Met Stompwijk blijf ik natuurlijk in contact door mijn familie. Iedere dag bellen mijn  moeder en ik elkaar, om de dag door te nemen. Zo krijg alle nieuwtjes vers van de pers.

Prettige Feestdagen en Gelukkig Nieuwjaar,

Anneke van Wissen

 

Een leuke vraag van de Dorpsketting aan mij

Kerst vieren in Bahrein dachten zij

Hoe zou dat zijn, in een Arabisch land

Niks daar over te vinden in Dé Stompwijkse krant

Tot nu, ik zal er iets over vertellen

Al moet ik het zonder enige echte ervaring stellen

Want tot nu toe en ook dit jaar

Was/ben ik niet aldaar

Wij vieren de kerst ook dit keer 

in het Hollandse koude weer

Gezellig met vrienden en familie drinken en eten

En ons op 2e kerstdag met kaartend Stompwijk meten

 

Er wordt eigenlijk geen kerst gevierd door moslims in Bahrein

Maar ze vinden het feest hier wel fijn

De meeste Arabische lui hebben westerse vrienden die het wel vieren

Waardoor ze het hier ook heel mooi versieren

In elke winkelcentrum staan gigantische kerstbomen

Daar kunnen ze in Nederland alleen maar van dromen

Apart is het wel om de versiering te zien groeien

Terwijl het zonnetje nog best kan broeien

Ook nu nog is het zo’n 26 graden overdag

We kijken naar het weerbericht in Nederland met een lach

 

Voor wie niet weet wat ik hier doe met Marjolijn 

Een kleine update is dan wel fijn

We geven tennisles op scholen of bij mensen thuis

Ja, bijna iedereen heeft een tennisbaan aan huis

We ontmoeten hier mensen van over de hele aardbol

Arabieren, Belgen, Australiërs en Engelsen, we hebben de grootste lol

In de ochtend geven we dan één of twee lessen

Daarna duiken we het zwembad in om te trainen of te ontstressen

Trainen deden we hier voor de Challenge van Bahrein 

Zo’n halve Ironmen is gaaf, maar er voor oefenen niet zo fijn.

Dan rond een uur of drie in de middag gaan we weer aan het werk met een lach

Het duurt meestal tot een uur of acht dat je weer naar huis toe mag

We zijn maar één dag in de week vrij maar we hebben een mooi leven

Het huisje hier met zwembad en tennisbaan zou ik nog even niet op willen geven

 

Dan terug naar de kerst hier in de zandbak

Hier Kerst vieren kan dus met gemak

Zeker ook omdat ze hier een nationale dag op 16 december beleven

Dat is de dag waarop ze alles de rood/witte kleuren geven

Ze verven auto’s in de vlag kleuren

Maar vooral op straat is het een heel gebeuren

Witte en rode lichtjes zie je overal en in elke boom

Het ziet er uit als een gekke kerst droom

Alle palmbomen zijn dan verlicht

Maar voor ons is een kerstboom natuurlijk verplicht

Voor een kleine echte boom betaal je € 100,- of meer

Daarom hebben we een nepperd voor één keer

Vanuit hier wens ik iedereen een super kerst en een gaaf nieuw jaar

Voor nu ben ik even klaar

Koffers pakken en via vier dagen in Jordanië door naar Nederland 

Daar schudden we elkaar dan de hand

Na een weekje vertrekken we weer

Want met Oud en Nieuw gaan we even naar Dubai op en neer

Het is genieten van een mooi leven Kus, kus,

Maar Kerstmis hoor je en willen we toch echt met familie en vrienden beleven!!! Jorrian Hendriks

 

Alien invasie op Kerstavond

Op een mooie kerstavond in Wielwijk zag Henk Steen een lichtje fonkelen in het duister en dacht: “Het is een vallende ster”. Hij deed een wens voor zijn overleden oma of ze terug naar aarde wilde komen. Henk was klaar met zijn wens en ging slapen. De volgende morgen was Henk alleen thuis en ging de krant lezen. Er stond in de krant dat er een ruimteschip is geland op aarde. Hij dacht: dat wil ik zien ik ga er naartoe. Maar hij was te laat, het ruimteschip was al naar hem toe.

Henk rende naar buiten om te kijken hoe het schip eruit zag. Hij bekeek het schip heel goed. Het is niet eng, het is niet gevaarlijk en het is roze. Opeens gaat er een groot soort tv aan. Henk kijkt er naar. Hij ziet zijn oma erin. Er gaat ook een deur open en wie komt er uit, het is de oma van Henk. Ze zegt tegen Henk: “Vrolijk kerstfeest”, ze geeft een Kerstkaart en vertrekt, zonder maar iets te zeggen. De volgende ochtend wordt Henk wakker en vertelt het tegen zijn ouders die er niets van geloofden. Maar toen hij de kerstkaart liet zien begonnen ze toch te twijfelen. Ze hebben het nooit helemaal geloofd. Maar Henk, Henk weet wel beter.

Joost van Bemmelen (13 jaar)  

 

Vanuit het Caribische Sint Maarten wensen wij iedereen een fijne Kerst!  

Met een speciale kerstgroet voor Aad, Ria en Marjolein Janson, mijn lieve ooms en tantes en neven en nichten die in en rondom Stompwijk wonen. Hoewel wij op zo’n 10 uur vliegen van Nederland wonen is de familieband nog steeds even hecht als voorheen. Toch zal het met Kerst weer even slikken zijn. 

Veel liefs, Bram Reinke en Eefje Janson

 

Even voorstellen,  

Mijn naam is Kees Jan Visser. Sinds 1 augustus mag ik mij de nieuwe directeur van de Maerten van den Veldeschool noemen. Als niet Stompwijker heb ik de eer iets in deze Kerstketting te mogen schrijven. Veel Stompwijkers heb ik de afgelopen maanden al mogen ontmoeten en ik kan niet anders zeggen dan dat ik me nu al enorm thuis voel in dit mooie dorp. De gemeenschapszin is enorm groot en wat me opvalt is dat iedereen hier altijd voor elkaar klaar staat! We hebben vorige week de kerstmarkt gehouden en het is bijzonder om te zien dat er uit alle hoeken hulp wordt aangeboden. Het kan dan ook niet anders of ook Kerst in Stompwijk moet iets bijzonders zijn.

 

Ik wens u, mede namens alle personeelsleden van onze school,

fijne, gezegende Kerstdagen en alvast een Gelukkig 2015!

 

Dit jaar vier ik Kerstmis in Brazilië. Een beetje onwennig. Mijn lichaam snapt nog niet goed wat het aanmoet met 29 graden Celsius in de winter. Alsof je een hete föhn binnen stapt. Ik logeer in Senador Firimino, een oud stadje met zijn wortels in de goudmijnindustrie. Mijn schoonzusje is hier geboren en broer André en zij hebben besloten om hier naar toe te verhuizen. Er woont heel veel familie met een enorme gemeenschapszin. Een welkomstontbijt met de familie bij Marcello. Op zaterdag gezamenlijk eten op toerbeurt dan bij de een dan de ander. Daarna wordt er een kaartje gelegd. Op zondag wordt er gegeten bij de broer met een restaurant, maar toen was ik al geveld door een uit Nederland meegebracht griepvirus. Helaas! Gisteren toch voorzichtig in de hitte naar een dorpspleintje een beetje hogerop gegaan. Op het plein zat een donkere jongeman. Misschien 19, hooguit 20 jaar met naast zich een weekendtas en op zijn schoot een pikzwart negerkindje. Heel klein. Aan de kleertjes te zien een meisje. De man lachte breed. Een trotse vader. Het kindje, vertelde hij, was één maand oud. Ik maakte me zorgen. Durfde niet dichterbij te komen. Bang dat ik het zou besmetten met mijn virus en dat het dit niet zou overleven. Ik dacht er zelfs niet aan om een foto te maken met mijn iPhone. Het beeld van die twee bleef op mijn netvlies. Een kind geboren. Een teken van hoop en vrede ondanks de toekomst die het moet gaan.

Vandaag ben ik teruggekeerd naar het pleintje gewapend met spiegelreflex en grote lens. Helaas heb ik ze niet meer gezien, maar ik zag wel deze kerststal in de hitte op het plein.

Ik wens iedereen fijne Kerstdagen met een hart vol vrede en liefde voor het kleine, het kwetsbare. Voor de hoop die we levend moeten houden om de toekomst aan te gaan.

Adriana Oliehoek

 

Bouwreis Zambia

Na een lange vliegreis en een korte nacht kregen we zondag na het ontbijt uitleg over het werk van Habitat Zambia. Daarna gingen we naar de bouwplaats en maakten we kennis met de mensen, waar we mee en voor zouden gaan bouwen. We mochten ook een kijkje nemen in het huisje waar ze nu woonden. Dit was een schuur, keuken, slaapkamer en woonkamer ineen; erg indrukwekkend om te zien.

Maandag begon het bouwen dan echt. De hele week cement mixen, huis uitlijnen, grote stenen plaatsen en voegen. Voor een stel amateurs hadden we goed werk verricht volgens de opzichter. Ook de toekomstige bewoners droegen letterlijk hun steentje bij.

Vrijdagmiddag was de oplevering en kwam er een jambe band om het feest te openen. Om beurten werd één van ons de dansvloer op getrokken. Daarna waren wij Hollanders aan de beurt. Wij begonnen met het lied “If your happy and you know it clap your hands”, daarna de “vogeltjesdans” en als afsluiting een oer Hollandse polonaise. Al gauw liep het hele dorp hossend door elkaar.

Na de sleuteloverdracht namen we afscheid. We werden door iedereen uitgezwaaid. De kinderen bleven net zolang naast de bus mee rennen en zwaaien, tot ze niet verder konden en mochten.

Ik ben nu alweer ’n maandje terug van de bouwreis. Het was heel dankbaar werk. Je zag de dankbaarheid ook in hun ogen. In één week tijd bouwden we twee huizen van 10 bij 3 meter. Iets om trots op te zijn.

Nogmaals wil ik iedereen hiervoor bedanken. Het was een hele belevenis, een ervaring voor het leven!

Petra de Jong

 

Kerstmis in Nieuw-Zeeland

16 oktober 2008 stapte ik op het vliegtuig in Nederland en besloot ik mijn geluk te zoeken aan de andere kant van de wereld in Nieuw-Zeeland. Toen was het nog de bedoeling om maar voor een jaar naar Nieuw-Zeeland te gaan, maar aangezien ik er nu nog steeds woon, ben ik al weer wat langer weg van Stompwijk. Na een paar maanden hier gewerkt te hebben voor Sjors en José van der Poel, kreeg ik een relatie met een Groningse meid. Probeer je nog zo ver van huis te gaan en dan eindig je nog steeds met een Nederlandse meid!?! Blijkbaar heeft het zo moeten zijn.

Samen met Paul van Santen door heel Nieuw-Zeeland gereisd en daarna was het geld toch echt op (teveel bier gedronken met Paultje Pils natuurlijk), dus toen maar weer gauw aan het werk. Onze passie is koeien en dan met name melkkoeien. Dus ben ik weer op een boerderij gaan werken. Alien werkte maar een paar kilometer verderop op een boerderij, dus konden we mooi gelijk gaan samenwonen. Na een jaar dit gedaan te hebben, kregen wij de kans om samen een bedrijf van 350 melkkoeien te gaan runnen. Met beide handen grepen we deze kans aan. Hoewel we wel in het diepe gegooid werden, leer je zelf al snel te overleven. De eigenaar had zo’n 7 bedrijven, dus die had niet veel tijd om ons te begeleiden. Hoewel het dan moeilijk is omdat je alles zelf moet doen en uitvinden, leer je elkaar en jezelf toch goed kennen en denk ik zelf, dat dit onze relatie alleen maar sterker heeft gemaakt.

Na 2 jaar voor deze eigenaar gewerkt te hebben, was het tijd voor een nieuwe uitdaging. Na een goed gesprek kregen wij de mogelijkheid om een bedrijf van 650 melkkoeien te gaan runnen in het gebied Clifden vlakbij het kleine plaatsje Tuatapere. Ja, als je denkt dat Stompwijk klein is dan heb je Tuatapere nog niet gezien! Inwoneraantal van een paar honderd en gesitueerd tegen Fiordland (Fiordland is een Wereld Erfgoed natuurpark van tenminste dezelfde grootte als Nederland (écht pure wildernis), kun je zeggen dat het lijkt dat we echt aan het einde van de wereld wonen. Terwijl ik altijd in Stompwijk uit het raam keek naar de grote stad, kijk ik hier naar heuvels met ongerepte natuur en daarachter nog weer grote bergen met sneeuw op de toppen. Sorry, mensen daar kan Stompwijk toch niet tegenop, hoe leuk het ook altijd is om weer terug te zijn in Stompwijk.

We wonen hier nu al weer 2½ jaar en hebben we een dochter, Isa van 21 maanden oud. Een kleine meid als zij brengt zoveel vreugde in je leven en laat al je problemen of zorgen die je met werk hebt weer even vergeten als je thuiskomt. Afgelopen winter (voor jullie zomer natuurlijk) zijn we op 25 juli ook nog getrouwd hier vlakbij in een plaatsje genaamd Te Anau. Dit was mede door het feit dat zoveel familie (van de zeven broers en zussen die ik heb, waren er vijf van aanwezig en mijn moeder natuurlijk) over was, écht een onvergetelijke dag!!!

Kerstmis in Nieuw-Zeeland wordt op een iets andere manier gevierd. Terwijl jullie bij de kachel zitten om warm te blijven, zijn wij lekker aan het barbecueën in een temperatuurtje van + 25 graden!!!  Daarna nog even een lekkere duik nemen in de lokale rivier om af te koelen, kan ik eerlijk zeggen dat dit ook geen slechte manier is om Kerstmis te vieren!

Bij deze willen wij, Leon, Alien en Isa natuurlijk, iedereen een Zalig Kerstfeest toewensen en alvast een Gelukkig Nieuwjaar!

P.S. Als je geluk zoekt, dan kun je die dus ook vinden aan de andere kant van de wereld!

Leon van Boheemen

 

Leidschendammers verhuisden naar Stompwijk

Het was tweede Pinksterdag 1960. Tijdens een fietstocht met mijn broer, stonden we stil op het viaduct  van de Kniplaan. We keken naar de polder die voor ons lag. Grote graafmachines waren bezig met sloten graven voor een nieuw tuinbouwcentrum. Het gezin van een kennisje van ons ging er een tuindersbedrijf beginnen. Ik had medelijden met hen. Wat een afgelegen gebied! Je zult er maar moeten gaan wonen. Zelf woonde ik op de Veursestraatweg in Leidschendam, toen nog een drukke doorgaande weg naar Leiden, met een bushalte voor de deur. In april 1961 ontmoette ik Aad van der Ham. En….u raadt het al, ook hij ging een tuindersbedrijf beginnen in Stompwijk!! Een nieuw bedrijf beginnen betekende ook een nieuw huis. Uit een boekje zochten we een kant en klare woning. Een huis, dat op een grote vrachtwagen wordt aangeleverd, waar zelfs de voordeurbel en de trekker van het toilet al in zit. Na het storten van de vloer van de bijkeuken en de doucheruimte, stond het huis in een dag overeind. Een paar maanden later trouwden we en waren we Stompwijkers. Wat moest ik wennen in het begin. Zo anders dan ik gewend was en ik zag alleen maar mannen! Mannen in de tuin en mannen aan de deur: de slager, de bakker, de melkboer, de schoenmaker, de boterboer, de kruidenier en de olieboer. Maar zes jaar later, met inmiddels vier kinderen en een auto, was ik aardig ingeburgerd en was Stompwijk voor mij geen afgelegen gebied meer. Toen de kinderen naar school gingen, begon mijn leven als vrijwilligster. Ook de parochie wist me te vinden. Met het oprichten van de Vrouwenvereniging en het vertegenwoordigen van Stompwijk in een politieke partij waren de avonden aardig gevuld. Ook echtgenoot Aad was actief in tuinbouwstudieclub, KBO en de Dorpsraad. De 47 jaar dat we in Stompwijk woonden zijn omgevlogen! Wat hebben wij het fijn gehad en wat hebben wij heel veel aardige, gezellige Stompwijkers ontmoet en mee samengewerkt. Nu zijn we alweer vier jaar terug in Leidschendam en dat is ook goed, met winkels en bushaltes op loopafstand. Het tuinbouwcentrum bestaat nog, maar ik denk dat het enthousiasme waarmee wij destijds begonnen zijn, op de tuinders van nu niet meer zo van toepassing is.

 We wensen alle Stompwijkers en heel Gelukkig, Liefdevol en Gezond  2015  toe.

Aad en Riet van der Ham

 

De tijd gaat snel, ik woon nu al 29 jaar op Oude Wetering. Maar ik blijf een band houden met Stompwijk. Na een aantal roerende en goede jaren ben ik erg trots op mijn vader, die 1 januari alweer 46 jaar koster is.

Ik wens u Prettige Kerstdagen en een Gezond en Gezellig 2015 toe.

Jolanda Hilgersom

Onderstaand een spreuk van Jolanda:

Herinneringen aan Kerst,

kort of lang geleden,

geven een speciale glans aan Kerstmis in het heden!