De gemeente Leidschendam-Voorburg gaat een nieuwe meerjarige Cultuurvisie schrijven en stelt de input van bewoners op prijs.
Wat is cultuurvisie?
De cultuurvisie is een gezamenlijk plan tussen gemeente, inwoners en de culturele sector om kunst en cultuur in de gemeente vorm te geven. De input kan gaan over de volgende onderwerpen: cultuurparticipatie, cultuureducatie, beeldende kunst, podia, musea, erfgoed en media.
Hier wordt door 8-10 personen over nagedacht op woensdag 6 december om 16.00 uur tot uiterlijk 17.30 uur in het Dorpspunt. Het team is inmiddels compleet.
Afgelopen vrijdag en zaterdag hield vogelvereniging de Vogelvriend hun jaarlijkse tentoonstelling in de Witpen in Zoetermeer. Dit gebouw is eigendom en in beheer bij postduivenvereniging de Witpen, maar zij stelden hun gebouw open voor de vogelliefhebbers van de kleinere soort kooi- en volièrevogels (kleur-en postuurkanaries, tropen, kromsnavels, Europese cultuurvogels, sijsen en parkieten). Aangezien ik wist dat er een aantal Stompwijkse liefhebbers aan deelnamen besloot ik op zaterdagmiddag even te gaan kijken. Het getjilp van de vogels kwam je tegemoet bij binnenkomst. Net te laat voor de loterij, maar wel op tijd om al deze bijzondere vogeltjes te bewonderen. De keurmeesters van de Nederlandse Bond van Vogelliefhebbers hadden hun werk gedaan aan de hand van de zogenaamde Standaardeisen. Met ook dit jaar een Stompwijkse overall winnaar, Jos van der Linden, hij is nog pas sinds kort bezig met deze hobby en heeft direct het eerste jaar met zijn ‘postuurkanarie Arlequim Portugais gladkop’ de prijs der prijzen gewonnen. Prachtig met oranje kleur op kop, borst en vleugel. Jos van harte gefeliciteerd, ik hoop dat jij nog lang met veel plezier zult genieten van deze mooie hobby. De andere twee Stompwijkse deelnemers Tinus van Veen en Lauw Soonius zijn ook in de prijzen gevallen en ook deze vogeltjes waren dat zeker waard. Er waren ook een aantal kanaries die volgens mij in de rui waren, waarop de eigenaar vroeg, “waarom denk jij dat?” “Nou het lijkt of de veertjes los laten” zei ik, waarop hij mij terechtwees en zei “kijk maar eens onderin de kooi, daar ligt geen veertje hoor”. Bleek het een zeer apart speciaal gekweekt ras te zijn met dubbele verenpracht. Weer wat geleerd dus. Een muziekje hoefde niet opgezet te worden, want de vogels zongen het hoogste lied. Leuk om een keer gezien te hebben. Voor de liefhebbers die hun kans gemist hebben, volgend jaar wordt het weer georganiseerd.
Na het oproepje in de Dorpsketting, “Wie weet waar onze kat is?”, die we al acht weken kwijt waren, kreeg ik dinsdagochtend vroeg al, een Whatsapp berichtje met foto, en de tekst, is dit hem soms? Een foto van een kat in de polder. Hij toonde wel erg groot maar, nadat ik er een eigen foto naast hield, leek hij toch wel wat op onze kat. Deze kat liep al een paar weken in de Westeinderpolder.
Om half negen zou ik die kant op fietsen, maar al snel volgde een appje dat de kat gesignaleerd was ergens op de weg. Leve de buurtapp! Dus ik, snel op de fiets, met een kattenreismand in de boodschappentas, (want ja, stel dat ik hem vind), op weg naar de polder. Naletta stond me al bijna op te wachten. Nadat we, al roepend, bij de buren en vervolgens bij Alex op het erf hadden gekeken, helaas zonder resultaat, nam ik afscheid.
Ik had ondertussen wel de hoop gekregen dat het onze kat toch wel zou kunnen zijn. Hij had een luide “mauw”, was duidelijk mensen gewend en was lief voor andere katten. Ook vond ik het fijn om te horen dat hij niemand tot last was geweest, soms in de schuur van Johan bivakkeerde, en dat hij van de kippen en eenden van Nalette was afgebleven. Nalette zou een vangkooi neerzetten, en de buurt via de buurtapp op de hoogte houden. “Kijk nog even bij Corné op het erf”, was het advies, en zo plantte ik even later mijn fiets daar midden op het pad. De eerste de beste schuur ging ik in, en begon te roepen; “psssss, pssss, pssss, Betjetoe” ,want daar reageerde hij altijd op.
Na nog eens geroepen te hebben, hoorde ik: “Mauw”, en na nog meer geroepen te hebben, was er nog veel meer gemauw, maar de kat zag ik niet. Dit moet ik filmen, dacht ik, en nadat ik mijn telefoon op camera gezet had, bleef ik roepen en filmen. Wel veel gemauw, maar geen kat…Totdat ik boven in de schuur, op de hooistapel in eens zijn grijze koppie uit zag steken. Daar was hij na acht weken! En wat was hij groot geworden! De Westeinderpolder had hem duidelijk goed gedaan! Mauwend kwam hij de stapel hooibalen af, wel wat schichtig, maar al snel kon ik hem aaien. Mijn camera was tussentijds uit gevallen, achteraf bleek dus dat ik alleen een selfie van mezelf had gemaakt en niets had gefilmd, maar dat mocht de pret niet drukken. Ondertussen was ook Corné, van onder zijn koeien, op het geroep in zijn schuur, afgekomen. Hij was verbaasd mij te zien, maar was wel getuige van de hereniging van mij en de kat. Toch wel een bijzonder moment. Naletta kwam nog even kijken of het de betreffende kat echt wel was, en ja hoor! Toen de kat in het reismandje gepropt, op z’n kop in de boodschappentas, aan mijn fietsstuur, op weg naar huis. Dat vond hij niet zo leuk. Dus hij krabben, en ik maar hopen dat hij, onderweg, die tas niet zou scheuren.
Thuis gekomen werd hij met veel geblaas van zijn zusje onthaald. Zij zat eigenlijk helemaal niet op hem te wachten. Zelf had ik een soort schuldgevoel, want wat had hij, in mijn beleving, een prachtleven gehad in de Westeinderpolder. Nu kwam hij weer thuis in de Dotterbloem. Toch wel even heel wat anders. Ik besloot dan ook om hem gewoon de vrijheid te geven, en mocht hij weer naar de polder vertrekken, dan wist ik dat hij daar een goed leven had.
Maar blijkbaar denkt de kat daar zelf anders over. Hij heeft het bij de kachel prima naar zijn zin, en de afgelopen 2 weken is hij noemenswaardig niet buiten geweest. Hij gedraagt zich dan ook alsof hij nooit is weggeweest.
We genieten weer enorm van hem, met zijn leuke, en minder leuke eigenschappen, en ook zijn zusje is weer bijgedraaid.
Dank aan de bewoners van de Westeinderpolder, en een ieder die voor ons heeft uitgekeken naar de kat.
En redactie Dorpsketting, dank je wel voor het plaatsen!
Nog een paar nachtjes slapen voordat ik jullie weer een bezoek kom brengen in Stompwijk. Ik heb Hoofdpiet alvast naar Stompwijk laten gaan, zodat hij kan luisteren hoe lief jullie geweest zijn en wat jullie op jullie verlanglijstje hebben staan.
Hij heeft ook wat tekeningen meegenomen en bij de Boon neergelegd. Deze kunnen jullie daar ophalen of thuis uitprinten zodat je hem mooi in kunt kleuren en versieren. (Of haal de middenpagina uit deze Dorpsketting). Daarna mag je hem bij het Sinthuisje in de Boon weer inleveren. Wie weet win jij wel een mooie prijs tijdens het Sintfeest in de Bles!
Ik heb heel veel zin om jullie weer te zien in de Bles.
Hoofdpiet heb ik al eerder naar Nederland laten gaan met het grote boek zodat hij kon luisteren hoe lief jullie geweest zijn en wat er op jullie lijstjes staat. Maar ik maak mij een beetje zorgen! Ik heb niks meer van Hoofdpiet gehoord!
Helpen jullie mee zoeken? Ik hoop maar dat hij er zondag ook bij is in de Bles tijdens het feest en dat ik ook mijn grote boek terug heb.
Ik heb jullie hulp hard nodig, dus zorg dat er zondag 26 november bij bent. De deuren van de Bles zullen om 12.30 uur open gaan.
Afgelopen zaterdag was er weer een drukbezochte popquiz in het Dorpspunt. Arjan van Steen had een programma met boeiende en uitdagende vragen in elkaar gezet. Van cryptohits tot twee nummers door elkaar. En dan van allemaal de artiest en de titel van het nummer moeten raden. Klap op de vuurpijl waren deze keer de nummers die een compleet instrument misten. Het valt niet mee om nummers te herkennen zonder bas, zang of drums. De hersens kraakten, maar uiteindelijk lukte het toch om een winnaar uit te roepen. De eerste prijs ging naar popquizfanaten uit Zoeterwoude.
Ook een groot compliment voor de vrijwilligers van het Dorpspunt. Alles was perfect geregeld en de hapjes werden zelfs aan tafel gebracht. Heel hartelijk dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. En wat ook leuk was: terwijl wij met de hits uit de Top 2000 stoeiden, ging beneden bij Club Mexx het dak eraf tijdens hun Blue Factory party. Dat kan gewoon in het Dorpspunt!
O, o, o, wat een herrie! Daar komen Annie en Keesje aangestormd, luid gillend en zwaaiend met iets in de handen: “Opa, opa, oma, oma, kijk wat we in onze schoen hebben gevonden!” Opa en oma waren druk bezig iets lekkers te bakken in de keuken. O, jeetje, daar heb je het al!
Keesje rende zo hard naar binnen, dat hij niet meer kon remmen en boem, botste hij zo pardoes tegen oma aan! “Jongen, jongen, kijk toch ui….t!” Helaas, oma kon haar zin niet eens meer afmaken, want daar vloog de kan met melk die zij in haar handen had, zo floep….. de lucht in! Nou, wat was dat een enorme troep ineens daar in die keuken! “Sorry oma, sorry! Dat ging per ongeluk!” “Nou, help maar even gauw de boel weer schoon te maken, dan kan ik pas naar jou luisteren” zei oma, die nog van de schrik moest bijkomen!
Gelukkig was opa er ook bij en met z’n allen hebben ze de keuken weer vlug netjes kunnen maken! “Nou, vertel ‘s, wat is zo spannend, om zo naar binnen aan te komen stormen?” vroeg oma. “Kijk, kijk, we hebben onze schoen gezet, u weet het toch? Dat mocht van Sinterklaas! Natuurlijk met een wortel, wat hooi en wat water voor het paard en toen wij vanmorgen wakker werden, was alles verdwenen, maar zagen wij wel dit in onze schoen!” sprak Keesje zeer opgewonden!
“Ik ook, ik ook, kijk maar!” riep Annie net zo opgetogen als Keesje! Opa en oma waren een en al oor en waren natuurlijk zeer nieuwsgierig! “Doe maar gauw open,” zei opa een beetje ongeduldig en haastig werd het cadeaupapier er afgehaald en….. wat kwam eruit? O, wat mooi! Een prachtige kinderbijbel! Wat was Annie toch blij ermee!
Eveneens had Keesje ook een kinderbijbel van Sint gekregen en ze konden niet wachten met lezen want ze hadden geen tijd gehad om de rest van het verhaal over een derde wonder van de Here Jezus te vinden.
“Dat komt goed uit. Laten we dat maar meteen doen!” riep Annie enthousiast!
Samen zochten zij het op. Opa en oma hoefden niet eens te helpen, zo snel hadden ze dat gevonden! Toen ze klaar waren met lezen, mocht Annie vertellen: Dat deed ze al te graag! “Nou, luister maar!” Zo begon zij haar verhaal:
“De vorige keer is oma gestopt bij de zin dat de mannen met die zieke vriend in het draagbed, een gat in het platte dak van het gebouw hadden gemaakt, precies boven de plek waar De Here Jezus zat, omdat het zo druk en vol met mensen was, die ook naar Jezus wilden luisteren, dat deze mannen met die vriend die niet lopen kon, gewoon niet bij Jezus konden komen.
Toen de mannen het gat hadden gemaakt, lieten zij het draagbed aan de touwen naar beneden zakken, tot ie vlak voor Jezus hing.
Jezus vertelde net over God, toen hij het draagbed zag en keek naar omhoog. Jezus ziet dat de mannen in Hem geloven en zegt tegen de man die niet kon lopen: “Ik vergeef je, Ik vergeef je alles wat je verkeerd hebt gedaan!”
Er waren ook een paar leraren bij, die dachten dat zij het beter wisten en dat Jezus zoiets helemaal niet mocht zeggen. Dat mag alleen God zeggen.
Toen sprak Jezus tot deze leraren: “Ik weet wat jullie denken, maar God vindt het goed. Hij zorgt ervoor dat ik mensen kan vergeven en beter maken. Let maar op! Jezus kijkt de man aan die niet kan lopen en zegt: “Sta op, neem je bed op en loop naar huis!” Ooooooo, wat gebeurt er nu? Alle mensen kijken benieuwd naar de man en………ja hoor, die man pakt zijn bed op en loopt dankbaar naar huis, hij had niemand meer nodig om hem te helpen!
De mensen waren allemaal zeer verbaasd en zeiden: “Dat is toch een groot wonder van God! Zoiets hebben we niet eerder meegemaakt. Wat is God toch goed!” Annie maakte toen haar Bijbel dicht en vond het ook een mooi verhaal, trouwens opa, oma en Keesje eveneens! Er was geen tijd om na te praten over dit verhaal, want opeens roken ze een hele vieze lucht! Bah! wat zou dat toch kunnen zijn? Sjonge, sjonge, wat een pech! Opa en oma zijn zo op het verhaal van Annie ingegaan, dat zij helemaal waren vergeten, dat zij iets lekkers aan het bakken waren, namelijk: PEPERNOTEN! Alle pepernoten verbrand, maar ook de ovenhandschoen, had oma toen die twee lieverds naar binnen waren gestormd, van schrik in de oven laten vallen! Wat Nu? Tja, het zag er allemaal zo raar uit dat ze alle schrik weer waren vergeten en er hartelijk om moesten lachen! “Moet je die pepernoten nou eens zien, die leken wel op zwarte dropjes en ovenhandschoen leek op een prulletje! Daar kon geen hand meer in! Alles de prullenbak in! Ha, Ha, Ha, niet zo leuk, maar toch wel grappig! “Weet je wat, we bakken gewoon weer nieuwe pepernoten en gelukkig had oma nog een oude ovenhandschoen die zij nog kon gebruiken! Hopla, en daar gingen ze weer!
Ja, ze hebben het druk, maar ook in het Sinterklaasjournaal, loopt niet alles op rolletjes! Blijf maar kijken! Ook ik ben benieuwd hoe het allemaal met die verkleedkist afloopt! Ook Annie en Keesje gaan met opa en oma als ze klaar zijn met pepernoten bakken, heerlijk snoepen en kijken! “Opa, hoe is het met Israël, wanneer stopt de oorlog?” vroeg Keesje. “Ach, het ziet er voorlopig niet naar uit dat ze meteen zullen stoppen!” zegt opa een beetje verdrietig! “Heb je al een gebedje gemaakt?” vraagt opa. “Ja, het gaat zo: “Lieve God, wilt U de mensen helpen om te stoppen met de oorlog, zodat er vrede komt, Amen!” “Mooi, zo! Laten wij nog meer gebedjes maken en blijven bidden om de vrede. Volgende keer vertel ik meer hierover!” zegt opa en dat is goed!
Zeg lieve kinderen, blijven jullie ook bidden voor de vrede in de hele wereld en kijk wat jullie nog meer voor anderen kunnen betekenen. Volgende keer praat ik net als opa, verder met jullie hierover, maar eerst even dit:
*Vertel eens wat:
– Wat heb je in jouw schoen gekregen?
– Hebben jullie het derde wonder ook kunnen vinden?
– Heb je ook een gebedje voor de vrede gemaakt en bid je ook?
*Creatief bezig zijn:
– Probeer met papa, mama of zo, pepernoten te bakken.
– Vul je ook een schoenendoos met leuke dingen om een ander blij te ma ken?
*Muziek:
– Om de vraag naar vrede, tik in op YouTube:
Geef vrede / Sela 21-09-2013
Nou, dat was het dan weer, Gods zegen, veel plezier en……..tot de volgende keer!
