Al een paar jaar geven we in het kerstnummer een terugblik over Stompwijk, maar dan  40 jaar geleden.  Dit jaar is 1972 aan de beurt.  Met recht een van de roerigste jaren die ik als 19 jarige bij de Dorpsketting mocht meemaken.  Het politiek engagement begon in 1970 en 1971 voorzichtig te ontluiken om vervolgens in 1972 in alle hevigheid los te barsten. Als een rode draad  loopt het geruchtmakende “Sociologisch rapport”  door dit jaar en dus ook door de berichtgeving in de Dorpsketting.  De Stompwijkers werd een spiegel getoond die er niet om loog en die vele reacties losmaakte.  Stompwijk was ontwaakt en op alle fronten werd men strijdbaarder, ging men zich verenigen en werd men zich meer en meer ervan bewust dat alleen op de barricaden iets in ons zo rustige dorpje bereikt kon worden.  Dit rapport heeft dus uiteindelijk vooral door alle reacties wel iets losgemaakt en daardoor heeft men waarlijk wel op het gebied van woningbouw en voorzieningen (Hoefblad, Akkermunt en supermarkt) wat los gekregen, hoewel de realisatie daarvan pas begin jaren 80 plaatsvond.  In 1972 was men feller en directer op de man. Tegenwoordig zijn we wat gelatener, hebben geen vertrouwen in de lokale politiek en doen er zelf ook niets aan.

Het meest frappante vind ik zelf eigenlijk, als je door de berichtjes heenkijkt, dat er inhoudelijk  nu zo weinig verandert en dat het meer en meer lijkt alsof de wereld zich herhaalt. En misschien doet ie dat ook wel en zijn wij maar een minuscuul facetje van het geheel. 

Misschien wordt u alsnog  wakker als u tussen de kerstballen en oliebollen toch de moeite neemt om deze terugblik te lezen.  Misschien wordt 2013 dan wel het jaar waarop u zegt: “Ik pik het niet meer, ik bemoei me ermee en doe er wat aan “.  Kom dan eens bij de redactie van de Dorpsketting langs. Immers Jacob Cats schreef vele eeuwen terug al: “Het fijne puntje van mijn pen, is het felste wapen wat ik ken” .  Veel leesplezier ….. Leo Oliehoek

Het hele artikel is terug te vinden op het PDF

 Een nieuw jaar staat voor de deur 
Het leven snelt voorbij,      

 maar, lieve mensen hoewel ik dit betreur,                                                                                                                                          het maakt mij ook een beetje blij.

 Blij, omdat ik dit mee mag maken. 
Blij ook, omdat ik nog steeds besta,                                                                                                                                                omdat ik nog niet hoef af te haken 
en samen met U, over de drempel ga.

Gaan wij nu allemaal opnieuw beginnen?
Ja, want het is de hoogste tijd,

om ons eindelijk eens te bezinnen
en te kiezen voor de redelijkheid.

Nooit meer oorlog, nooit meer twisten.
Hebben we eindelijk elkander lief?
Er was zoveel dat wij steeds misten,
kies nu voor het goede, alstublieft.

Laat elke dag de zon weer schijnen
Zorg voor de toekomst van het kind.
Zodat het slechte gaat verdwijnen
en het louter vreugde vindt.

We hebben al 12 jaar kunnen profiteren,
van de nieuwe honderd jaar.

We moeten ons niets meer laten ontberen,
we moeten genieten, met en van, elkaar.

Ik wens U 365 hele fijne dagen.

Vol van gezondheid en geluk,

Laten we Cum Laude daarin slagen,
dan wordt dit jaar een meesterstuk!!.

Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar

gemaakt door een vriend van Jan van Rijn en iets aangepast en ingezonden Jan van Rijn

Ook ik wens alle inwoners van Stompwijk én in het bijzonder de gebruikers en het bestuur van het Dorpshuis een sfeervolle Kerst en een fantastisch goed, maar vooral een gezond 2013 toe.

Graag tot volgend jaar??!!

Trees van Velzen,

voor zaalhuur nieuw tel.nr.: 06—42 33 21 51

Via Jan en Cok Faas, Theo van der Meer en ons aller Petra hebben wij het adres van Plony en Aad van Es in Sydney achterhaald. Aangezien twee van onze kinderen en twee kleinkinderen daar wonen, gaan we daar jaarlijks naar toe.

Dit jaar hebben we een bezoek gebracht aan Plony en Aad.  Wij zijn daar heel hartelijk ontvangen. Als lunch kregen we heerlijke Hollandse kroketten uit de Hollandse winkels in Sydney. Het meegebrachte harddraverijboek was goed voor veel herinnering en gespreksstof: “Leeft die nog, hoe is met haar, staat dat huis er nog”? Plony (79) en Aad (80) hebben nog veel belangstelling voor Stompwijk en de Stompwijkers. Volgend jaar zijn ze 50 jaar getrouwd, misschien komen ze dan weer een keer naar Stompwijk.

Zij wensen alle Stompwijkers

Prettige Kerstdagen en een Gezond 2013.

Frans en Helmien Jansen

“Hebben we dit jaar nog iets leuks of ontroerends meegemaakt?” Vraagje van de redactie DK 3 december. Natuurlijk!  De Korencup op 8 november in onze eigen Laurentiuskerk. Er is al veel over geschreven, maar voor de mensen die niet zijn geweest heb ik  hierbij de link waar het via internet nog is te bekijken in verkorte vorm. Gewoon even doen en genieten van wat er allemaal kan in onze kerk.

http://youtu.be/R3hRTe9YA0c 

Vindt u het te veel werk om in te tikken; gaat u even naar de website van de Dorpsketting op zoek naar dit stukje.

Veel plezier er mee.

Agnes van Boheemen- Vollebregt

Een slechte jeugd heb ik niet gehad. Maar ik heb altijd een hekel aan mensen die geen paard kunnen rijden, die weinig gevoel hebben bij paarden en niet met ons soort kunnen communiceren. Die zitten maar even op mijn rug, want ik kieper ze er zo af. Zonder pardon.

Toen ik zeven jaar was belandde ik in Stompwijk. Heb heel wat meegemaakt bij de Blesruiters, mooie tijd was dat. Met mijn één-meter-twintig sprong ik over een hindernis van één-meter-tien. Liet ik ze even een poepie ruiken. Deze dame met küren wilde best galopperen in de bak, maar alleen met een goede ruiter.

Ook een paardenleven kan raar verlopen. Toen mijn eigen ‘Anky van Grunsven’ naar de grote school ging, had ze minder tijd voor mij. Mijn bazin ging over op een groot paard (Ashara) en ik ging in de verkoop. Belandde medio 2008 na goed overleg tussen koper en verkoper in Limburg.  Maar de aard van dit beestje verloochende zich ook daar niet: ook daar gooide vrijwel alle berijders er gewoon af. Dat ging zo: even gang maken, dan bokken en ineens stoppen, nek naar voren en hopsakee, dan lag er weer één af. Dat gedrag beviel de nieuwe eigenaar niet en dus zocht ze samen met de vorige een nieuwe bestemming.

Dus weer in de verkoop. Ik werd gepoetst, geborsteld en aangekleed alsof ik naar de Olympische Spelen werd gestuurd. Via een handelaar kwam ik terecht op een onbekend adres. Later wist ook de handelaar zogenaamd niet meer waar en aan wie precies ze mij hadden verkocht. Ergens in de buurt van Emmen.

Mijn eerdere Stompwijkse bazin was intussen naar mij op zoek. Haar dochter, mijn Anky, droomde nog wel eens over mij. De bazin startte een zoektocht op internet en schreef alle maneges aan in Emmen en omgeving. Ik verbleef intussen in een kleine privé-manege met nogal wat kleine pony’s. Ik was hier doodongelukkig.

Ook in deze kleine manege gooide ik iedereen eraf. Bovendien kreeg ik van de eigenaar minder eten, vooral minder krachtvoer. Ik slonk en werd – inmiddels achttien jaar jong – steeds magerder. Met wat minder voer zou ik die rare streken wel afleren. Mis dus. En alweer kreeg ik al snel het predicaat ‘ongeschikt’.

Het baasje zou wel weer iemand anders voor me zoeken. De speurtocht van mijn oude bazin had succes. Ze hadden me eindelijk weer gevonden. Ze kwamen kijken en schrokken zich een hoedje. Inderdaad had ik een aardig jasje uitgedaan en had het daar bepaald niet naar mijn zin…en dan druk me voorzichtig uit. Een akelige plek, om moedeloos van te worden.

Het nieuwe baasje voelde rap aan, dat de oude Stompwijkse bazin me terug wilde. Hij vroeg een onredelijk hoog bedrag. De hereniging dreigde niet door te gaan. Dezelfde bazin informeerde een halfjaar later nog eens…want de verjaardag van mijn ‘Anky’ naderde. En jawel, op 6 februari werd en afspraak gemaakt en daags daarna was ik na twee á drie jaar omzwervingen weer terug naar Stompwijk.

Voor de lol hadden ze me een dag later nog even bij m’n oude bazin in de schuur gezet. De jarige ‘Anky’ , intussen zelf 17, werd  naar de schuur gestuurd om even iets te pakken……en daar stond ik….haar verjaarskado. Intussen ben ik weer aardig aangesterkt, heb zelfs een buikje. Maar ik ben weer thuis.

Mijn naam is Misty, ik ben een schimmel en geniet nu, terug in Stompwijk, tussen andere paarden…..van m’n oude dag.    Misty

Op zondag 23 december organiseert Boerderij ´t Geertje’ de kerstsfeerdag van 12.00 tot 17.00 uur.

Elk jaar weer vieren wij op zondag voor Kerst, samen met onze bezoekers, Kerstmis. De hele boerderij is dan rijk aan kersttafereeltjes. De klompenmaker en smit laten hun ambacht zien. Daarnaast zijn er vele activiteiten te doen voor kinderen, zoals broodjes bakken, kerstballen beschilderen, kerststukjes maken of houten kerstmannetjes maken.

Muzikale groepen, de levende kerststal en vuurkorven maken de kerstsfeer af.

Dus kom en beleef de winter op de boerderij!

Graag tot ziens, fam. van Rijn

’t Is vier dagen voor Kerstmis, dit is de kortste dag.
Als het straks buiten donker wordt, begint de langste nacht.
En als we nu niet gauw iets doen, dan houdt die nacht nooit op.
Dan blijft het donker buiten. En ook in onze kop.

                      Dit is het oude Joelfeest. Jaag nu het duister weg!
                      Ik heb gelezen hoe dat moet, dus doe wat ik je zeg:
                      Steek allemaal een kaarsje aan, dat is vandaag verplicht.
                      Zo vragen wij tezamen om de terugkeer van het licht.

Dat deed de oermens vroeger al, met vuurtjes groot en klein.
Dat deden ook d’Egyptenaar, de Griek en de Romein.
Dat deden de fossielen, dat deden de Germanen,
dat deden alle cowboys en ook de Indianen.
Dat deden de Batavieren en de Kaninefaten,
en ook de dinosaurussen, toen die nog konden praten.

                    Ook zij staken een kaarsje aan en zongen dan een lied.
                    Het ging niet over Jezus, die had je toen nog niet.
                    Ook zij staken een kaarsje aan en gingen zitten dromen
                    over de terugkeer van het licht, over een nieuwe zomer.

Zo vierden zij het feest van Joel en joegen het duister weg.
’t Is al die eeuwen goed gegaan, dus doe wat ik je zeg.
Zo moeten wij het ook doen, met z’n allen deze nacht.
Het moet vooral tezamen, – daarin ligt onze kracht.

                   We steken nu de kaarsjes aan. Het is een pracht gezicht,
                   Die zestien miljoen vlammetjes. Dat heet midwinterlicht.
                   Die zestien miljoen vlammetjes – daarin schuilt onze kracht.
                   Het moet vooral tezamen. Want anders blijft het nacht.

Ingezonden door Agnes van Boheemen en geschreven door Sjoerd Kuyper 

Dit verhaal gaat over mensen die leven in een dorp waar mensen dicht naast en met elkaar leven. Soms werkt dit nadelig, maar gelukkig is het veel vaker een voordeel!

Eén van de meest in mijn herinnering blijvende gebeurtenis is toch alweer een heel poosje geleden, namelijk juni 1972.

Mijn vader en moeder waren een weekje op vakantie en zus Leny en zwager Max namen het roer over, om m’n broer Leo en mij, die nog thuis woonden, te verzorgen. Alles ging gewoon zijn gangetje. Elke ochtend vertrokken Max, Leo en ik naar ons werk. Max gebruikte die week de brommer van mijn vader, waarmee hij naar het station in Zoetermeer reed. Daar nam hij dan de trein naar zijn werk. Maar toen, het was donderdag om 18.15 uur, kwam ik van m’n werk thuis om te eten. Binnen zat Max met zijn hoofd tussen z’n handen. Toen ik vroeg waarom hij deze troosteloze houding aannam, stamelde hij dat vaders brommer op het station was gestolen. In één gedachte schoot het door me heen, hoe schuldig Max zich moest voelen. Vader was bijzonder gehecht aan zijn brommer. Het merk Kreidler Florett was in die tijd een geliefde brommer en negen van de tien keer zag je je brommer nooit meer terug.

Na enig overleg besloten we na het eten de diefstal toch maar aan te geven op het politiebureau in Zoetermeer.Toen we daar de dingen regelden, kregen we ook te horen dat er maar weinig kans was dat de brommer ooit nog terecht zou komen. Mistroostig gestemd reden we terug naar huis. Hoe moest Max dit aan Vader vertellen. Een machine waar Pa zo trots op was is nu weg! De rest van de avond verliep zonder veel gepraat en om ongeveer half 11 besloot ik om, zoals ik wel vaker deed, nog even naar Joop van Geylswijk te gaan voor een pilsje.

Wetende dat ik wat te vertellen had, kwam het niet meteen tot een juist ogenblik om het verhaal over mijn vaders brommer te vertellen. Maar toen ik na een partijtje biljart weer aan de bar stond kreeg ik wel de gelegenheid te vertellen wat zwager Max was overkomen. Juist toen ik met het verhaal begon, kwam Jac Suyten binnen om, zoals hij wel vaker deed na zijn werk in De Bles, nog wat te drinken en te praten. Bij toeval hoorde ook Jac mijn verhaal aan, dat ik eigenlijk in een paar minuten had verteld. Omstanders vertelden daarna meteen soortgelijke ervaringen.

Jac echter vertelde mij dat hij ’s middags op weg naar Stompwijk aan de Van Leeuwenhoeklaan in Zoetermeer een brommer tegen een flat zag staan. Bij toeval keek ik naar links, vertelde Jac en dacht wat staat daar op een vreemde plaats een brommer, aan de achterklant van een flat en een beetje verstopt tussen de struiken? Dat zal toch niet de brommer van mijn vader zijn? zei ik. Tijdens het volgende pilsje peinsde ik over datgene Jac had verteld. Hijzelf waarschijnlijk ook, want hij kwam met het voorstel om voor alle zekerheid toch even te gaan kijken of het vaders brommer was.

Jac en ik gingen samen met mijn Simca 1000 naar de plek waar Jac de brommer had gezien en…. Ja hoor, hij stond er nog. Sterker nog, het was de brommer van mijn vader. Na een poging om hem achter in de Simca te vervoeren, stelde Jac voor er zelf mee naar huis te rijden. Ik reed voor hem uit naar Stompwijk. Thuis gekomen zat Max nog even troosteloos op de bank met een biertje. Ik zei tegen Max dat hij niet moest blijven treuren, want de wonderen zijn de wereld nog niet uit. ‘Je denkt toch niet dat dat ding zomaar uit de lucht komt vallen hé’ stamelde hij en op dat ogenblijk kwam Jac, in z’n overhemdje, met Pa’s brommer het tuinpad oprijden. Je begrijpt wel dat er op dat ogenblik, drie bijzonder gelukkige mensen waren.

Frans Oliehoek

De oproep in de Dorpsketting om een stukje te schrijven voor de ‘Kerst-Ketting’, ontging mij niet. Ik was dan wel gestopt met de schrijverijtjes voor ze, maar ja, ’t bloed kruipt waar het niet gaan kan en schrijven voor de Kerst-Ketting was altijd al een feestje!

Zo aan het eind van het jaar is terugkijken altijd wel lollig om te doen, we vergeten immers zo snel..

Ik ook. Daarom ben ik eens gaan kijken op internet en al gauw vond ik enkele top 10 lijstjes met daarin wat we met zijn allen het meest gegoogled hebben. Aan mij nu de taak het een beetje in de juiste volgorde te zetten, wat overigens vast niet zal lukken want ik word ook een dagje ouder. 

Begonnen we het jaar nog met de Elfsteden-koorts, maar nadat dat als een nachtkaars uitging kleurde het land oranje want de EK stond voor de deur. Toen wisten wij nog niet dat onze vertegenwoordigers eigenlijk ‘geen zin’ hadden… De Oranje-koorts kreeg een flinke dip door het nieuws over Prins Friso en menigeen leefde mee met onze moeder des Vaderlands. Ondertussen zaten we massaal te Wordfeudten en kwam ik er achter dat ik alle spelletjes steeds verloor waarna ik dit spel gauw van mijn telefoon afhaalde. De volgende klap was de val van het kabinet. Een klein klapje overigens, want je hoefde geen hoogleraar te zijn om te snappen dat die combinatie geen lang leven had. Aan het gedogen kwam eindelijk een eind en alle grappen die hier nog over verzonnen moesten worden, in de kast.

Ondertussen verhuisde ik van een zolderkamer in Den Haag naar een flatje in Leidschendam. Een eigen flat waardoor ik nu behoor tot de Club van Huizenbezitters! Klein-Stompwijk zou je het kunnen noemen want ik heb al verschillende Stompwijkers hier gezien!

De Olympische Zomerspelen werden een leuke onderbreking. Herstel, een schitterende onderbreking van dit jaar! Met als niet te beschrijven hoogtepunt het optreden van Epke Zonderland! En daarbij het commentaar van Hans van Zetten, dat was de kers op de taart! Maar laten wij de opening ceremonie ook niet vergeten, met open mond zat ik voor de tv en de ooooo’s en aaaaaaaah’s  vlogen door mijn flatje. Na dit sportieve feestje kwam er nog een Stompwijks feestje, namelijk de Kermis! Eindelijk kreeg de organisatie wat zij verdiende: heerlijk weer! En doordat alles in Stompwijkse handen kwam was er ook geen sprake meer van een hamburgeroorlog! En deze keer heb ik voor het eerst de Kortebaanwedstrijd mee mogen maken en dat was een top ervaring! Ik heb nooit geweten dat het zó gezellig kon zijn in een weiland!

De politici begonnen met hun campagne, lees: elkaar verwijten maken, en wij moesten dat allemaal aanhoren (soms met het schaamrood op de kaken..).  Eén dag na de verkiezingen begonnen de kemphaantjes direct met zoete broodjes te bakken, of er geen vuiltje aan de lucht was en alle kiezers snapten er niets meer van. De SP was trouwens de meest gezochte partij op Google en de Partij voor de Dieren het minst, maar toen wisten wij nog niet dat er een bultrug zou aanspoelen…

Nadat de rook boven Haren verdwenen was (en een beetje normaal mens zich bleef afvragen waarom het zo moest lopen) keerde de rust terug en nam Yvonne het roer over met haar boeren en boerin. Ik keek daar niet naar hoor, maar op de een of andere manier kwam de informatie toch naar mij toe. Boer zoekt Vrouw was hot en de niet-kijkers werden meegesleurd met Boeren Aad, Martin en Henrieke. En de rest.

Dan was er nog ‘dat’ boek. Dat boek dat menig vrouwenhart sneller deed kloppen en waar wij, mannen, geen grip op kregen. Dachten wij eerst nog aan een kleurenpalet uit de verfhoek van de Gamma maar na wat recensies gelezen te hebben (en opgewonden verhalen van de dames op Facebook e.d.) bleek het gewoon te gaan over erotiek. Erotiek voor vrouwen onder de noemer: literair. Nou, als dat literair is ben ik Harry Mulisch!

De eerste vrijdag van december zou een dag worden vol files door hevige sneeuwstormen en we hoefden nog net niet ramen en deuren te sluiten… Code Oranje! Ook de spoorwegen zette zich schrap en ik kocht voor de zekerheid de supermarkt leeg met stapels conserven en liter flessen water. Oh ja, en batterijen natuurlijk. Uiteindelijk vielen er twee vlokken en was er niets aan de hand. Nee, dan begin februari, toen werd in België het file record verbroken met een lengte van 1275 kilometer door de sneeuw! Wij hadden ook een record, namelijk het record De Langste Polonaise door 1723 mensen voorbij te laten hossen…

Het Eurovisie Songfestival haalden wij weer nét niet en de Indianen(!)verhalen erover, dat het allemaal doorgestoken kaart is, begin ik steeds meer te geloven. Maar daar komen we pas echt achter wanneer Anouk ons vertegenwoordigd heeft, als ze die te weinig punten geven weten we het zeker: nooit meer aan meedoen!

Ach ja, de Wietpas werd ook nog ingevoerd. Vooruitgesneld op dit nieuws klonken er al negatieve berichten over maar volgens de burgervader van Maastricht was het een groot succes. Enkele maanden kreeg deze volhouder de deksel op de neus.

Helaas werd er ook weer met wapens ‘gespeeld’ in Amerika en elke keer kwam dan weer de discussie of het wel verstandig was om wapens überhaupt in huis te hebben. Je vraagt je af waarom die discussie nog gevoerd wordt… Of voeren we liever discussie over een bultrug die, wellicht door ziekte, op een zandplaat belandde. Daar leek het wel op, soms schieten wij in onze beschaving het doel voorbij. Want als hij, Johannes, weer in diep water beland was blijft de vraag of hij verderop niet alsnog naar de bodem zonk. Ja, de natuur is hard, sorry!

Sneu was het bekend worden dat fietser Lance Armstrong de boel opgelicht had. Plus nog een paar. Toch heb ik nu wel meer bewondering gekregen voor ‘onze’ jongens die nooit wat wonnen in de Tour, want die gebruikten immers niet gezien hun achterstand op de koploper.

De door mij zeer gewaardeerde Gerdi Verbeet wordt opgevolgd als Voorzitter van de 2^e Kamer door Anouchka van Miltenburg, die zonder dat ze al wat gedaan had ook zeer gewaardeerd werd door mij. Ik zie liever deze kleurige dames dan die pakken met stropdas.

Advocaat Bram, voorheen partner van Eva, mag voorlopig zijn beroep niet meer uitoefenen. Gelukkig mag hij nog wel nij Albert lekker roddelen op de TV en blijven we hem serieus nemen… Daarentegen wist Obama toch weer te winnen en menigeen was onder de indruk van zijn toespraak. Ik hoop oprecht dat hij wat kan veranderen daar aan de andere kant van de Grote Plas.

Volgens mij ben ik aardig het jaar door gekomen zo. Zoals ik al verwacht had niet helemaal chronologisch maar zo’n ramp is dat nu ook weer niet.

Oh ja, dan was er nog die ene sprong. Nee, niet die van Patty Brard (over bultruggen gesproken..) maar die van Felix Baumgartner. Dat was toch wel indrukwekkend en er was weer een grens overschreden. We gingen ook een grens over toen grensrechter Richard Nieuwenhuizen overleed. Té triest voor woorden en een dieptrieste dag voor alle mensen die het spelletje voetbal leuk vinden. Daartoe behoor ik ook.

Uiteraard hoop ik dat  minder leed en meer leut zal bevatten maar eerlijk gezegd gaat dat natuurlijk niet lukken.

Maar als we vrijdag de 21^ste toch met zijn allen overleefd hebben, lijkt mij dat een goed argument om volop te gaan genieten van het Nieuwe Jaar wat voor ons ligt! Carpe Diem!

Arjen Veldhuizen