Vandaag was al de 4e keer dat Gebiedsregisseur Penchi Harteveld in het Dorpspunt spreekuur hield. Zij was vergezeld van Anika van de Water, zij gaat Penchi ondersteunen en werken aan het gebiedskompas. Een instrument om ontwikkelingen en kansen in een gebied in kaart te brengen. Met daarin zowel het gebied (initiatieven, partners, wijkatlas) als het beleid en projecten vanuit gemeente.

In Stompwijk wil ze starten met van de initiatieven en wat er nu in Stompwijk speelt. Zo leert zij het gebied gelijk goed kennen en wil gebruik maken van de kennis en ervaring van de dorpsbewoners. Gemeente secretaris Alexander van Mazijk kwam een keer mee om een beter beeld te krijgen. Er was een flink aantal bezoekers, weer meer dan de vorige keer en dat is een goed teken.
Sjoerd Duit en zijn collega schoven ook nog even bij het overleg aan, dat tevens in het teken stond van kennismaken met een deel van de Adviesraad.

Leo Oliehoek

Op 28 januari stond het tijdelijke lichtmonument vanaf 14.00 uur in het Dorpspunt in Stompwijk. In de loop van de ochtend werd door de organisatie besloten om de ceremonie van buiten naar binnen te verplaatsen omdat er erg slecht weer voorspeld werd. Uiteindelijk viel het weer mee, maar zo binnen werd er een intieme sfeer gecreëerd en dat was perfect voor deze gelegenheid. Vanaf half drie kwamen de kinderen per klas binnen om ieder een steen neer te leggen en stil te staan bij de Stompwijkse slachtoffers. De school heeft er veel aandacht aan besteed en het was aandoenlijk om te zien hoe sommige kinderen reageerden. Ook konden zij op een creatieve manier uiting geven aan het woord vrijheid.

Rond half vier kwamen de eerste gasten al binnen en met een kopje koffie of thee, met een plakje cake geschonken door Robert van de Coop, werd er al snel volop gepraat bij de kleine tentoonstelling over de slachtoffers, deze was gemaakt door Stichting Oud Stompwijk. Het werd drukker en drukker en zelfs burgemeester Tigelaar kwam onverwachts langs. De kring rondom het monument werd groter en groter, zeker toen ook nog veel ouderen van de soos rond vijf uur aanschoven. Inmiddels waren ook de genodigden binnen die wij benaderd hadden om namens de familie een steen ter herinnering te leggen.

Nu was het wachten tot de duisternis aantrad, want een lichtmonument straalt het beste in het duister.

Om half zes nam Johan van Gestel het woord en vertelde in het kort waarom wij bijeen waren. De slachtoffers werden bij naam genoemd en een speciale genodigde legde een steen. Na het noemen van alle namen kon iedere aanwezige een of meerdere stenen neerleggen en konden de in totaal 550 stenen gaan ademen in licht.

Na een minuut stilte, volgde het taptoesignaal, indrukwekkend op de trompet geblazen door Stefan Turk. Na een korte pauze waarin wij iedereen koffie en een broodje aanboden, vertelde mijnheer Jan van Santen zijn emotionele verhaal over de arrestatie en het wegvoeren van zijn vader Lau naar het Oranjehotel zoals de Scheveningse gevangenis in die tijd genoemd werd en de zoektocht naar wat er daarna allemaal met zijn vader gebeurd was. Pas in augustus 1945 hoorde de familie dat hij in kamp Ladelund in Neuengamme overleden was op 15 november 1944 en nog een jaar later, in 1946, hoorden zij dat hij daar ook begraven ligt. Iedereen was muisstil en toen hij vertelde dat hij daar in de laatste voetsporen van zijn vader gelopen had, was het verdriet voor iedereen voelbaar. Daarna vertelde Leo Oliehoek over zijn aangrijpende bezoek aan Auschwitz en hij had daar ook beelden bij. Zo’n verschrikking mag nooit meer gebeuren. Mede daarom heeft de organisatie deze bijzondere manier van herdenken ook naar Stompwijk willen brengen, zeker vanwege het feit dat het dit jaar 75 jaar geleden is dat dit vernietigingskamp op 27 januari 1945 door de Russen bevrijd werd. De kerk was op deze avond speciaal open en er werden vele kaarsen opgestoken ter herinnering.
Wij willen iedereen bedanken voor de medewerking en de aanwezigheid.

Het organisatiecomité

In de middag waren de schoolkinderen al geweest, om een steen in de lichtkring te leggen. Om alle Stompwijkers en andere Nederlanders die (in de oorlog gesneuveld zijn) te gedenken.

Tegen 5 uur kwamen de ouderen binnen, we begonnen met een kopje koffie en al snel kwamen er verhalen los. Om half zes begon het officiële gedeelte, geleid door de Hr. Johan van Gestel. Na het noemen van een naam kwam er een bekende of familielid naar voren om een steen in de kring neer te leggen.

Daarna konden ook wij, daar een steentje aan bijdragen. Het monument werd verlicht en Stefan Turk speelde het taptoesignaal. De 85 jarige Jan van Santen vertelde het verhaal over zijn vader. Ook werd door Leo Oliehoek een samenvatting voorgelezen over een bezoek aan concentratiekamp Auschwitz, vergezeld van enkele foto’s. Daarna nog even naar de kerk gewaaid om een kaarsje aan te steken.

Wat ik zelf als 8 jarige nog weet van de oorlog? Ik woonde in Den Haag en zag daar een razzia. Mijn moeder trok ons bij het raam vandaan. Dat was natuurlijk levensgevaarlijk. Ik ging bij de buurvrouw een baby kijken. Zij was tulpenbollen aan het koken. Die hebben we nooit zei ik in mijn kinderlijke onschuld. Moeder weer boos, dat had ik nooit mogen zeggen. Wist ik veel.
Ook had ik na de oorlog ineens 2 grote broers, Die zaten ondergedoken bij familie in Zoeterwoude. Maar dat wist ik natuurlijk niet. Als op school de sirene ging, moesten we met alle klassen in de schuilkelders. Toen ik eens op de Miening logeerde zag ik daar vliegtuigen over komen, die blikken voedsel dropten. Later werd de school door de Duitsers gevorderd, evenals de blauwe tram. We moesten eruit bij de zilverfabriek in Voorschoten en moesten de laatste halte lopen naar de Lammerbrug in Zoeterwoude.
Ik vond het een mooie herdenking en hoop nooit meer zoiets als de oorlog mee te maken.

Ria van Dijk

Ik zat net aan een heerlijk kopje Chinese tomatensoep, mee gekregen van mijn dochter uit Delft, toen de bel ging. Daar stond het carnavals trio voor de deur.
Zij kwamen een plantje brengen. Kom binnen dus, wat nog erg gezellig werd.
Na een kwartiertje gingen ze weer verder en had ik een uitnodiging op zak om met hun het Carnavalsfeest mee te komen vieren. In de kerk en in de Bles. Ik heb van het plantje een foto gemaakt. Het was een koffie plantje. Maar dat kun je zo wel zien. Beker en bonen, alleen het hete water zat er niet bij. HA-HA grapje.
Hiermee wil ik de Carnavals vereniging bedanken voor hun leuke attentie.

Alaaf Alaaf Alaaf, Ria van Dijk

Voor deze prachtige, ietwat gezette, kerngezonde lapjespoes van 8 jaar, wordt een gouden mandje gezocht. Roos wil graag een plekje, waar weinig prikkels zijn. Dus geen kleine kinderen, geen andere poezen en ook geen honden. Roos is graag ‘enig kind’ in huis, anders wordt het al snel te druk voor haar. Zij is een aanhankelijke, lieve poes, die graag contact zoekt met haar personeel. Als zij gewend is, maakt zij graag een ommetje in de tuin, maar dat is ook weer niet noodzakelijk. Natuurlijk is Roos gesteriliseerd, ontvlooid en ontwormd.

Ben u degene, die Roos helemaal ziet zitten en haar een for-ever huisje wil geven? Neem dan contact op met:

Trees van Velzen, tel.nr.: 06—42 33 21 51

Wij wonen langs het fietspad van de Waterviolier naar de Akkermunt. Daar hebben wij achter het hekje onze houtopslag voor de open haard. Nu heeft iemand daar, vast met de beste bedoelingen, een oude kast of tafel in grote stukken, tegen het hekje en over ons hekje neer gelegd. Wij kunnen niets met dit hout, het is gelakt en stoppen wij dus niet in onze haard. Dus vriendelijk verzoeken wij u om uw hout weer bij ons weg te halen. En een vriendelijk verzoek om geen spullen bij ons neer te leggen, maar bel even aan en vraag of we er wat mee kunnen.

Alvast bedankt, Patty van der Arend

Op donderdag 27 februari gaan we houtbranden.
We starten om 13.30 uur in de grote zaal van het Dorpspunt
Omdat ik maar beperkt branders heb graag even van tevoren opgeven. Dan kan bij Elly 0715802271 of 0653486665.

Stoffige zaken
Die zijn er ook nog steeds elke maandag morgen alleen 10 februari niet.

Elly de Waal

Beste bezoekers van Sportpark Meerhorst:
Als ik zaterdag– of zondagochtend onze wijk verlaat staat het bij het sportcomplex helemaal vol met auto’s. Zowel in de binnenbocht als de buitenbocht wordt er geparkeerd.
Dit zou op zich niet zo erg zijn als het parkeerterrein geheel vol was, maar vaak zijn de eerste twee, drie rijen vol en wordt er al op de straat geparkeerd. Het is dan gewoon heel lastig om op een veilige manier daar te rijden met de auto. Het zou mooi zijn als iedereen gewoon eerst op het parkeerterrein parkeerde en de bocht vrij zou laten.

Alvast bedankt, Yvon van Rijn