Ruim een jaar geleden was ik op bezoek bij Corné in de Westeinderpolder. Hij had een koe die al meerdere malen gekalfd had maar dit keer kon zij niet meer zelf overeind komen. De oorzaak hiervan was een gebrek aan calcium in het bloed, melkziekte. Hiervoor werd eerst een infuus en een calciumpil gegeven en vaak komt het daarmee wel weer goed. Maar  helaas lukte dat deze keer niet en daarom werd de hulp van “Van Veen Therapeutisch Koebad“ (Christa v Veen– vd Bosch) ingeroepen. En met succes want door de opwaartse kracht van het lekkere warme water kwam ook deze koe weer vanzelf overeind.

Onlangs heeft de koe voor de 6de keer gekalfd en deze keer gelukkig zonder problemen.

Op mijn vraag “wat is het beste dat jou het afgelopen jaar is overkomen?” antwoordt Corné dat er het afgelopen jaar zeker ook minder leuke dingen gebeurd zijn maar dat het gelukkig goed gaat met zijn veestapel. Dat is zeker te zien, blije koetjes – blije boer! Zo houdt hij lol in zijn werk en ook de afwisseling met een parttime baan bij Van der Weijden Veevoederhandel werkt goed voor hem.

Wilma

Yvonne van der Geest, een onwijs positief lichtpuntje in Zoeterwoude, kwam in coronatijd op het idee om op kerstavond de verbinding te zoeken middels een lint van lichtpuntjes door het dorp. Vorig jaar heb ik een deel van de route gelopen en dat was echt ontzettend leuk. Zo ontstaan mooie tradities, die wij als buurdorp graag overnemen. De werkwijze is eenvoudig, zet een kaarsje voor het raam of een waxine lichtje in een glazen potje. Dan kan binnen of buiten.

Je kunt de potjes natuurlijk ook met elkaar versieren, dat maakt het nog feestelijker, en versier er dan ook een voor iemand die je kent en hier blij mee maakt. Dus even geen jampotten in de glasbak maar opsparen, we hebben nog een weekje.

Veel van de leden van VrouwActief heeft al mooi versierde glazenpotjes in voorraad.

Op 24 december 2022 steken we de lichtjes om 19.00 uur aan. Dan is de route al verlicht als de kerk om 20.00 uur start.

Petra

Het is vrijdagavond, na de WK voetbal kwartfinale Nederland- Argentinië, de sfeer enigszins teleurgesteld en we praten nog wat na.

Dan begint Willem Janson enthousiast te vertellen over zijn bezigheden met de opvang van Oekraïners. Er kwam begin dit jaar een oproep binnen bij hem om in zijn vriendengroep (Uitbuiten) mensen te werven voor ondersteuning tijdens de tijdelijke opvang van Oekraïners in Swetterhage. Na dit verzoek kwam hij op het idee om in iéder geval zichzelf aan te melden.

Daar heeft hij geen spijt van, ik merk aan zijn enthousiaste manier van vertellen dat dit misschien wel  het beste is, wat hem dit jaar is overkomen.

De oorlog is een stuk dichterbij gekomen, mensen brengen hun geschiedenis mee, van een geordend vreedzaam leven naar onrust, dreiging, oorlog en vluchten naar een onbekend land. Waar ze, blij met een veilig onderdak verder hun weg moeten zien te vinden. Hier was een warm ontvangst en veel begeleiding nodig om hen verder op weg te helpen. Inmiddels heeft Willem de rol van fietsenman gekregen omdat hij veel fietsen heeft opgetrommeld om hen letterlijk verder op weg te helpen.

Het heeft hem bewust gemaakt van de omstandigheden waarin wij (in vrede) kunnen leven én dat hij een rol heeft kunnen spelen. De blije gezichten en de dankbaarheid die zij tonen bij elk weerzien, maken het allemaal waard.

Petra Oliehoek– van Es