>

Klik hier als u een ouderwetse versie van deze Dorpsketting wilt zien.

Als ‘bruin zijn’ de waardemeter was voor een goeie vakantie, dan hebben alle drollen het goed gehad.

– Backer, Huguette de (1944)

Muizenissen

We zitten vlak voor het einde van de zomervakantie en langzaam gaat iedereen weer zijn normale gang. Ik schrijf zomervakantie maar had net zo goed ‘herfstvakantie’ kunnen zeggen want tjongejonge, wat een klere zomer! Hoeveel mooie dagen zullen we gehad hebben? Schertsend zou je kunnen zeggen: ze waren op één hand te tellen! Nu gaan we met zijn allen weer beginnen met het normale leventje. Weer vroeg op naar het werk, school, de sporten beginnen weer voor het kroost en verenigen van allerlei allooi openen weer hun deuren. En dan maar snel vergeten die zomer en er gewoon weer vanuit gaan dat het volgend jaar wel weer mooi wordt. Positief blijven want anders blijft het herfst in je hoofd en dat willen we niet want Nederland zit al in de top drie van depressiefste landen…Eén van de redenen: de welvaart. Zo heeft elk voordeel zijn nadeel. Cruijfferiaans gebabbel maar dat is het bruggetje naar het volgende onderwerp, de voetbalcompetitie is weer begonnen! Voor mijn clubje niet onverdienstelijk mag ik wel zeggen want we staan nu bovenaan. Flauw hè, de competitie is net één weekendje jong. Wie niet meer zo jong is in de voetbalwereld is Edwin van der Sar. Vorige week werd zijn afscheid gevierd in een vol stadion en zag ik mooie momenten, momenten vol ontroering kan ik wel zeggen want wie mag Edwin nou niet. Hoe vaak heeft hij niet met zijn reddingen ons doen opveren vanuit de luie stoel naar het plafond, luid schreeuwend van opluchting en de handen in het gezicht van verrukking: wat was hij toch een goede keeper! En hij is altijd zo gewoon altijd gebleven, Jan Smit is er niets bij. Want Sar was wars van toeters en bellen. Hij ging niet naar Ibiza voor droomvakanties’ of ‘droomtrouwerijen’ zoals zijn collega sterren dat wel deden. Nee, Edwin ging na de wedstrijd gewoon eerst douchen, dan schoor hij zich netjes, kleedde zich aan en stond de pers te woord. Tijdens het stukje lopen naar zijn auto, een Ford Focus Station, deelde hij handtekeningen uit of ging hij met de aanvrager op de foto en dan ging hij naar huis, naar zijn vrouw en kinderen.

Toevallig weet ik wat het eerste was wat hij dan vroeg als hij thuis kwam, na de familie knuffel: “Schat, wat eten we?” “Boerenkool lieverd.” antwoordde zij, en dan was Van der Sar gelukkig want hij hield van de eenvoudige pot. Het klinkt allemaal misschien een beetje kleinerend van mij maar even voor de duidelijkheid, ik bedoel het goed. Zo was Edwin nu eenmaal, net zoals Dennis Bergkamp dat ook zo kon zijn. Dennis was er ook en hij scoorde op zijn Bergkamp’s: schitterend in de korte hoek. Dennis en Edwin zijn voor mij voetballers zoals elke voetballer zou moeten zijn.  Geen kapsones hebben. Dan gaan vanzelf de salarissen omlaag en staat iedereen weer met beide benen op de grond. Net zoals de financiële wereld zou moeten doen….In plaats van miljarden blijven pompen in een bodemloze put zouden ze weer terug naar af moeten. Ja, de gulden terug is een optie, alleen vraag ik mij af of dat wel zin heeft. In het ‘grote Amerika’, een land zonder de euro, is het ook dweilen met de kraan open.Helaas ben ik weer eens te naïef en zullen mijn gedachtekronkels onder ge- sneeuwd raken want ik weet dat de mensen die erover gaan er anders over denken. Slechts woorden van het gepeupel op papier. Schouderophalend vervolgen ze hun weg in hun leasebakken of privé vliegtuigen, lachen en drinken hun problemen weg in dure sterren restaurants en tellen op hun hotelkamer snel nog even de winst van de dag. Oei, voorgaande klinkt niet echt opbeurend. We hebben het weer al tegen en dan moet ook nog de echte herfst nog komen! Ineens schiet mij een liedje te binnen van…Bassie en Adriaan(!): Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. Desnoods als een boer met kiespijn!Arjen Veldhuizen 

Als je je koffers pakt voor de vakantie:

neem maar de helft van de kleren mee

en het dubbele aan geld.

– Anderson, Susan Heller (1956)

Meestal hoef je niet trots te zijn als je aan iets verslaafd bent. Het liefst hou je het stil en loop je er niet mee te koketteren. Toch ga ik hier nu een boekje open doen over mijn verslavingen. De verslaving waar ik het minst trots op ben is roken. Daar ben ik ooit mee begonnen  en gebruik het excuus dat, toen ik begon, de sigaretten nog op tafel stonden en dat je in kroegen mocht roken..Ja, dat is lang geleden maar ik lieg er geen woord van. En nee, het was net iets later dan het hunebedden tijdperk! In het heden hebben rokers het makkelijker gekregen. Doordat je bijna nergens meer mag roken verbruik je minder rookwaar (dat compenseert de prijs een beetje) en, niet geheel onbelangrijk, je geniet er meer van. Mijn conditie wil ermee stoppen voordat de man met de zeis langs komt..Nu mijn verstand nog.

Ik ben nog niet klaar hoor, heb nog een verslaving. Vissen. Tegenwoordig niet meer een verslaving die algemeen geaccepteerd is want Marianne Thieme en consorten hebben hele andere ideeën over de vissport. Maar daar ga ik nu niet over uitwijden, ik heb het over mijn verslavingen en ben nog niet klaar..

Er is namelijk nog een derde…Ik ben verslaafd aan mijn computer! Zo, dat is er uit! Heb dat nooit willen erkennen maar opeens kreeg ik de geest na enkele verwikkelingen die ik van de week mee moest maken. Ziggo, mijn internetleverancier, had enige tijd geleden besloten mij een nieuw modem te geven. ‘Helemaal gratis’ stond er vet gedrukt in de brief waardoor mijn interesse zich uploade waar ik bij stond. Want gratis is goed voor de portemonnee, toch?  Elke dag keek ik uit naar de pakketdienst van de PTT..euh..TPG..euh..TNT.. euh PostNL, tot afgelopen donderdag. Want toen kwamen de pakketten binnen. Ja, meervoud, zoon Youri zag de wanhoop in de ogen van de postbode want niemand in de straat was thuis en die man wilde van die spullen af: “Zet ze hier maar neer”. Ik was duidelijk niet de enige die een nieuw modem kreeg! Om zes uur die avond begon ik met het demonteren van mijn oude spullen en het aansluiten van het modem. Een peulenschil, zelfs voor mij. Alleen ging het daarna mis. Om tien uur die avond had ik zes keer het modem opnieuw opgestart, was ik tien keer naar boven gelopen om de pc’s van de jongens te activeren en had ik drie keer de helpdesk aan de lijn gehad. Dat was ook de enige lijn van Ziggo die werkte, het internet bleef dood. Het laatste advies van de Helpdesk aan mij was dat ik de volgende dag, vanaf acht uur, moest bellen met de zogenaamde ‘Hotline’ van Ziggo. Mijn geduld werd nu stevig op de proef gesteld want hier zaten kosten aan verbonden: vijfenzestig cent per minuut…Maar goed, daar krijg je dan wel echte pc vreters voor aan de lijn. Dertig minuten later en twintig euro armer wist ik waar ik aan toe was: dit probleem kon alleen opgelost worden door een monteur. En die kon vier augustus op zijn vroegst langskomen..”Wat! Maar dan zit ik een week zonder internet! Zijn jullie nou helemaal van de pot gerukt!” 

Toen kwam dus het besef dat ik verslaafd was….Na een tip van zoon Youri (Pap, ik heb internet via een onbeveiligd netwerk!) bouwde ik nog een draadloos netwerkkaartje in maar ook nu geen verbinding…Nerveus liep ik rond, van pc naar de bank en van de bank naar pc. Ben toen door pure ontwenningsverschijnselen die avond op bezoek gegaan bij een vriend, sociale contacten moet je ook bijhouden. Nou wist die vriend, heel toevallig(!), veel van computerproblemen. Al gauw had ik een A-viertje met mogelijke oplossingen genoteerd en toen ik even na middernacht thuis kwam nam ik direct plaats achter de pc om een nieuwe poging te ondernemen. Voordat ik ook maar iets gedaan had zag ik het al..Ik had honderd procent verbinding met Ziggo!

Regen in de zomer

is hoop die tegen de ruiten te pletter slaat.

– ANONIEME UITSPRAKEN/AFORISMEN

En dan is het weer voorbij…De Stompwijkse Paardendagen liggen weer achter ons. Bijkomen is nu hoofdzaak. En napraten. Ik heb weer genoten. Vrijdag, zondag en maandag was ik in de tent te vinden en keek toe op een massa mensen die het enorm naar de zin hadden. En ik ook hoor. Een avond was ik de BOB, dan krijg je de gelegenheid om met nuchtere blik de wereld in te kijken..En wat zie je dan? Tja, dat hoeft geen uitleg toch! Een grote groep mensen die plezier maken, drinken, dansen en eten (de hamburgers lagen er ook dit jaar weer bij voor vier euro en menig keel kreeg een rauwe haring te verwerken), even geen dagelijkse sleur, politieke meningen, werk of andere beslommeringen. Eigenlijk zijn deze dagen een grote reünie want uit de vele gesprekken die ik mocht voeren kwam telkens weer naar voren dat er wel een zus of een broer deze dagen gebruikte om terug te keren op het nest om samen te zijn met hun familie en vrienden. Er als er niet genoeg ruimte was werd gewoon de schuur omgebouwd tot slaapverblijf. Nee, de organisatie had het weer goed voor elkaar, alle onderlinge verschillen van  diverse generaties waren verdwenen en de eenheid was een feit.

En dan Noorwegen. Dit land stond bij mij bekend als land waar je naar toe emigreert als je voor rust, ruimte en veiligheid kiest. Verder kunnen Noren goed schaatsen, Mart Smeets koopt daar zijn truien en je kunt op Noren schaatsen. Als ik mocht kiezen tussen een vakantie in Spanje of Noorwegen, dan wonnen die Noren het. Meer gedachtes over Noorwegen had ik eigenlijk niet. Het was het onopvallende meisje of jongen uit de klas zeg maar. Tot vrijdag dacht ik zo. Daarna heb ik bijna het hele weekend elk nieuwsbulletin gezien en hield ik het internet in de gaten. Want ook daar lopen personen rond die doordraaien en dan maar de publiciteit opzoeken. Gevoed door verschillende bronnen, bijvoorbeeld politieke uitspraken of bepaalde internetsites (lees maar eens de reacties op gebeurtenissen, daar lusten de honden geen brood van), wordt de frustratie met de dag erger en dan ineens treden ze naar buiten op een manier die elk gezond en verstandig mens ver boven de pet gaat. Volkert van der G., Mohammed B., Karsten T. en onlangs nog Tristan van der V. gingen de Noor Anders B. voor. Allen op hun eigen manier in een isolement geraakt en verworden tot tikkende tijdbommen…Extremisme ten top. De idioot bevestigde dit nog maar eens toen naar buiten kwam dat hij bij zijn voorgeleiding de wereldpers erbij wilde hebben…

Door de gebeurtenissen in Noorwegen werd het een raar weekend. Het begon al met het nieuws dat de Tros stopt met het uitzenden van kinderprogramma’s. Op zich was dat wel goed weer goed nieuws want het zal je kind maar wezen die steeds programma’s als kabouter Plop en Mega Mindy  voorgeschoteld krijgen. Ooit begonnen ze met Bassie en Adriaan en nog heb ik daar, een vent van zevenenveertig jaar, nog steeds last van. Gelukkig kan ik het van me afschrijven en geraak ik niet in extremistisch gedrag. Of misschien toch? Ik heb al menig maal geklaagd over de Tros (o.a. over hun pact met Volendam) en dat zou toch ook een keer over moeten gaan…Maken ze dan niets leuks? Jawel! Te land, ter zee en in de lucht. Daar schuilt niks kwaads in al begin ik toch te tandenknarsen als ze het uitzenden op zaterdagavond half negen..

Minder nieuws was natuurlijk de dood van Amy Winehouse. Oké, zeer waarschijnlijk was het haar eigen schuld maar zingen kon ze wel.  Johnny Hoes, een van de ‘ontwerpers’ van het Feyenoordlied, blies ook zijn laatste adem uit en rest ons de herinnering.

Hoe zou het gegaan zijn als Anders Behring Breivik gewoon bij zijn moeder was thuisgebleven…

Arjen Veldhuizen

Vorige week woensdag was het zover en werd de Hoge Brug feestelijk geopend. De brug was na 80 jaar intensief gebruik aan vervanging toe. In café Aswieta spreekt Peter van Ostaijen, die als wethouder onder andere verantwoordelijk is voor Verkeer en vervoer, het publiek toe.

Het heeft alles bij elkaar toch gauw 3 á 4 jaar aan voorbereiding gehad. In 2008 werd de brug na een inspectie in afwachting van nader onderzoek afgesloten. In 2009 werd duidelijk dat de constructie vernieuwd moest worden waar een fors bedrag en veel omleidingen bij kwamen kijken. Er is contact opgenomen met de adviesraad en de nodige regelingen zijn getroffen. Door de aanbesteding heeft het extra tijd gekost voordat men met de bouw kon beginnen. Een ontwerp werd verworpen nadat Hoogheemraadschap Rijnland toch de brug 2 meter breder wilde. En nu was het eindelijk zover dat de brug weer als doorgaande weg voor Stompwijk van dienst kan zijn. De brug is van groot belang voor het dorp.

Dank ging uit naar Ballast Nedam, de adviesraad voor een breed draagvlak en ingenieursbureau IV Infra. De Firma Luiten op het Klaverblad werd bedankt voor het gebruik van het parkeerterrein door Connexxion om met de bus te kunnen draaien. Als laatste natuurlijk de directe omwonenden want zij en De Passie hebben er het meeste last van gehad. Het dorp mag trots zijn op de nieuwe, verbrede, minder hoge brug, die een belangrijke bijdrage levert aan de bereikbaarheid .

Na deze woorden is met een oude stoomwals de brug officieel geopend verklaard. Maar voor het zover was kwam de eerste auto niets vermoedend de brug over en werd onthaald met een dik applaus, met als gevolg stomverbaasde gezichten achter de voorruit.

Aansluitend was er een barbecue in café Aswieta, de harde wind buiten liet het niet toe om op het terras te genieten, maar binnen was de sfeer hartverwarmend.

Petra Oliehoek- van Es

Muizenissen

De laatste Harry Potter film is uit. De allerlaatste heb ik begrepen. Heb er geen een gezien. Nou ja, flarden, je ontkomt er eigenlijk niet aan als je kinderen hebt, maar kreeg mijzelf nooit zo ver om een hele film te kijken. Of het boek te lezen. Hoe zeg je dat ook alweer..Niet mijn genre. Ooit zullen de kinderen van nu terugkijken op hun jeugd en dan zal Harry daar een onderdeel van zijn. Want op een gegeven moment in je leven komt de nostalgie om de hoek kijken. Ik las daar afgelopen weekend in het AD over. Dat wij, veertigers, vol in de nostalgische gevoelens zitten. Wanneer deze leeftijdgenoten elkaar ontmoeten (en dan wat gaan drinken..) komen ze vanzelf op: weet je nog, Q & Q..en Flipper..en rolschaatsen op de snelweg…of filmrolletjes ontwikkelen…of met het hele gezin in een Fiat 500…en folders rondbrengen van de Spar (meer folders waren er toen niet..)…op vakantie naar Drenthe..tennissen op de computer…op een regenachtige dag luisteren naar de zeezenders op de radio. En ga zo maar even door. Geheid goed voor een avondje gezelligheid. En dan de onvermijdelijke eindconclusie: vroeger was alles beter!

En zo kabbelen we met zijn allen door het leven. Elke leeftijdsgroep met haar eigen problemen: de jeugd met vervelen en stoeiend met de hormonen, de twintigers met zoeken naar een baan en een huis, dertigers buigen zich over het probleem van het vinden van de juiste partner, veertigers worden aan alle kanten getest door puberend kroost, vijftigers gaan ineens nadenken over het leven, zestigers vagen zich af hoeveel pensioen ze nog krijgen, zeventigers krijgen de zorg over de kleinkinderen en tachtigers proberen zo gezond als mogelijk te leven. Vergeet ik nu de negentigers? Nee, hoor, de negentigers zijn alleen maar blij, blij dat ze er nog zijn en genieten van een enorm rijk aan herinneringen. En wijsheid. Zij lachen zich rot om onze tekortkomingen, wij druktemakers. Ze zien ons allemaal met telefoontjes en IPod’s in de hand pingen, sms’en, bellen en internetten, ze zien hoe meisjes en vrouwen broeken aantrekken waarvan het kruis op de knieën hangt, ze zien hoe grijs geworden mannen de haren verven en de oogleden laten opliften, ze zien dat er in elk vertrek van het huis een tv opgehangen moet worden, ze zien hoe we klagen over de benzineprijzen en dat we de drie auto’s voor de deur niet meer kwijt kunnen….

Allemaal groepen met hun verschillen. Kunnen die wel met elkaar? Want de jeugd heeft een grote mond, de generatie erna doet maar alles wat ze willen en de ouderen rijden te langzaam of ze mopperen teveel. Ach, ja, zo mopperen we op elkaar maar onder bepaalde omstandigheden worden we één. Bijvoorbeeld als er geschaatst kan worden, dan zie je jong en oud dwars door elkaar heen genieten. Of bij een nationale ramp, dan is iedereen het plotseling met elkaar eens hoe verschrikkelijk het allemaal is. Maar ook bij een nationaal voetbalelftal, welke het goed doet tijdens een toernooi, kan de oorzaak zijn van grootschalige gemeenschapszin. Dan help je de buren met het ophangen van de vlaggetjes, heb zelf een keer Duitse vlaggetjes opgehangen bij een buurman, en drink je een biertje of een rosétje na afloop. Dat is dan op landelijk niveau. Ook op plaatselijk niveau organiseert men dingen om de gemeenschapszin te verbeteren. Zo hadden (en hebben) we op Terschelling het Sint Jansfeest, Oerol, de Fjoertoer, Berenloop of Sundrum.  En zo heeft Stompwijk de Meerhorstloop, de Poldercross, het Summerland muziekfestival en… de Stompwijkse Paardendagen. Dit laatste staat letterlijk voor de deur. Dan zal jong en oud zich weer met elkaar vermengen, lachen de jeugdigen zich suf over hoe de ouderen staan te swingen op de dansvloer en omgekeerd. Gemeenschapszin ten top. Veel plezier allemaal!

Arjen Veldhuizen

Muizenissen

Als regelmatige luisteraar (en liefhebber van radio in het algemeen) van Radio 2 kreeg ik van de week de schrik van mijn leven. Dat is nogal zwaar aangezet, maar ik schrok wel. Doordeweeks beging ik ‘s morgens met De Heer ontwaakt, een programma van drie uur waarin Sander de Heer mij vertelt over de actualiteiten en tussendoor lekkere muziek draait. Hierna switch ik over naar 3FM want de Tros komt dan met een soort Arbeidsvitaminen maar schijn bedriegt, het Volendam-gehalte is hoger dan Tros Muziekplein, Op Losse Groeven en het songfestival bij elkaar! Tussen 12 en 2 wil ik nog wel eens terugschakelen naar Radio 2 want daar zit Frits Spits. Fritsie..!! De man van de eeuwige jeugd. Ooit door mijn generatie begeerd met zijn Avondspits. Dan lag je een uur lang gekluisterd aan de radio en passeerden, naast vaak goeie muziek, de rubrieken De Poplimmerick en Kruip in de huid van…En Frits lulde dat met enorm enthousiasme aan elkaar. Dat doet hij nu ook nog maar van mij mag het wel een onsje minder, hij komt soms over als een bejaarde met adhd. Na deze adrenalinestoot krijg je de Roodshow met Jan-Willem Roodbeen. Wat muziek betreft het hoogtepunt van de dag en prettig gepresenteerd, zelfs de quiz is leuk: ‘Cd van Jou, Cd van Mij’. Vanaf vier uur (tot zeven) neemt Knooppunt Kranenbarg het over met nieuws en muziek en ze begeleiden mij tijdens het koken waardoor aardappelen schillen een stuk minder saai wordt. Helaas neemt na zes uur de TV het over maar Radio 2 blijft dan natuurlijk doordraaien. Toch pak ik daar later wel weer een graantje van mee, want om acht uur begint Het theater van het sentiment, een programma wat al jaren heerst in de avond en je terug brengt in het verleden door de Kroondag, bijvoorbeeld 5 juli 1965. Het blijft niet alleen terugreizen middels de muziek, ook mensen die die dag in het nieuws waren worden gebeld. Kortom, Radio 2 is zoals radio bedoeld is, een aanrader zonder dat je in een sentimentele dip blijft zitten (‘Vroeger was alles beter..’) en het houdt je geest in beweging.

Vorige week kwam Radio 2 in het nieuws doordat de politiek, met name de Partij voor de Vrijheid(!), zich ermee begon te bemoeien. Zij dienden een motie in omdat ze vinden dat Radio 2 te weinig Nederlandstalige muziek de ether in slingert. Want Henk en Ingrid willen Radio 2 als Nationale radiozender en die moet, uiteraard, wel Nederlandstalige liedjes bevatten. Dus niet alleen muziek van De Dijk, Blöf of Ali B. maar ook van Bauer, Smit, Hazes jr. en Nick & Simon, of, erger, lokale sterren als Marco de Hollander, Patty Brard, René le Blanc of de Dikdakkers… De motie kreeg steun van het CDA, VVD en de SP en werd aangenomen. Helaas voor hen zet de motie geen zoden aan de dijk want Den Haag bepaalt niet wat Hilversum draait. God zij dank!

Het hoort, kennelijk, allemaal bij de ‘vernederlandsing’ van ons land. Wanhopig wordt er gezocht naar ‘het gevoel van vroeger’ want toen was alles immers goed. Het CDA, of beter gezegd Maxime Verhagen, kwam vorige week ook al met een nieuwe koers van het CDA omdat er kiezers bij hen wegliepen. Hij hoorde van het onbehagen van zijn achterban. 

Niets nieuws onder de zon zou ik zeggen. Klagen zit in onze genen. Maxime keek eens goed om zich heen, welke partij trekt veel kiezers, en nam, weliswaar anders benoemd, hun koers over. Meeliften op andermans succes, hoe extreem dan ook, is altijd goedkoper dan zelf iets verzinnen. Dat zoiets ten koste gaat waar je voor staat nemen we maar op de koop toe.

                                                                             Arjen Veldhuizen