Intocht Sint Nicolaas

Wat was het een feest afgelopen zaterdag. Precies op tijd droog en echt heel veel kinderen die bij de intocht van Sint Nicolaas wilden zijn. De weg was autovrij gemaakt en dat is een geruststellende gedachten met zoveel kinderen op straat. De rode loper lag uit, het Pietenorkest speelde hun longen uit het lijf en maakte er een dolle boel van. Vrolijke ballonnen dansen in de wind. Alles bij elkaar maakte dit de intocht wel heel special.

In de verte kwam het motorschip Stompwijk al aan en glunderende kinderen zongen om het hardst: “Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan….”.

De wind waaide door de bomen en de Pieten sprongen enthousiast het dek op en neer.

Eenmaal aan wal gaf Sint Nicolaas het sein om de ballonnen voor de wedstrijd los te laten. Een kleurrijk geheel. Er stond er een piepklein paardje te wachten waar Sint Nicolaas echt niet op paste. Lopend is de Sint met zijn gevolg naar het Blesse Paard gelopen, waar hij burgemeester Van der Sluis werd ontvangen. Even was het de vraag of alle kinderen er wel inpasten, maar dat lukte toch. De kinderen konden op de grond zitten en hun ouders namen gepast afstand.

Er waren diverse optredens van de kinderen en een zumba uitvoering. Persoonlijk was ik onder de indruk van alle Pieten die voluit meededen en dus in Spanje al geoefend hadden.  Een onvergetelijke middag voor pakweg 400 kinderen of waren het er nog meer. Volgend jaar zeker voor herhaling vatbaar. Heel veel dank voor het organisatiecomité van Sint en Pieten.

Petra

Op het Hoefblad in Stompwijk is woensdagochtend 23 november vroeg rond 3.30 uur een geldautomaat van de Rabobank opgeblazen. De daders hebben nog een onbekend bedrag aan geld buit gemaakt.

Op woensdag 16 november om 15.00 uur heeft wethouder Heleen Mijdam (monumenten, archeologie en cultuurhistorie) deze monumentenprijs uitgereikt in de vorm van een oorkonde en een gegraveerd monumentenschildje dat aan de buitenkant van de kerk bevestigd moet gaan worden. De uitreiking van deze prijs is onderdeel van de feestweek van de Laurentiuskerk en dat wordt gevierd op zijn Stompwijks, aldus pastoor van der Bie, met alle toeters en bellen voor die kerk die de skyline van Stompwijk bepaalt.

Deze prijs wordt één keer in de twee jaar aan personen en of instellingen die zich hebben ingezet voor de instandhouding of het onder de aandacht brengen van cultureel erfgoed. De winnaar van de monumentenprijs 2011 is de heilige St. Laurentiskerk. De restauratie van de kerk in een intensief project geweest, die zonder de inzet van de vele enthousiaste vrijwilligers niet gerealiseerd had kunnen worden. De kerk draagt bij aan schoonheid en karakter van het dorp. Door deze restauratie blijft de kerk behouden voor de toekomst, aldus mevrouw Mijdam.

Na afloop was een koffie met een bijzonder koekje van eigen deeg van Rienus Odijk.

Petra Oliehoek—van Es

De gerestaureerde klokken beierden in volle glorie hun manier van welkom op zondag 20-11 2011. De kerk vulde zich met genodigden van diverse (bouw)bedrijven, instellingen, fondsen en parochianen die de kerk een warm hart toedragen.

Het werd een feestelijke eucharistieviering waarin pastoor Van der Bie voorging. Hij werd hierbij ondersteund door het gelegenheidskoor samengesteld uit het dames– en heren, en het eigentijds koor. Een  combinatie die bijzonder, buitengewoon en adembenemend was, gelijk aan het lied dat ze zongen.  Nel Verburg had speciaal een tekst voor een lied gemaakt, waarin de restauratie kort en bondig werd verwoord. “We hebben allen heel spontaan, met vreugde onze plicht gedaan, en boden onze gaven aan zodat men kon herbouwen. En menig parochiaan bood zelf zijn beste krachten aan, er is ontzettend veel gedaan door mannen en door vrouwen, men was niet meer te houwen.”

Vele mooie- en dankwoorden zijn gesproken door de vicevoorzitter van het kerkbestuur de heer Cees Bergen en Jan Luiten als voorzitter van de restauratie commissie.  Er is teruggeblikt naar de begintijd dat er in 1871 een aanvang werd gemaakt met de bouw en dat de kerk in 1873 officieel werd geopend, eveneens met een viering. Vele generaties zijn ons voorgegaan en hebben lief en leed gedeeld tussen deze muren . De volgende generaties kunnen voorlopig weer vooruit met de kerk. De plafonds zijn voor het eerst in 140 jaar schoongemaakt en geretoucheerd. De muren schoongemaakt, de staties zijn opnieuw in de verf gezet, de pilaren beschilderd, de stoelen op het altaar opnieuw bekleed. Alle voegen zijn vernieuwd, kortom er is echt monnikenwerk verricht.

De restauratieplannen hiervoor dateren al uit 2002. Voor de financiering is door Monumentenzorg een flinke bijdrage toegezegd, en ook van het bisdom is een lening en een bijdrage ontvangen. Toch was er nog  onvoldoende om de grote plannen uit te werken. Er is gezocht naar mogelijkheden om de zaak te kunnen financieren en er zijn fondsen aangeschreven, door de wijkcontactpersonen zijn in een huis-aan-huis-actie obligaties verkocht, er is een kringloopwinkel opgezet en er zijn schenkingen uit nalatenschappen ontvangen.

En al deze beetjes bij elkaar maakten de aanvang van de restauratie uiteindelijk mogelijk. Leningen moeten nog worden afgelost en verplichtingen nagekomen, maar de toekomst ziet er goed uit. Het kan niet genoeg gezegd worden, maar juist die vrijwilligers die ieder op hun eigen manier hebben bijgedragen kunnen niet genoeg bedankt worden. Het aantal vrijwilligers is groot en hun inzet is onbetaalbaar en samen zijn zij de bindende factor.  

Er is teruggeblikt naar vorig jaar, omdat de kerk toch  door kon blijven gaan. Er is uitgeweken naar het Dorpshuis en met de kerstvieringen naar de sporthal. Bij begrafenissen bood de kerk in Zoeterwoude de gelegenheid. Er is wat af gesleept, ook hier hebben vele handen licht werk gemaakt. Vanuit deze ervaringen zijn er nieuwe ideeën opgedaan die meegenomen worden naar de toekomst, zoals het koffie drinken na een viering.

Na de dienst was er een gezellig samenzijn achter in de kerk, dat even omgetoverd was tot een gezellig café Laurentius waar koffie en een borrel werd geschonken. Dit met medewerking van het Dorpshuis.

Opnieuw woorden van lof en dank. De ontvangen oorkonde en het schildje van de Monumentenprijs 2011 werden trots geshowd. Een nog leeg bord werd onthuld, waarop de bordjes van de eerste vijf donateurs werden geplakt. Deze donateurs hebben zich bereid getoond om gedurende 10 jaar jaarlijks minimaal € 200,- te doneren. Het bord is nog lang niet vol en er kunnen achter in het portaal nog veel meer borden geplaatst worden!

Tot slot een toast en applaus toe.

Deze week wordt de kerk omgedoopt tot een bioscoop waarin de film “Dorp tussen steden” wordt vertoond. Op woensdag en vrijdagavond bent u van harte welkom, om de film van de hand van Frans Oliehoek te zien. De filmgroep bestaande uit Frans, Leo van den Brink, Sjaak Jansen en Jack Luiten zijn bijzonder trots op het eindproduct. Het voorfilmpje belooft in ieder geval een heel mooie film, waar Stompwijk vanuit diverse gezichtspunten wordt belicht. Tot ziens.

Petra Oliehoek– van Es

 MKB afd. Stompwijk  eigen pagina op  Www.Stompwijk.nl 

Sinds enige tijd al kunt u op www.Stompwijk.nl onder  de knop bedrijven enige activiteit aantreffen.  Het gaat hierbij om Stompwijkse bedrijven middels de site www.stompwijk.nl  een mogelijkheid te bieden om zich wat breder te profileren.  In het bijzonder wordt een plekje ingeruimd voor bedrijven die lid zijn van het MKB afd.Stompwijk.  Voor deze bedrijven geldt een speciaal tarief en een extra annonce in De Dorpsketting.  De komende weken zullen wij telkens een pagina plaatsen van de bedrijven die hier al gebruik van maken.

Bent u nog geen lid, maar wilt u zich wel bij het MKB  aansluiten? Dan kunt u zich inschrijven bij MKB-LV Stompwijk . U kunt een inschrijfformulier aanvragen via stompwijk@mkb-lv.nl. 

U kunt zich hier ook aanmelden voor een webpagina op Stompwijk.nl

MKB-LV afd. Stompwijk wordt geleid door Lennert Luiten, Jeroen Granneman, Desirée Luiten, Jacqueline van der Krogt, Wim Schoevers en Ursula van der Voort.

Redactie Dorpsketting

Gefeliciteerd

De redactie van de Dorpsketting feliciteert Administratiekantoor Van Boheemen met haar 12 1/2 jarig jubileum.

Enne….. Bedankt voor de heerlijke taart!

Lezersonderzoek “De Dorpsketting”

Begin dit jaar is er een groot lezersonderzoek gehouden over “De Dorpsketting” . Het bestuur wilde graag in deze veranderende tijden van Internet, Facebook, Twitter etc. bij de mensen zelf eens informeren hoe zij over de Dorpsketting denken. Mede met behulp van deze enquete wil zij ook verder de toekomst bepalen. Gaan we meer naar het internet of willen we juist een boekje. Dit alles geprobeerd af te zetten tegen de leeftijdssamenstelling van het dorp. En tegelijk van de situatie gebruikmakend een beeld van “Wat lezen de mensen wel, wat lezen de mensen niet. Ook besloot het bestuur om samen met de redactie de formulieren ingevuld persoonlijk weer op te halen, althans voornamelijk in en om de kern van het dorp.

Dit had wel effect want van de 947 uitgedeelde formulieren, zijn er 704 adressen actief benaderd en daarvan ontvingen we 436 formulieren ingevuld retour. Zowaar geen slecht resultaat. Inmiddels zijn alle gegevens verzameld en kunt u in bijgaande grafieken de resultaten lezen. Wat betreft de uitslag kunnen we de “lezers” geruststellen.

Op de vraag of het boekje behouden moet blijven antwoordde 98% “Ja”. Dat is duidelijk dus. Ondanks de steeds professioneler wordende website “www.stompwijk.nl”, viel het gebruik een beetje tegen. In werkelijkheid wordt er wel meer naar deze site gekeken, maar wellicht is het juist deze categorie mensen, die het formulier “niet” heeft ingeleverd.

Het voortbestaan echter is niet alleen afhankelijk van dit positieve antwoord. Elke week opnieuw moet er weer een flinke hoeveelheid werk verzet worden door de redactie en vrijwilligers. Ook moet het boekje leesbaar blijven en mag het geen advertentiekrantje worden. Vers bloed met nieuwe ideeën is niet alleen gewenst, het is nodig. Op de vraag of men eventueel ook als vrijwilliger in welke vorm dan ook een bijdrage zou willen leveren, antwoordde maar liefst 20 personen met ja, en 17 personen met misschien. Dat is niet mis. Het bestuur wil nu in het najaar speciaal voor belangstellenden een avond organiseren. Hou uw email dus in de gaten. Verder kunt u bijgaande grafieken bestuderen en als u nog vragen heeft of nog meer wil weten, stuur een emailtje aan redactie@dorpsketting.nl .

 Redactie en bestuur Dorpsketting Leo Oliehoek

Zie de volledige overzichten in nr. 2097, dus kijk snel in de boekenkast.

 Je kunt nu eenmaal niet naar alle monden koken.

– Borsato, Marco (1967)

– Nederlands zanger

Muizenissen

Khadaffi zou, als hij daar nog in de gelegenheid voor is, zichzelf de alarmcode ‘rood’ kunnen geven. Hasselt kreeg de code ‘oranje’ en Lowlands ‘geel’. De kinderen gebruiken groen nu ze weer naar school moeten want na ruim zes weken thuis zitten is het ook wel weer leuk. Dat gevoel ‘Leuk! Weer naar school!’ had ik vroeger ook alleen was dat gevoel altijd maar van korte duur. In de komende maand zal het bij de kinderen wel oranje worden…Dan komt de druk weer van leren, proefwerkweken en voor dag en dauw op de fiets naar school, weeralarm of niet…

Voor de fans van Nick & Simon geldt een code rood want deze twee grote Volendamse grootheden stoppen als duo. Ondanks de rode kleur toch een zwarte dag voor het land. Toch kon ik een lichte zucht van opluchting niet onderdrukken want deze twee heren hebben ertoe bijgedragen dat ik een splinternieuwe jas niet meer draag. Het was, naar mijn idee, een nogal modern ding, een soort van colbert met binnenjas. Toch kocht ik ‘m want je moet ook eens wat durven in het leven. Wat mij opviel was dat toen ik de jas aan had, ik ook anders ging lopen…swingender. Voorzichtig als ik ben deed ik de jas eerst aan op een kort stukje, even naar de dijk heen en weer met de hond. De reacties waarvan ik dacht dat ze zouden komen, kwamen niet. Toen besloot ik de jas aan te houden en ermee naar mijn werk te gaan. Dat werk ligt midden in de stad Den Haag en daar zijn ze wel wat gewend. Toen ik de werkvloer betrad was het eerste dat ik hoorde: “Hé! Nick en Simon!” en vrolijk keek de spreker mij aan. Toen ik na mijn werk thuis kwam heb ik de jas direct achter in de kast gehangen en sindsdien niet meer gedragen…

Wetenschappers gaven een code oranje af voor een muggenplaag. Sinds die waarschuwing, enkele weken geleden, heb ik nog geen mug gezien dus kunnen we de conclusie trekken dat hier van een mug een olifant gemaakt werd. Ik snap best dat die mannen en vrouwen in witte jassen met een nieuwtje willen komen maar zeg het pas als de plaag er is, voorspellen blijft een vaag gegeven. Het was ook code rood voor Marco Borsato en zijn fans. Ze hebben bij hem een poliepje moeten verwijderen en nu mag hij enkele dagen niet praten..en zingen. Via twitter kun je deze tragedie volgen, bijna vanaf het ontstaan van de poliep tot aan het wegsnijden. En mocht je niet twitteren dan zijn er, God zij dank, de foto’s nog want ook die werden wereldkundig gemaakt. Ik zat op dat moment nét te eten en terstond verloor ik mijn eetlust. Ben sindsdien al drie kilo afgevallen dus de conclusie is snel getrokken, elk nadeel heeft zijn voordeel.

Eva Jinek, dat blondje van het NOS journaal die haar ‘boobies’ ooit even voor heel Nederland schikte, geeft zich zelf de code groen want ze gaat overstappen naar de omroep WNL. Dat is die omroep die de Wakkere Nederlanders vertegenwoordigen. Daar zal zij, in een ochtendshow, mini interviewtjes houden met voornamelijk oudere, wijze mannen met roos op de schouders, de files in het land voorlezen, de laatste nieuwtjes vertellen over poliepjes in de kelen van onze eigen Hollandse sterren en vertellen wat er in de ochtendkranten staat. Ja, een hele vooruitgang voor haar. Voor mij is het wat minder want ze was een aangename verschijning op de beeldbuis, maar ik zal nu ze er niet meer is, wel meer van het nieuws absorberen…

Voor de Belgische varkens geldt al jaren code rood, felrood, want zij worden nog steeds onverdoofd gecastreerd. Er is nu een oproep gedaan naar alle mannen om op 9 september géén onderbroek te dragen. Ik geef mij zelf nu code groen en doe mee. Maar draag dan wel een broek met knopen..zonder rits!

Arjan Veldhuizen

Zodra je als mens op de wereld rondloopt zul je getoetst worden. Eerst door je familie en vrienden, die hangen immers over je wieg heen en halen je eens flink door de mangel en later bij het consultatiebureau want daar kijken ze of je genoeg groeit en de juiste dingen doet bij de juiste leeftijd. Dat heb je niet in de hand en je verweren heeft geen zin. Later zul je getoetst worden voor andere zaken die je wel in de hand hebt: door school, door je vrienden (of je wel je afspraken nakomt bijvoorbeeld of hoe populair ben je), door je werkgever of door een rij- examinator. Voorbeelden zat, maar eentje pik ik eruit omdat ik vind dat het maar eens gezegd moet worden, namelijk het ‘natte vinger werk’ van de rij- examinator!

Dit parkeerwachterbaantje staat wat mij betreft boven aan de lijst voor parlementaire onderzoeken! Té vaak hoor je om je heen mensen die gezakt zijn en de redenen zijn te vaak onverklaarbaar: je anticipeert niet genoeg op het andere verkeer, je twijfelde bij dat oranje stoplicht, je keek niet genoeg in de spiegels, je rijdt te dicht op de streep.. Zo kan ik nog wel even doorgaan. En waar hebben we het over? Over één moment, enkele seconden, een fractie van je leven. Gemiddeld heb je veertig rijlessen nodig om uiteindelijk met een examinator de weg op te gaan. Dat is dus veertig keer vijfenveertig euro, een uurtje of zelfs maar vijftig minuten les. Na die achttienhonderd euro mag je dan op voor je examen, je rij-instructeur ging immers akkoord en weet dat je het kunt. Ruim veertig uur lessen zou toch genoeg moeten zijn? Vol vertrouwen, lichtelijk nerveus natuurlijk, stap je in en maak je kennis met de examinator. Je doet je ding, parkeert subliem achteruit in, je nekspieren protesteren van al het getuur in de spiegels, je handen staan de rest van de dag nog steeds in standje ‘kwart voor twee’ en de concentratie is niet voor honderd maar voor tweehonderd procent aanwezig. Na het examen stap je uit, nog zelfverzekerder dan je al was en kijk je de examinator recht in zijn/haar ogen: ‘Kom maar op met die uitslag!’ “Sorry, u bent gezakt!” en vervolgens komen de hierboven genoemde redenen en voel je alles wat je aan zelfvertrouwen in je had, per minuut uit je stromen totdat er uiteindelijk een zielig hoopje mens over blijft..

En de examinator maakt ondertussen, zuchtend van ellende omdat hij eigenlijk zijn werk haat, kennis met het volgende slachtoffer. Volgens het CBR ligt het slagingspercentage zo rond de zevenenveertig procent. Belachelijk laag naar mijn mening. Waar ligt de fout? Bij de rij-instructeur of bij de examinator? Oké, de rij-instructeur zou natuurlijk veertig lessen je rondjes kunnen laten rijden en verder lekker met je ouwehoeren maar dan kan hij na enkele maanden wel op zoek gaan naar een andere baan. Nee, de fout ligt bij die examinator! Dit figuur moet wel een hekel hebben aan alles om hem heen. Slechte jeugd, klein piemeltje, nog nooit een meisje gekust (behalve door zijn moeder), als laatste genoemd bij het kiezen van een voetbalpartijtje…Ach, het is ook wel te verklaren. Maar wat ik niet verklaren kan hoe het dan toch mogelijk is dat er op TV een programma is dat gaat over de slechtste chauffeurs van Nederland. En waarom is het slagingspercentage bij het rijexamen zo laag terwijl op de gemiddelde VMBO/VWO dat percentage veel hoger is…  soms wel bijna honderd procent?

En de kassa blijft maar rinkelen want ja, je wilt toch je rijbewijs halen. Niemand kan foutloos rijden. Ik rij al drieëntwintig jaar auto en alle redenen die examinators noemen om je te laten zakken zijn mij met enige regelmaat overkomen en ik zie ze vaak genoeg ook om mij heen. Daarom sluit ik af met een spreekwoord: Wie geen fouten maakt, doet meestal niets.