Hoe leuk kan bewegen zijn?

Nou heel leuk!!!!!

Als Maria op dinsdagmiddag om 13.15 uur haar muziek aanzet zie ik allemaal vrolijke gezichten. Zo het eerste bewegen voor de gezichtsspieren is begonnen, zo makkelijk kan bewegen zijn. Maar…zo makkelijk blijft het natuurlijk niet, alle spiergroepen worden aangesproken en op een rustige veilige setting kunt u alle spieren in beweging brengen. Altijd fijn als u wilt oversteken dat de nekspieren nog links en rechts kunnen draaien of uw sokken wilt aantrekken en bukken ineens veel makkelijker gaat.
Wij, de Ouderen soos Stompwijk hebben onlangs materialen gekocht die tegenwoordig op alle sportscholen aanwezig zijn, zodat er steeds een uitdaging is voor de spieren om meer hun best te doen.
Na het sporten krijgt u een glaasje water en mag u naar huis of……….. u kunt natuurlijk ook gelijk aanschuiven bij onze enthousiaste klaverjassers, bij het rummikuppen of kaarten gaan maken, waar alle materialen voor aanwezig zijn.
Wij heten u van harte welkom en ontvangen u graag op onze wekelijkse dinsdagmiddag soos.

Weet u dat rummikuppen een heel leuk spel is?

Iedere dinsdagmiddag zijn er enkele dames actief met dit hele leuke spel. Terwijl er een grote groep leden van de Soos voor Ouderen in Stompwijk een potje klaverjas spelen, zijn er aan de rummikub tafel best nog wel wat plekjes voor enthousiaste deelnemers. Naast het spelen is er tijd voor een gezellig praatje onder het genot van een kopje koffie of thee.
Omdat we bijna aan de zomerreces gaan heeft u nu 4 weken de gelegenheid om zonder lidmaatschap kennis te maken met het spel en de gezelligheid.
Dit is ook voor een ieder die kaarten maken leuk vindt en van klaverjassen houdt.

We zien u graag op dinsdag om 13.45 uur in het Dorpshuis.

Namens bestuur Ouderen soos Stompwijk,
Marianne

Ik fiets regelmatig naar mijn dochter in Rotterdam en volg dan keurig de bordjes, maar vandaag, 6 juni, is alles anders. Op de kalender van de soos activiteiten staat ‘jaarlijkse fietstocht’.
Na een korte nacht, door de hevige regen die tegen de ramen sloeg en het onweer wat mij onder mijn bed deed duiken, stond ik half slaperig om half tien op de afgesproken plaats te wachten op de sportievelingen uit Stompwijk. Om tien uur dacht ik, zou de kerkklok stilstaan want er kwam niemand. Wat een geluk is het toch te leven in de moderne tijd waarin een ieder beschikt over een mobile telefoon. En dan te bedenken dat in de jaren ‘70 deze alleen nog maar te zien waren in de Star Wars film en je deze fantasie niet kon geloven. Maar gelukkig ik had een VM bericht waarop Annie duidelijk sprak, we zijn wat later want er is een lekke band onder ons, we staan bij het parkeerterrein van de Intra tuin. Hoe zou dat vroeger gegaan zijn, zonder mobiel. Al met al was het onze voorman die erg aan het tobben is geweest met de achterband. Zelfs de hulptroepen uit Zoetermeer zijn, in de persoon van Henk, nog komen helpen en uiteindelijk konden we op weg. Een uurtje te laat voor de koffie maar in Nederland is het gelukkig altijd koffietijd.
De gevoelstempratuur wisselde van heerlijk zonnig naar knap winderig fris. Heel in de verte zagen we donkere wolken maar tussen onze voorman en de hekkensluiter was er geen sprake van een donderbui iedereen had een zonnig humeurtje. (En trek in koffie). Annie en Aad hebben ons langs prachtige landelijke wegen geleid naar het zwarte goud in Delfts Hout. En overal dacht ik, hier ben ik nog nooit geweest, volgende keer ga ik zo naar Rotterdam.
Na de heerlijke taart bij de koffie moesten we toch maar weer wat kilometers in de benen krijgen voor de verbranding van al dat lekkers want we wisten na de koffie komt de lunch. Inmiddels wist ik nog 15 kilometer te gaan en ik als niet ervaren kilometervreter had pijn in de bibs.
“Hup niet zeuren……gewoon blijven trappen” zei Trees, zij was de enige dame in het gezelschap die echt moest trappen want Trees reed zonder trapondersteuning. Weer was ik ergens waar ik nog nooit geweest was en weer dacht ik…. Zo dichtbij en zo mooi waarom volg ik toch altijd die bordjes, als je ook achter Aad en Annie kan aan fietsen.

Aangekomen bij de Dobbeplas hebben we een plekje gevonden waar we gezellig met elkaar aan tafel konden zitten en heeft ieder voor zich de bestelling gedaan. Voor Joop ging er een wereld open toen hij zag wat hij besteld had ‘een wrap’. hij heeft gesmeuld.
De kok had het verder druk met eieren rapen voor de nodige omeletten en uitsmijters die werden besteld. Met een volle buik naar huis ging goed en dat ene wijntje deed ook geen kwaad.
Toen, we waren bijna op de Oude Middenweg, sprak Aad de legendarische woorden: “We gaan nog niet huis…nog lange niet…nog lange niet… We gaan nog niet naar huis want daar is niemand thuis……”
In plaats van rechts af te slaan naar de Stompwijkseweg nam Aad ons mee op sleeptouw door de wijk De Tol naar de ijssalon bij het Sluisje. Allemaal heerlijk een ijsje gegeten, Trees wel een heel kleintje…….en toen …was het ineens afgelopen iedereen was van mening dat Annie en Aad een prachtige rit verzorgd hebben en we genoten hebben met elkaar.
Ik wil, Marrijke, Aad, Annie, Sjaan, Joop, René, Piet, zijn vrouw, de twee Lenie’s en Trees bedanken voor hun bijdrage aan deze dag, een dag met een gouden randje.

Namens het bestuur,
Marianne

Op donderdag, 6 juni, gaan we er weer een leuke sportieve fietstocht van maken. We vertrekken om 09.30 uur bij de kerk met handtassen vol lekkers, een fietstas vol met goede zin en een mandje voorop met een gulle lach.

Zoals de verwachting is zullen onze fietsgiganten Aad en Annie voorop gaan en zal er in een gezellig tempo gefietst gaan worden naar de eerste stop voor het lekkere bakkie met iets lekkers (op kosten van de KBO). Onderweg zullen wij ook nog ergens de lunch gaan gebruiken, maar deze is geheel voor uw eigen rekening. Vergeet niet te genieten van al het voorjaarsgroen en ons mooie polderlandschap.
We hopen natuurlijk op mooi weer, maar nog meer op uw komst.

Marianne

Wat een feestelijke dag is het op 18 mei geweest, de KBO 55 jaar in Stompwijk en dat hebben we gevierd. Een hele fijne gepaste viering in de kerk, waarin Marianne Turk deze dienst voorging. Het thema ‘Samen op weg’ werd mooi verwoord.
Na de feestelijke dienst in de kerk zijn we in de bus gestapt en zijn we richting Leidschendam gereden waar we door Peter Hijdra werden verwelkomd. Ondanks dat we een half uur eerder waren dan gepland was de koffie klaar om geserveerd te worden, de heerlijke gebakjes stonden leuk op buffertafel alvorens ze tot ons genomen werden.
Terwijl er door Niek Vianen voor de muzikale omlijsting werd gezorgd zaten we al heel snel aan de verfrissing en kon er worden geproost. Mooie woorden door Trees gesproken in de kerk, woorden van dankbaarheid zaten nog vers in ons geheugen en daar konden we een toost op uit brengen.
De bediening werd verzorgd door drie jonge dames en ondanks dat ze jong waren wisten ze kneepjes van het vak prima. In rap tempo werd er bediend.
Zo zijdelings zag ik Peter Hijdra lopen met wat gevulde schalen en dacht dat ziet er lekker uit. Ik had de eer om de enige 90 jarige, mevrouw Greet van Lieshout, uit te nodigen voor de opening van het buffet. Mevrouw Greet van Lieshout heb ik geholpen en zag al dat lekkers prachtig liggen op mooie opgemaakte schalen, stokbrood met allerlei smeersels erbij, zalm, garnalen, carpaccio, aardappel salade en een heerlijke vers fruitsalade.
Toen iedereen langs het buffet was geweest dachten ze …zo lekker uitbuiken, nou nee …het warme buffet was in aantocht, schalen vol met kip, rundvlees en natuurlijk de enige echte Hollandse frites met mayo.
En weet u ……wat zo heerlijk is van het uit eten gaan, je hoeft de boel niet af te ruimen, niet af te wassen en niet voor het dessert te zorgen. Daar was ineens de Italiaan met zijn ijskar vol heerlijke smaken. Laat ik nou altijd een probleem hebben met kiezen….nou dat was ook helemaal niet nodig…..alle smaken konden geproefd worden. ik heb iedereen heerlijk zien eten en geen negatief geluid gehoord. Alle lof voor Peter Hijdra en zijn personeel.
Onderwijl was Niek maar aan het spelen en zingen op de achtergrond, wat heel gezellig was. Maar nu werd het tijd voor de benen van de vloer. Voor degene waar dat niet meer bij gaat hebben we de swingende stoelendans gedaan, als u niet weet wat dat is vraag dan aan Koos van Rijn hoe hij dit vond.
Er zijn heel wat dansparen die er wat van kunnen en die er ook heel erg van genoten hebben. Zonder anderen te kort te doen vind ik een eervolle vermelding voor Trees en Theo en Jan en Toos wel verdiend, die waren niet samen op weg, maar samen swingend door de zaal.
Aan alles komt een eind maar niet voordat we de polonaise gelopen hebben, koffie gedronken en geluisterd naar het dankwoord van Joop Hilgersom.
Hij was ons dubbel dankbaar omdat hij zoveel gasten op zijn verjaardag had.
De bus heeft iedereen weer netjes in Stompwijk afgezet en we kijken allemaal terug op een geslaagd jubileum.

Namens het bestuur, Marianne