“We zingen hier al 50 jaren samen voor de Heer, en vieren samen liturgie op eigentijdse wijs”. Een zin uit ons feestlied, dat we zingen op ons feest , op 24 juni a.s. Vooral het eigentijdse, wat de kracht is van dit koor, heeft de tijd doorstaan.

Maar alles blijft mensenwerk, en zoveel zinnen, zoveel wensen deed het combo beslissen over te stappen naar Zoeterwoude, verschillende koorleden volgden. Het was 1999. Een roerige tijd voor het EMS. We hadden net de grandioze viering verzorgd met de koren uit Zoeterwoude en Stompwijk ter gelegenheid van het jubileum van Pastoor van der Plas. Op het kermisterrein stond een tent waar de feestelijke viering was voor de pastoor. Het donderde en bliksemde en er viel veel regen tijdens die mooie viering. En ineens was na die viering alles anders. Wat nu?? De beslissing werd genomen: Het Eigentijdse koor verdwijnt niet!! Op eigen kracht werd een doorstart gemaakt! Met name Fritz Gehrmann, Nel Klijn en Lenie de Jong namen het voortouw. Elly Janson werd gebeld en zij wilde ons weer helpen. Dus stond het EMS, met 14 koorleden in september van dat jaar weer op het altaar, de eerste keer zelfs a capella, dus zonder begeleiding! De tekstgroep was weer begonnen en het werd een mooie viering, met een kleiner koor en zonder combo. Editha ging ons helpen, zij was al langer de pianiste van het parochiekoor. Toen het voor haar teveel werd, werd er een nieuwe pianist gezocht. Dat was moeilijk! Maar de aanhouder wint en Michel van Eerden kwam ons versterken. Met hem als pianist en later ook als dirigent keerde de rust weer bij ons koor, en hij is gebleven tot op de dag van vandaag. In het verleden zijn alle jubilea goed gevierd, en uitjes en leuke afsluitingen waren er ook elk jaar. Hoogtepunten zijn er geweest: de trouwdag van Michel en Loura in Zoetermeer in 2004. Wij zongen tijdens de kerkelijke huwelijksviering. Het concert ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van Michel in de Parousia kerk. We verrasten hem met onze nieuwe kleding, de stof kochten we op de Haagse markt, en het werd knippen en naaien door een paar leden van ons koor. Een jaar hiervoor kochten we onze blauwe corsages, we gingen op stap voor stof voor een shawl, en kwamen terecht bij een kraam met zijden bloemen en hebben uit alle vakken en dozen genoeg bloemen weten te verzamelen. Bij deze kraam was geen blauwe bloem meer te vinden!! Ons 40- jarig bestaan, een mooie viering met na afloop een drankje met lekkere hapjes voor alle aanwezigen.

De kerstviering is altijd een hoogtepunt in het jaar, 2 keer hebben we met het koor Sonore gezongen, wat veel voorbereiding vergde. Het was heerlijk zingen, een groot koor en een volle kerk, voor deze gelegenheid heeft Michel een eigen mis geschreven: de Lourensmis. Voor ons iets nieuws om de aloude liturgische kerkliederen te zingen in een geheel nieuw eigentijds jasje!

Maar ook dieptepunten zijn er geweest. We hebben afscheid moeten nemen van koorleden en partners. Zij blijven in onze herinnering.

De jaarlijkse afsluiting van ons seizoen wordt altijd verzorgd door 2 leden van ons koor en blijft een verrassing voor de rest. Alle avonden zijn bijzonder, we noemen de mondharmonica workshop in de pastorietuin, een fijne plek. Een andere bijzonder mooie avond, sushi maken, ook dit hadden we nooit eerder gedaan. Wat meer terug in de tijd, varen en zingend over de Vliet, jeu de Boule, geleid door Ria en Piet van Steen. Elk jaar is het leuk om in een ongedwongen sfeer iets te doen met elkaar als afsluiting. De boerengolf in zowel Hazerswoude als in ons eigen dorp bij een koorlid op het erf was ook heel goed geslaagd! Met de jambee genoot heel Stompwijk mee en met het dobbelsteenspel vlogen de cadeautjes in het rond. Er wordt wat afgelachen!!

De tekstgroep is een heel belangrijk onderdeel van ons koor, zij maken en zoeken passende teksten bij de vieringen, liederen worden uitgezocht die aansluiten bij het thema. En uit dit alles blijkt nog steeds het eigentijdse karakter van het koor! Een viering, die een frisse wind doet waaien binnen ons geloof, en een sfeer die blij en dankbaar maakt. Waar in het verleden een priester ons voorging in de eucharistieviering is verandering gekomen. Door gebrek aan pastores verzorgen we nu meestal een Woorddienst, voorgegaan door mevr. Marianne Turk. We zijn blij met haar als voorganger. In het verleden deed ze dit samen met Mevr. Riet van der Ham, zij waren, nu dus alleen Marianne, ook een deel van de tekstgroep.

Ons Eigentijdse koor heeft nog steeds een vaste plek in onze parochie, en al baart het afnemende kerkbezoek ons zorg, toch blijven we enthousiast met nieuwe liederen en altijd weer mooie vieringen, die met zorg zijn samengesteld.

Wij zijn trots dat we dit jubileum met elkaar kunnen vieren en kijken uit naar 24 juni, met elkaar is een mooie viering voorbereid!

Zingen maakt je blij en dat is wat iedereen nodig heeft.

Het bestuur E.M.S.

Pastoor Paap heeft er samen met de hr. van der Put (hoofd van de school) voor gezorgd dat er in 1968 een zogenaamde ‘beatmis’ kwam in de kerk van Stompwijk. De beide heren vonden het noodzakelijk dat er in onze Stompwijkse gemeenschap een koor en combo kwam, “dat op eigentijdse wijze een goede plaats krijgt in de verscheidenheid van Liturgie-vieringen, zoals deze in onze tijd is geboden. En dat is gelukt dankzij U allen!” Aldus citaten uit een brief van Pastoor Paap. Het koor bestond destijds uit leerlingen van de 6-de klas van de Maerten van de Velde School, toen nog Gerardus Majellaschool, ook kinderen van het kinderkoor vonden het reuze interessant om, als ze de leeftijd bereikten, door te stromen naar het Eigentijdse koor met combo. In de jaren 70 werden ook volwassenen lid van het koor, vaak samen met hun dochters of zonen. Het koor telde in die tijd 50 leden of meer. Nog een citaat van een trotse Pastoor Paap: “We hebben een koor en combo, dat in voortdurende crescendo, dit jaar (1977) door middel van de radio en televisieuitzending, bekendheid kreeg in heel Nederland en zelfs tot over de grenzen heen. De enorm grote stroom van positieve reacties hebben dit getuigd! Daar zijn we allemaal blij mee. Ook in onze kerk bemerk je een toenemend aantal kerkbezoekers tijdens onze eigentijdse vieringen”, tot zover Pastoor Paap.

Wij, als EMS, zijn natuurlijk erg blij dat deze citaten bewaard zijn gebleven!

Door de jaren heen hebben vele wisselingen van dirigenten plaatsgevonden. Ik noem de Hr. van der Put, Elly Janson, Peter Develing, Eric Fontein, Willem Bourgogne, Maarten Tulp, Willem Grool, Louise Hillen, Hans van Winsum, Erik van Bruggen en Ria van Rijn. Een fijne redder in de nood was Elly die ons koor verschillende keren met veel energie heeft geleid en op wie we een beroep konden doen, als het koor in nood zat!

Ook de samenstelling van koorleden veranderde nogal eens. In die tijd waren de repetities op donderdagavond van half 8 tot half 9 zonder pauze in de aula van de jongensschool. Het was de gewoonte dat het combo een half uur voor de koorrepetitie de muziekstukken instudeerde. De uitvoering in de kerk vond plaats op de laatste zaterdag van de maand, veelal bij een eucharistieviering, waar pastoor Paap dan ook voorging. Later, bij de Woord en Communieviering werd dat mevr. Riet van der Ham of mevr. Marianne Turk.

We kunnen wel vermelden dat ons koor een hecht koor is gebleven door de jaren heen. Er zijn leden die respectievelijk 46, 40, 30, 20, en meer dan 10 jaar lid zijn van ons koor. Ook de huidige dirigent /pianist geeft al ruim 16 jaar leiding bij ons.

Volgende week deel 2 , herinneringen van het EMS 50 jaar

Het bestuur EMS

Een beetje stormschade in het pastoorsbos, een omgewaaide boom voor openhaardhout. Wie wil er zelf openhaardhout hakken? Voor zaterdag 13 januari kunt u zich aanmelden om te helpen met de werkploeg voor het bos om deze boom op te ruimen. Hiervoor kunt u zelf met de kruiwagen het gehakte hout meenemen voor uw open haard.

U kunt zich aanmelden op bch.laurentius@outlook.com zodat we een inschatting kunnen maken hoeveel mensen er komen. Om 8.30 uur staat de koffie klaar om de klus te klaren.

Tot zaterdag, Beheercommissie H. Laurentius

Medio januari gaan we weer beginnen met de voorbereiding op het sacrament van het H. Vormsel. Het beloofd weer een leuk programma te worden, met zelfs een spannend weekend. Kinderen/jongeren (t/m 14 jaar) die mee willen doen aan deze voorbereiding kunnen zich tot 31 december aanmelden. De definitieve keuze om het sacrament te ontvangen hoef je pas aan het eind van de voorbereiding te maken. De voorbereiding is dus ook heel goed voor iedereen die het nog niet weet, of voor degene die gewoon iets meer van het geloof willen weten. Aanmelden kan door het sturen van een email met naam, adres, telefoonnummer en geboortedatum naar marianneturk2016@gmail.com of door een briefje met de gegevens in de brievenbus van de pastorie te doen.

De eerste aanmeldingen zijn al binnen, maar met nog meer aanmeldingen wordt het nog leuker. Dus kom op!

Marianne Turk

In het weekend van 9 en 10 september bent u in heel Nederland welkom om in een kerk te komen proeven. Hoe smaakt een kerkdienst eigenlijk?

Kerkgangers kunnen met een uitnodigingskaartje iemand uitnodigen om eens mee te komen. Maar eigenlijk is natuurlijk iedereen welkom. Ook zonder uitnodiging.

In de H. Laurentiuskerk is er op zondag 10 september om 11 uur een woord– en gebedsviering. Na de viering kunt u, behalve van de koffie met wat lekkers, ook nog genieten van de tentoonstelling over de Zouaven. Deze blijft na Open Monumentendag op zaterdag 9 september, nog even een paar uur staan. Dus grijp u kans en kom kijken en proeven. Het belooft nu al gezellig te worden.

Marianne Turk

Aad:

Wil werd geboren uit moeder Ploon en vader Jaap op 11 juni 1939. Zij was de eerst geborene. Daarna volgden nog 4 kinderen. Ik Aad, Corry, Plony en Leo. Ze groeide op in Stompwijk. Wil was erg zachtaardig van karakter. Ze is maar één keer boos geweest op mij, dat was toen ik de wieltjes van haar poppenwagen gehaald had. Wil werd al op jonge leeftijd door haar vader aan het werk gezet in de kelder, en bij goed weer achter de schuur om kippen te stoppelen. Samen met de buurmeisjes Mien, Sjaan en Tante To.

Haar hobby was toch wel tekenen, hier was ze erg goed in. Als ze hier verder mee gegaan was had ze daar zeker wat mee kunnen bereiken. Verder is het een vrij rustige jeugd geweest, de oorlog laten we hier maar buiten. Haar eerste vriendje was Joop de Hey. Een knul uit de buurt, waarvoor ze zelfs een keer stiekem op de fiets stapte om naar de kazerne in Den Haag te fietsen waar hij in dienst lag. Wil werkte ook mee op de markten in Voorburg, Rijswijk en Noordwijk waar ze als Poelier Waaijer stonden. Zij schilderde de reclameborden.

Jacq:

Rond 1958 leerde mama papa kennen. Papa werkte bij de plaatselijke elektricien, Kees Boer. Zo kwam hij bij de Familie Waaijer terecht, om daar allerlei klussen te doen. Het was liefde op het eerste gezicht (denk ik). Ze verloofde zich en gingen zelf een huis bouwen aan de Dr van Noortstraat 23.

Op 26 september 1961 trouwde papa en mama in deze kerk. Na 1,5 jaar kwam ik ter wereld. Wat waren ze trots op hun dochter. Ook opa Waaijer was gek op z’n eerste kleindochter. (Ik bleef ook de enige voor hem, hij overleed aan een hartstilstand. En wat heeft mama daar een verdriet van gehad).

Er kwamen nog 3 schatten van kinderen; Johnny, Mariska en Edward. Mama was de spil van het gezin. Ze was er altijd. Ze cijferde zichzelf weg om voor ons te zorgen. Ze kon heel goed met een naaimachine overweg, (ze heeft de coupeuse opleiding gedaan). Dus ’s avonds zat ze altijd achter de naaimachine om onze kleding zelf te maken. Ik heb wat kriebelbroeken gehad….. Als de kinderbijslag binnen kwam gingen we met de bus naar Leiden waar we dan wat nieuws kregen, wat waren we daar blij mee!

Mariska:

Iedere dinsdagochtend fietste ze naar haar moeder in Leidschendam. Eerst naar de markt, daarna koffiedrinken met haar schoonzussen. Later gingen wij ook mee. Ook de kleinkinderen hebben daar nog mooie herinneringen aan.

Mama heeft naast haar drukke, grote gezin ook altijd buitenshuis gewerkt.

In de kassen, Fresia’s snijden bij de familie Duijvesteijn, huishoudelijke hulp bij Tante Corry Luiten, en later voor de Thuiszorg.

De kantine van Stompwijkse Boys werd een groot onderdeel van haar leven. Als zeer goede gastvrouw stond ze achter de bar. Ze heeft menig biertje getapt. Het schoonmaken van de toiletten gebeurde altijd op maandag en ik kan je verzekeren, dat was niet het lekkerste klusje.

Maar als de schoonmaakploeg alles weer aan kant had, kwamen de wijntjes op tafel en werd het altijd weer erg gezellig. Tot vorig jaar kwam deze schoonmaakploeg nog steeds bij elkaar om een wijntje/ borreltje te drinken en lekker bij te kletsen. Er werd alleen niet meer schoongemaakt….

Wij gingen als een van de eersten in Stompwijk op vakantie met de vouwwagen. Naar Duitsland, Altenar. Heerlijk 2 weken aan het dammetje, Jägermaister drinken in de kantine, en lekker genieten. Het was altijd een ware volksverhuizing, er ging zelf een mud aardappelen mee. Marja Demeijer – Verhagen, onze oppas en buurmeisje mocht ook altijd mee. Later ging haar man ook mee. De Familie Duijvesteijn was ook altijd van de partij. Wij mochten ook altijd vriendjes en vriendinnetjes meenemen. Daarna kwamen er caravans en nog later de eerste camper. Heerlijk Europa ontdekken, ze hebben heel wat kilometers gereden samen. Zelfs overwinteren in Portugal bij hun grote vrienden Ted en Emmeli.

Jacq:

Jos en ik hebben met papa en mama twee hele mooie reizen gemaakt. De eerste ging naar de Filippijnen, waar we de Stichting Ted Bandsma bezochten. Voor het eerst zo ver in het vliegtuig, en dan een andere cultuur opsnuiven, wat heeft ze genoten! Daarna naar Kenia en Tanzania, waar we hun sponsor kind hebben mogen bezoeken. Ook deze vakantie was geweldig!

Mama was ontzettend goed in Engels. In Kenia hadden we een gids en zij wist hoe zij heette. Ze had het naambordje gelezen: “Guide, dat is een mooie naam!” zei ze. Op de Dr .van Noortstraat stond de achterdeur altijd open. De bar was het middelpunt van ons huis. Daar gebeurde het. Menig traantje, van vreugde en verdriet zijn daar gelaten. Alle kleinkinderen hebben er als baby op gelegen en werden door mama verwend. Als de bar kon praten…..

Al vroeg liet haar gezondheid haar in de steek. Operaties volgde en echt de oude is ze nooit meer geworden. Haar humor bleef ondanks de pijn die ze had. Papa zorgde goed voor haar. En samen genoten ze van de mooie momenten die er waren met kinderen en kleinkinderen.

Mariska:

Januari 2013 overleed papa. Dit was voor mama een klap. Haar steun en toeverlaat verliet haar. Ze hoefde niet meer te zorgen en zichzelf vergat ze. Daardoor kon ze ook niet meer in het huis blijven wonen. Het huis werd verkocht en mama verhuisde naar Zoetermeer. Voor even had ze daar haar draai te pakken en was ze gelukkig. Ze had allemaal nieuwe spullen, ze had een scoot waar ze zelf boodschappen mee kon doen. Ze genoot van de tuin als die in bloei stond en van haar TV.

Na een jaar merkten we dat haar korte termijn geheugen haar echt in de steek ging laten. Ze besefte dit zelf ook en was bang dat dit helemaal weg zou gaan. Gelukkig bleef haar lange termijn geheugen en kon ze nog lekker kletsen over vroeger. Om de zondag kwam haar zusje Corry trouw langs om samen te zijn. Spelletjes doen, boodschapje en samen eten. Ze keek er altijd weer naar uit. De woensdag was ook een dag waar ze naar uit keek. Want dan kwamen wij met de achterkleinkinderen. Wij hadden er net zo goed niet kunnen zijn, want ze had alleen maar oog voor de kleintjes.

Jacq:

Onze jongste dochter Jaimy ging regelmatig naar mama toe om samen met haar te koken. In het begin haalde zij nog zelf de boodschappen en stond zij te koken, maar later nam Jaimy de boodschappen mee en kookte bij haar thuis. Wat genoot ze dan van de lekkere kookgeuren: “Ik krijg gelijk trek als ik dit ruik” Zij ze dan. Ze likte haar bord erbij leeg.

Vorig jaar september hebben mama en ik een weekje met de cruiseboot over de Rijn gevaren. Wat heeft ze daar van genoten. Langs haar favoriete plaatsen waar ze met papa altijd kwam tijdens de vakanties in Bacharach. We hebben samen zoveel lol gehad. Wat ben ik dankbaar voor deze herinnering.

De laatste maanden werd het genieten steeds moeilijker. Haar gezondheid liet haar echt in de steek. Zowel lichamelijk als geestelijk. Na verschillende ziekenhuisopnames en ongelukjes thuis was het vorige week genoeg. Een ingeklapte long en een bloedvergiftiging zijn haar uiteindelijk fataal geworden. Toch voor ons heel onverwacht. Maar heel dankbaar dat haar verder leed bespaard is gebleven.

Mariska:

De laatste 24 uur hebben wij aan haar bed gezeten en gekeken en geluisterd naar een moedertje die voor iedere hap lucht vocht, wachtend op Jacq. Het bijzondere moment dat ze reageerde op het stemgeluid van Arlain en Fayenne die via de App een bericht verstuurd hadden naar hun Oma Tent. Jos en Jacq moesten vanuit Oostenrijk komen. Na een helse rit van 11 uur waren ze op tijd. Ook deze keer was mama’s reactie onvoorstelbaar. Na uren lang helemaal niets, deed ze na het horen van Jacq haar stem haar ogen open en er kwam zelfs een glimlach op haar gezicht. En een arm om haar heen.

Zo bijzonder. Dit moment beleefden wij met zijn allen, John, Christa, Jacq, Jos, Jaimy, ik en Ed en Marian via Facetime. Dit gaf haar rust. Na een nacht vechten is ze zaterdagochtend 1 juli in alle rust om 5 voor 9 in onze armen overleden.

Mammetje bedankt, wat zijn wij trots om jouw kinderen te zijn. Wij gaan verder.

Je bent voor altijd in ons hart.

Warmond, 6 dec: 1938

Lieve Nelly,

Hoor eens kindlief, opgelet

Wat ik hier in Uw album zet

Moge altijd in Uw gedachten blijven

Wat je moeder hier gaat schrijven

Wil altijd toch eenvoudig leven,

God steeds dienen, dat zij Uw streven

Waar ooit dan ook Uw plaats zal zijn

Nelly houd U hart steeds rein

Gods Wil zij U nooit te veel

En den Hemel wordt dan eens Uw deel.

Uw liefh: Moeder

Letterlijk overgenomen vanuit het Poëziealbum en voorgelezen door Jos tijdens haar begrafenis.

Moeder woonde in huis bij zoon Jos op de Meerlaan. Ze heeft vijf kinderen; Louis, Léon, Theo, Anneke en Jos. Drie schoondochters en één schoonzoon; Carla, Yvon, Maria en Carlo. En negen kleinkinderen.

Moeder is geboren op 21 januari 1927 op boerderij “de Boshoeve” in Warmond. Ze komt uit een gezin met 11 kinderen.

In 1962 is ze getrouwd met Kees van Santen en is ze gaan wonen op een nieuwe boerderij langs de Vliet in Leidschendam. Naast de zorg voor vijf opgroeiende kinderen werkte ze het liefst op de boerderij. Vader Kees ging vier dagen schillen ophalen met paard en wagen in Den Haag.

Maar dit is allemaal veel te serieus, moeder hield van grapjes. En ik ook! En Lia en jan hebben nog zo gezegd: “Maak het niet te lang!” Maar helaas gaat dat niet lukken.

Moeder hield van humor. Ik ken haar al vanaf m’n geboorte. Dat was voor haar een domper, want ik was de derde zoon. Pas toen Anneke geboren was, toen was het feest..

Moeder heeft veel gelopen in dit leven. En ze was goed in het maken van een levensloop, en ook nog op rijm. Zij had daar dan veel schik in. Ik weet zeker dat zij nu ook zit te lachen samen met mijn vader – die ook in de hemel is.

Als de meester bij ons op school vroeg: “Wat is het beroep van jullie ouders?”, dan moesten wij zeggen “M’n vader is veehouder en m’n moeder is huisvrouw. ”Nou ja, Huisvrouw…

Moeder had de broek aan. Maar op feestjes ook vaak een jurk. Moeder liet niet over zich heen lopen. Zij was eigenlijk huisvrouw met diverse nevenfuncties. Als vader naar zijn schillenwijk was, hoefde moedertje alléén maar voor het gezin te zorgen… En de boekhouding…En de varkens voeren… En de koeien melken… En de boodschappen doen, op de fiets voor die vijf apen. En omdat zij het zo druk had viel het soms niet mee om die vijf rekruten van het peloton in het gareel te houden. Ik weet zéker dat moedertje het zwaarder had dan minister Hennis… Wij mochten vroeger al met de buks in de kamer schieten… of over de nok van de stal lopen… Mijn zus werd ontgroend in d’r bikini aan één poot door de brandnetels. We scheurden met een crossauto over de werft en Léon kon, nadat we de stormbaan een beetje gefixeerd hadden, zelfs een salto maken met z’n brommer!

Het meest was moeder wel geschrokken toen ze ’s avonds laat met pa terugkwam van een feessie en maar drie van de vijf strijders aantrof in hun bedje. “WAAR zijn de andere twee?” vroeg ze in paniek. “Ooh” zei Louis met een slaperige stem. “Die zijn nog gaan slootje springen.”

Moedertje heeft toen heel vaak moedertje Maria aangeroepen. Met positief resultaat. Ja mijn moeder heeft heel wat meegemaakt. Het is een wonder dat zij nog 90 is geworden! Maar die explosie met dat blik gehaktballen was toch echt haar eigen schuld!

Ja, moedertje was een grappig mens.

Maar genoeg ouwe koeien uit de sloot gehaald; we gaan nu over op wat recenter materiaal. Want het was niet áltijd feest. Boodschappen doen bij de Coop, veel voor weinig en met koek uit de aanbieding, want daar was zij gek op én een mud aardappels op haar rollator kwam zij de helling op kruipen, want veel harder ging dat de laatste tijd niet meer… Ik heb vaak gezegd “Kijk toch uit, zoek het niet op, als je maar niet in een verpleegtehuis terecht komt!”

Maar dat was ze ook niet van plan. Het is wel meerdere keren gebleken dat ze sterke botten had en ze wilde het liefst thuis doodgaan in haar stoel.

Moedertje had al meerdere keren tot onze lieve heertje gebeden of hij haar kwam halen, maar Jos vertelde dan dat Onze Lieve Heer nog géén tijd had.

Moeder maakte ook al geruime tijd gebruik van de dagopvang bij Emmaus in Zoeterwoude. Ook daar dronk zij –net als in het Dorpshuis- koffie en at koek… Véél koek. “Want daar stáán ze toch voor?!” Ook het eten smaakte haar prima. Zelfs laatst nog heeft ze een maaltje biest op van boer v.d. Hulst uit Hazerswoude.

Ook het portie kibbeling wat Marietje kwam brengen viel in goede aarde. Maar toen die vertelde dat ze het toetje was vergeten, zei zij: ”O, ga die dan maar gauw halen!”

Ook de spreekwoorden en gezegdes heeft zij nog heel lang kunnen onthouden. “Oost west… thuis best”. Maar later werd zij steeds vergeetachtiger en als je dan zei ”Hoge bomen…” Zei zij “waaien veel wind.” Of “oost west…” “Thuis is ook wel eens wat.” Moeder had haar humor nog steeds, maar de beentjes wilden niet meer. Het lichaam was op.

En na ruim zes weken dág en nácht in haarstoel te hebben gezeten, kwam zij in Verpleegtehuis Leytenrode te liggen, waar zij een week gelegen heeft tot dat Onze Lieve Heer haar kwam halen. Een sterke vrouw is heengegaan.

Maar de herinnering blijft in ons bestaan. Veel gelachen, ook soms een traan.

Theo van Santen

De laatste eigentijdse viering voor de vakantie is een speciale viering geworden. We hadden een jubilaris in ons midden!

Mevrouw Marian Vincenten is 25 jaar bij ons koor! Het was voor haar een complete verrassing, temeer omdat er veel familie aanwezig was bij deze gelegenheid. Bij Marian werd een corsage opgespeld door de voorzitster, zij sprak waardering en dank  uit voor haar jarenlange trouwe inzet. Ook werd haar een Erediploma vanuit het bisdom aangeboden, een mooie kaars en natuurlijk een mooi boeket.

Na deze mooie  viering was er koffie voor alle aanwezigen met een heerlijk koekje met de tekst ‘25 jaar EMS’.

Wij willen Rienus en Fietje hartelijk danken voor hun inzet hiervoor.

Zo sluiten wij maandag ons seizoen af en zal hierover nog worden nagepraat. Er zullen die avond nog meer mensen in het zonnetje worden gezet voor hun jarenlange inzet. We zullen ongetwijfeld een gezellige avond hebben!

Het bestuur E.M.S