Als je nog oog hebt, voor het vuurwerk
en kan zien wat je werkelijk doet
en bewust bent je ogen te behouden
is een kort lontje het slechtste te vertrouwen
Het hardste vuurwerk verstoort, je totale gehoor,
die storing gaat de rest van je leven door
door een moment, vaak door andere gegooid,
ben jij het slachtoffer en van gehoor en ogen beroofd
Siervuurwerk is prachtig om te zien
als je geluk hebt misschien
laat het professioneel afschieten
om op afstand te genieten
zo bespaar je ogen en oren
en gaat er niets aan gezondheid verloren
Proost op de goede afloop van het jaar
en ook nog wat geld er voor bespaar(d)
op naar het nieuwe jaar 2018 gericht
met een goed gehoor en een perfect zicht
Wybo Suijten
………..hebben wij gezongen tijdens de Kerstreis in Swetterhage. Veel respect voor de vrijwilligers die deze avond zo bijzonder hebben gemaakt. Na afloop ontvingen wij onderstaand gedichtje: een mooie kerstgedachte, die wij graag met u willen delen. Tevens wensen wij u een vredig Kerstfeest en een gezond en gelukkig 2018.
Het hoogtepunt was dat wij in september vorig jaar te horen kregen dat wij opa en oma werden. Helemaal gaaf natuurlijk. Met ons werden nog 14 inwoners van Stompwijk opa en oma. Een ware baby boom. De een na de ander ging bevallen en als een na laatste beviel Cynthia van onze kleinzoon Jax. Een ander hoogtepunt was dat Koos en ik al 20 jaar samen zijn en wij dit gevierd hebben afgelopen 12 augustus in De Bles.
Na de winterstop moet Marijn het doen zonder de steun van onze kaasboer. Elke zaterdag staat hij op de markt op de hoek van het Oosteinde en de Rozenboomlaan in Voorburg, samen met zijn jongere broer en één of twee schuchtere knechtjes. De kaasboer die Koen heet en uit Stompwijk afkomstig is, is een open en vriendelijke man. De eerste keer dat Marijn in zijn voetbaloutfit naast me stond, vroeg hij hoe de wedstrijd was gegaan. Gelukkig was er gewonnen. “En heb je nog gescoord?” Dat had Marijn niet, maar de royale aandacht van de kaasboer maakte veel goed. Dat bleef zo. Elke week stond Marijn na de wedstrijd klaar om mee naar de markt te gaan en Koen te vertellen wat de uitslag was en zijn persoonlijke aandeel in de wedstrijd kort samen te vatten. In de auto terug naar huis vroeg hij soms of het gek was als hij een schot of een schijnbeweging demonstreerde. Ik zei onveranderlijk dat de kaasboer dat zou waarderen, maar als we eenmaal naast elkaar voor zijn kraam stonden en aan de beurt waren, vond Marijn het net teveel gevraagd en stonden er altijd wel een paar klanten hinderlijk mee te kijken. Dus volstond hij met het noemen van de uitslag. Hij hoopte dat Koen het daarbij zou laten. De kaasboer verstond zijn vak en vroeg bereidwillig of Marijn gescoord had en iets later en iets wijzer geworden, soms een assist had gegeven. Vond ik dat Marijn te bescheiden was, vulde ik hem aan. De enkele keer dat ik geen kaas nodig had en Marijn na de wedstrijd vroeg hoe laat we naar de markt zouden gaan, gaf ik me gewonnen. De kaas kwam toch wel op en het was fijn om naar Marijn te kijken als hij het met de kaasboer over de wedstrijd had. In de ‘E’ werd het anders. Toen wilde hij alleen nog mee als de wedstrijd gewonnen was. Redelijke vermaningen hadden geen effect en dus ging ik met Anne, zijn twee jaar jongere zus, naar Koen om een pond kaas te kopen en te vertellen op welke maner de wedstrijd verloren was gegaan. “Maar wil hij dat zelf dan niet komen vertellen?” Ik haalde mijn schouders op. “Jongens worden groot’, misschien zei ik zoiets. Maar als er gewonnen was en zeker als Marijn een doelpunt had gemaakt, kon hij niet wachten om de gulle complimenten van de kaasboer in ontvangst te nemen. Nu gaat hij al een tijd niet meer mee. Na de wedstrijd, gewonnen of verloren, valt hij languit neer voor de Playstation en speelt hij net zo lang gewelddadige spelletjes tot ik zeg dat het mooi is geweest. Trouw vraagt Koen elke week hoe Marijn het heeft gedaan. Met een dankbare glimlach vertel ik wat er gebeurd is.
Leef dit leven wat je is gegeven,
Ik in ieder geval wel en met mij nog vele, vele anderen. Wat was het mooi overal. Sneeuwpoppen, sneeuwballen, sleeënde kinderen, overal waar ik maar keek. Schoongeveegde straatjes, dat ook. Maar…………., wat mij ook opviel (tja, ik ben nou eenmaal postbezorger), is dat de stoepen in een vreselijke toestand verkeerden. Nee, lang niet overal, maar er waren vele onbegaanbare stukken. Niet alleen voor mij, maar ook voor de kranten-, Dorpsketting– reclamebezorgers, mensen met kinderwagens, kinderen, ouden van dagen, mensen die moeilijk ter been zijn, etc., etc. Voor de mensen, die ook hun stoepje schoon hadden geveegd: een hele dikke pluim! Voor degene, die het niet hadden gedaan: wilt u de volgende sneeuwperiode eens aan ons denken? Als iedereen nou een smal paadje maakt in de sneeuw op de stoep, dan wordt het voor alle gebruikers een stuk makkelijker om hun weg te vervolgen over álle stoepen.