Met een dergelijke titel kan ik u melden dat de oogst mislukt is. De oproep om Stompwijk meer kleur in de vorm van bloemen op de brug te plaatsen is amper aan voldaan. Gisteren had ik de eer om bij het Midzomerontbijt bij de Drie Molens te gaan filmen en op de terugweg had ik mooi tijd en gelegenheid om de waterkanten eens goed te observeren.

Eén burg en een stoep op het water deden hun best, maar zover mij bekend wordt deze brug al jaren in de bloemen gezet en op het stoepje pronken eveneens al geruime tijd bloempotten. Zo mooi als de foto’s van vorige week heb ik ze niet gespot.

Wel prachtige borders langs de slootkant en dat is eveneens een lust voor het oog.

Dit stukje berm trok eveneens mijn aandacht, een bord waarop ik een bedrijfsnaam verwachtte. Als je vanuit Stompwijk fietst zie je de achterkant waar niets op staat en als je terugfietst moet je echt oversteken om het te kunnen lezen. Totdat er een keer stil gestaan wordt op een prachtige zondagochtend. Het gaat over het veelzijdig landschap Stompwijk en de houthakkersbosjes.

Ik citeer:

“In de weidegebieden rondom Stompwijk liggen hier en daar nog kleine stukjes bos, waar essen, eiken en wilgen groeien. Het zijn zogenaamde geriefhout– of hakhoutbosjes. Ze worden zo genoemd omdat de boeren hier eeuwenlang hout hakten voor hun eigen ’gerief’. Door om de paar jaar de takken en toppen van de stammen af te hakken kregen ze houttwijgen, takken en stammen van verschillende diktes. Ze maakten er omheiningen en gereedschap van of gebruikten het als bouwmateriaal of brandhout. Deze bosjes worden ook wel ’pestbosjes’ genoemd. Bij epidemieën van veepest of miltvuur zouden de boeren hier hun dode vee begraven hebben. Maar lang niet ieder houthakbosje is een ‘pestbosje’. Tegenwoordig gebruiken de boeren bijna geen zelfgekweekt hout meer. Bovendien stonden deze bosjes bij herinrichting van het landschap in de weg, waardoor er veel zijn opgeruimd. De houthakbosjes zijn echter waardevolle plekken in het omringende grasland. Ze bieden beschutting aan het vee, er broeden allerlei vogels en kleine zoogdieren en insecten vinden er een schuilplaats. Bovendien herinneren ze aan het vroegere cultuurlandschap en verfraaien ze het landschap van nu. De gemeente wil dan ook de ruim 20 bosjes die er nog zijn bewaren en laten onderhouden, samen met de eigenaar.”

Al met al een toch wel groen resultaat al kan dat ook de bloeiende waterlelies en het oprukkende kroos komen.

Petra

Voor alle duidelijkheid, we komen volgende week dus niet uit. Ik weet het: we gaan elkaar missen, de week erop komt alles weer goed. Bezorgers let op de vervanging van je wijk, zodat gedurende je vakantie het leesplezier gewoon doorgaat.

We zoeken voor de gelegenheid nog iemand die in de week van 30 juli de Dorpsketting bij Schoorwijk (1) en Marienpark (5 stuks) wil brengen. Als je nu toch naar de markt gaat kunt u deze Dorpskettingen uit de bak voor de pastorie pakken en meenemen naar Leidschendam, de huisnummers staan erop. Laat het wel even weten via ons emailadres: redactie@dorpsketting.nl

Dan zijn we erop gewezen dat onze Dr. van Noortstraat en 30km zonegebied is, dit wil zeggen dat er sprake is van gelijkwaardige kruisingen. Rechts heeft in dat geval voorrang dat geldt dus voor de Huyssitterweg en de Kniplaan. Voorbij de ‘Nieuwe huizen’ begint de 60 km zone, dus verkeer vanaf de Tuinbouwweg heeft GEEN VOORRANG! Ook bij de Bles heeft het verkeer van rechts voorrang. Trouwens de Meerlaan is ook 30 km zonegebied. Is het anders dan horen we het wel.

De kermistent staat er al. Je kan merken dat ze 109 jaar ervaring hebben, want de voorbereiding lopen weer ontzettend soepel. Er is overal bedrijvigheid waarneembaar. Kijk verder op de site voor leuke filmpjes in en rondom Stompwijk, zo ook het midzomerontbijt.

Petra

Volgende week is de laatste week voor de Stompwijkse Paardendagen. Dit betekent dat we daarna een weekje overslaan met de Dorpsketting.

Als u kopij heeft voor de weken van 16 tot en met 31 juli moet u deze voor maandag 16 juli (voor 18.00 uur) inleveren.

De eerstvolgende Ketting na de Paardendagen zal dan op dinsdag 31 juli op uw mat verschijnen.

Yvon,

redactie Dorpsketting

Het begint al bijna te wennen, maar ik blijf blij verrast door het aanblik van fleurige lantaarnpalen en bruggen. De brug bij de Kniplaan is qua verzorging geadopteerd door Koos en Corrie van Wissen. Geen zorgen voor de bloembakken bij de Hoge Brug, hier worden ze vertroeteld door Anthon en Astrid van der Haar, Klaas en Els houden vanaf bovenaf een oogje in het zeil en voor advies kunnen ze Ingrid Verboon terecht.

Dan hebben we de brug bij het Dorpshuis en de kerk. Dit is nog niet goed geregeld. Zelf dacht ik dat we dit op maandagavond als de reactie daar toch zit, wel even tussendoor zou kunnen doen. Ik heb mijn flexibiliteit erg overschat. Er zijn altijd wel voorbijgangers, Frank den Hartog en Jos Verdoorn die willen helpen in afwachting van hun taxi richting voetbal en zeker Dennis Luk was hier handig in. Mijn dank is ontzettend groot. Het zou echter fijn zijn, als hier een zorgteam zich over ontfermt, zodat ook tijdens vakanties het water geven doorgaat. Op zich is 1 x per 14 dagen voldoende, maar met zo weinig regen en dergelijke hoge temperaturen is dit mogelijk te weinig. Wie van deze directe omgeving wil zich hierover ontfermen. Graag even melden bij Marian en Aad Vincenten, Zustersdijk 12 of via de mail ajjvincenten@hotmail.com

Eerder heb ik de hoop uitgesproken dat dit een prettig besmettend effect zou kunnen hebben. Ik werd vandaag  blij verrast door de vrolijke plantenbakken op de brug bij familie Hoogenboom, deze staan er misschien al jaren maar vandaag viel mijn oog erop.

En bij Ank en El op de brug staat ook een prachtige plant, paarse pot met witte plant en wat denk je, die pot dreef gewoon in het water. Eruit gevist door de een en gevuld door de ander, zo ben je samen sterk. Wie volgt…. Dan staat jouw brug met plant volgende week in de Dorpsketting.

Petra

Foto uit 1979 van Wim Bouwens uit het gemeente archief

Het was dus 1968 en ik was 12 jaar en zat zeer waarschijnlijk in het laatste jaar van de basisschool. Het jaar ervoor zijn de jongens en meisjesschool samen gegaan en werd er gemengd les gegeven. Ik zat in de 6^e klas bij meester Wendel, voor de andere 6^e klas stond meester Van der Put. Destijds al een vooruitstrevend man, omdat hij seksuele voorlichting gaf op school en dat is toch altijd een lastige klus, zeker in de nog niet zo lang gemengde klassen. We barstten van nieuwsgierigheid en zaten met rode oortjes te luisteren. Hij wist dit allemaal op een zeer natuurlijke wijze te brengen. Het waren de roerige jaren 60, maar als je daar middenin zit, merk je hier niets van.

Van der Put was een muzikale en vrolijke Brabantse noot. Hij had zelfs een piano in huis waar ik “Boer er ligt een kip in ’t water op kon spelen’. Hij was dus een van de grondleggers en oprichters van de Jongerenmis. Ik heb mij, met vele klasgenoten, aangemeld en het was een zeer vooruitstrevend repertoire dat we zongen. Ik herinner mij Engelstalige bekende liedjes zoals het legendarische “Blowing in the wind”. Dit nummer zorgde voor een gevoel alsof de kerkdeuren wijd open gingen en er een frisse wind door de kerk waaide en lagen oud stof met zich mee nam.

Voor alle duidelijkheid: ik dateer nog uit de tijd dat het dagelijks kerkbezoek aangetekend werd op mijn rapport. Pas na de mis mocht je eten omdat ‘het lichaam van Christus’ alleen op je nuchtere maag ontvangen mocht worden. De pastoor stond met zijn rug naar je toe en deed de dienst in een voor mij onbegrijpelijke taal, namelijk Latijn. Na het concilie mocht de dienst ook in het Nederlands gehouden worden. En dan nog een ommezwaai, de verbouwing van de kerk. En nieuw extra altaar en pas nu keek de pastoor iedereen aan. Het verdwijnen van de communiebank waarop je knielend op het rode pluche met je handen gevouwen onder een prachtig kanten kleedje en je ogen devoot gesloten. Tot zover gaat het nog maar dan, als je toch even stiekem keek: zag je iedereen zijn tong uitsteken om de hostie te ontvangen.

Lange lappen en soms aangeslagen tongen of een heel klein bescheiden stukje tong. Met je handen aanraken mocht toen nog niet. Toen dit uiteindelijk wel mocht heeft het nog jaren geduurd voordat dit door iedereen geaccepteerd werd.

Liedjes werden vertaald en de schwung die er aan gegeven werd zorgde voor de bijnaam beatmis. We zongen onder begeleiding. En nu eens geen zwaar kerkorgel maar een swingend combo met drums, gitaren en piano met jonge muzikanten. Dat is nog eens lekker zingen.

Om de vooruitgang nog meer vaart te geven mocht ik samen met mijn beste vriendin, Mary Janson misdienaar zijn. Ik geloof zelfs dat we misdienettes genoemd werden of gaan nu mijn herinneringen met mij op de loop. Nou dat je dit als meisje mocht, dat was écht baanbrekend! Onze topdag was dat we samen in dezelfde rode jurk (Trivera 2000) met kopmouwtjes en witte grove stiksels onze taak verrichtten. De jurken zijn vakkundig genaaid door Mary’s moeder en waren gemaakt voor de bruiloft van mijn zusje Dineke. Ook mochten we met de collectebak rond.

Het koor had toen en nu nog aantrekkingskracht op het aantal kerkgangers. Na afloop werd er zelfs geapplaudisseerd en dat was echt ongebruikelijk in de kerk.

Ik denk dat ik een jaar of wat heb meegezongen totdat het niet meer cool was om in een kerkkoor te zingen. Ik weet nog dat ik het als provinciaaltje in de ‘stad’ Zoetermeer bijna niet durfde te zeggen dat ik zong bij een kerkkoor. Wat hier heel gewoon was, werd daar toch anders bekeken, althans zo voelde ik dat en als puber was ik daar gevoelig voor!

Wat blijft zijn de mooie herinneringen die vanuit mijn geheugen boven kwamen borrelen en toch prachtig dat ik aan de wieg van het koor heb gestaan en dat het koor 50 jaar later nog bestaat. Mijn felicitaties!

Petra Oliehoek- van Es (Eerder geplaatst in jubileumboekje EMS)