Zaterdagmorgen 5.05; de voordeurbel gaat een paar keer. Ik sta nog niet meteen te springen om mijn bed uit te gaan. Je hoort zulke gekke dingen tegenwoordig. Mijn man; net aan zijn knie geopereerd, ook niet. Dan een gebonk op de voordeur. En geroep: “ik ben uw krantenbezorger, ik heb in de sloot gezeten.” Trillend op mijn benen open ik de voordeur. Drijfnat en koud staat daar onze bezorger. Die er sinds kort is, zodat ik hem nog niet ken.
Een bibberig verhaal. Het is buiten spekglad van de sneeuw. Hij is geslipt en gaan glijden, zo de tocht in naast de Meerburgerlaan. Hij kon gelukkig zelf uit zijn autootje komen. Hij is nog op de A4 gaan zwaaien, maar niemand stopte.
Ik haal een stoel voor hem en bel 112. “Wilt u de politie, ambulance of de brandweer?” “Doe maar alle drie”. Binnen tien minuten komen ze aan rijden met zwaailichten. De bezorger ziet wel kans om er zelf heen te gaan. Later zien we ook een auto-ambulance aankomen. Half zeven is het weer rustig op de laan. Nog een mailtje aan de krant gestuurd en maar het beste van hopen voor onze goede krantenbezorger. Die er toch maar weer op uit ging in de sneeuw.
Agnes van Boheemen- Vollebregt
PS: Later lezen we bij Regio 15, waar ook een filmpje staat, dat hij is gecontroleerd in de ambulance en door de politie is thuis gebracht. Auto was total loss.
1-11-2011 om 11:11 uur werd na een korte en heftige bevalling ons mooie meisje geboren, zo blauw als smurfin maar zo lief. De blauwheid trok weg en het genieten kon beginnen, tot januari 2012. We gaan naar het ziekenhuis omdat Lisanne een hartruisje zou hebben en dan blijkt Lisanne meerdere ernstige hartafwijkingen te hebben, onder andere een VSD, een ASD, een Transpositie van de grote vaten, een vernauwde longslagader en een Situs Inversus.
Na het succes van Dakar 2017 willen we meer. Nu de vermoeidheid van de Dakar er weer uit is en alle pijntjes weer weg zijn, is er achter de schermen weer veel gebeurd. Geëvalueerd, diverse mediaverplichtingen, vele malen onze ervaringen verteld en zelfs een persoonlijke brief van de directie van de A.S.O. (organisatie die de rally organiseert) waarin we werden gefeliciteerd me de prestatie en de vraag: “please, come back next year with your truck”. Dat vinden we best speciaal en bijzonder.
Afgelopen zondag kwamen er ondanks het slechte weer dat voorspeld was, heel veel mensen naar de Bles om samen met Prins Barry 1, page Mandy, opper Erwin en de huidige Raad van Elf het feit te vieren dat de Gaanders alweer 44 jaar geleden werden opgericht. Zelfs een aantal van de toenmalige oprichters waren aanwezig en zij hebben zeker mooie herinneringen op kunnen halen met elkaar. Prins Jan (Overdevest) de 1e kwam zelfs vanuit Bathmen naar Stompwijk. Het was direct al een gezellige drukte en de huidige voorzitter Prins Peter (Bregman) de 1e verwelkomde iedereen en gaf het woord aan oud voorzitter Prins Leo (Luiten) de 2e, die een toespraak hield over het wel en wee van de Gaanders van de afgelopen 44 jaar. Later werd er door de Damzwammers een plaquette aangeboden en kwam de raad van Srednaaged met een gloednieuwe wisseltrofee voor de optocht. De oude is inmiddels in hun bezit omdat zij 3 x op rij gewonnen hebben met het bouwen van de mooiste carnavalswagen. De nieuwe trofee is zo mooi, die willen wij wel winnen! Dus gaan we met de Oud-Prinsen vrouwen een prachtkar bouwen. (is al gebouwd trouwens, is echt mooi). Kom gerust kijken bij de optocht over 2 weken! Dan weet jij wat ze deden 44 jaar geleden! De Pintengluurders kwamen eindelijk weer eens optreden, van mij mogen ze blijven tijdens het Carnaval, het heeft wel een meerwaarde zo’n hoempapa band.
De quiz met vragen over de afgelopen 44 jaar werd gepresenteerd door Frans Luiten en Frans v.d. Burg, een paar ras praters die in het verleden meerdere malen Opper geweest zijn. Vlaggetje omhoog, vlaggetje omlaag, veel leuke vragen en hilariteit . Uiteindelijk bleven er een aantal mensen over en kwam de beslissende vraag…hoeveel rozen heeft Prins Marcel tijdens zijn seizoen uitgereikt ? Dat het er veel waren wist ik wel, ik schatte 350 stuks (teveel), het bleken er toch maar liefst 214 te zijn en de winnares was Yvonne Vleghaar. Zij ontving een mooie oorkonde en eeuwige roem. Er werd deze middag veel gepraat over de mooie seizoenen, met soms helaas dieptepunten, maar gelukkig over het algemeen alleen maar hoogtepunten, teveel om hier op te noemen.
De oude vaas
Het was op Aad zijn verjaardag, 28 juni 1967 het schuurfeest was al gevierd en nu was het een gezellig maar enigszins rustig samenzijn en ze zijn min of meer uit verveling gaan klaverjassen. Dat is zo goed bevallen dat ze dit vanaf dat moment elke week gingen doen. De jongens woonden nog thuis en gingen vaak met elkaar in het weekend op pad, kregen vriendinnetjes, uiteindelijk vaste verkering, gingen trouwen en de band werd wekelijks door het kaarten versterkt. In de beginjaren klaverjasten ze van half 9 tot half 2 en gingen daarna nog éven ‘zwikken’ en dan kon zo maar weer 2 uur later zijn. Niet goed voor de bedrust, maar wel voor de kas, want het gaat om de knikkers.
Ik tref de boys in actie, de tafel gedekt met een groen tafelkleed met de tekens van de kaarten er op. Op elke hoek staat een bijzettafeltje met lekkers voor bij de koffie, knabbels en glaasje water. Als Romeinen kunnen ze de druiven, tomaten en komkommer in de keel laten zakken. Wat een verwennerij. Er wordt al flink gelachen, want ze komen lachend binnen en gaan lachend weg. Het is jammer dat er geen geluid te horen is bij het lezen van dit interview, bij alles wat er gezegd wordt gelachen. Een groep giebelende meiden is er niets bij. 
De pretoogjes van Aad lichten op en die van Leo knijpen juist samen, Chris buldert van het lachen. Het collectief geheugen speelt hierbij een grote rol. Bij alles wat er gezegd wordt komen mooie herinneringen en beelden boven. Dat is van onschatbare waarde.
Met het 25 jarig bestaan zijn de jongens met aanhang naar Parijs gegaan, want het leven moet gevierd worden. Ze delen al 50 jaar lief en leed en ze hebben met elkaar ontzettend veel meegemaakt. Ze hebben veel steun van elkaar ondervonden en dit schept verbondenheid. Zij kijken naar de donderdag uit en er komt van alles op tafel en luchten hun hart bij elkaar. Dat kan soms even duren, maar het komt er altijd uit. De kaarten worden bij binnenkomst geschud en als er iets te bespreken is dan wordt er een pauze ingelast en de tijd genomen voor elkaar.
Op donderdag 9 februari vertrekt er weer een busje naar Leidsenhage, er kunnen 7 personen mee. Jong en oud mag mee, ook de boodschappenkar en/of rollator.