Toen ik wakker werd op Nieuwjaarsdag, zo tegen het middaguur, keek ik naar buiten en zag dat de sneeuw voor de zon verdwenen was. Op een paar heuveltjes na. Resten van noeste sneeuwnijverheid om de stoepjes schoon te houden. Dit laatste behoort tot ons burgerplicht maar niet veel mensen weten dat. Of willen het niet weten. Voorzichtig kwam ik overeind zodat ik tijdig kon peilen hoe mijn fysieke gestel erbij stond die dag. Want als je, een uur of acht ervoor, vier á vijf verschillende Champagnes gedronken hebt, is de kans aanwezig dat het hoofd wat in de war is. Ziehier de welvaart. Stond je vroeger gewoon met een potje bier in de hand je buren het beste te wensen voor het nieuwe jaar, tegenwoordig sta je met een fles champagne (die van mij was 6,95, een aanbieding!) en een champagneglas in de hand en wanneer je fles leeg is er altijd wel weer een volle fles in de buurt. Ik heb dus Brut, Sec, Rosé of wat er allemaal wel niet te koop is, door elkaar gedronken. Naast het tuttelig worden van dit bocht, ga je er ook raar van praten. Eerst had ik het niet door want even daarvoor was er vuurwerk afgegaan die mijn trommelvliezen deed splijten. Toen daarna mijn gehoor weer terugkwam hoorde ik het dus toch goed: de mannen, die stoere kerels om mij heen, echte jagers, ooit super gehaaide vrouwenverslinderaars hadden het over….Uggs!!! Dat die zo lekker warm waren… Ik stak mijn hand op ten teken dat ze moesten luisteren: “Mannen (ahum), nu kappen met lullen, giet die glazen achterover en opsodemieteren, naar bed!” “En voorgaand gesprek heeft nooit plaatsgevonden!” Geschrokken liepen ze een voor een naar huis, het schaamrood op de kaken. Ooit zullen ze mij dankbaar zijn….

Mijn hoofd was dus in de war na dat nachtje champagne. Na een bak koffie kreeg ik de boel weer een beetje in het gareel en ineens was dat gevoel er, een gevoel van..van…Ja! Een nieuw jaar! Ik mag weer beginnen aan een super vers jaar! Weg met die feestdagen! Spelbreker in mijn euforie was dan weer de kerstboom. Het liefst had ik ‘m zo naar buiten gekeild maar dat ging mij aan het hart. Ten eerste vanwege de prijs, 35 euro, en ten tweede omdat ik de boom pas vlak voor kerst in huis had doordat ik veel te laat op pad was gegaan. Pas na uren zoeken, de straatventers zaten thuis hun geld al te tellen, kwam ik uiteindelijk bij een tuincentrum en die had er nog zes staan.. Ik kreeg de boom wel mee met korting..Dat dan weer wel. Ik had het voorjaar in mijn hoofd! De tuin was weer groen en ik zag zelfs alweer vogels, voorzichtig uit hun schuilplek gekropen na het vuurwerkgeweld van de afgelopen dag en nacht.

De Kersttoespraak van de Koningin zei het al, er is geen eenheid meer in dit land. Terwijl velen keken naar ‘All you need is love’..(gaaaaaap, vanaf volgend jaar te zien bij MAX, net als haar voorganger Wie van de Drie), genoot ik van de finale van 3 FM Serious Request. Mooier kan je een jaar niet afsluiten lijkt mij, er werd ruim 7 miljoen euro opgehaald. En 65 miljoen werd er uitgegeven aan vuurwerk, maar dit even terzijde..Miljoenen kinderen zijn wees omdat hun ouders aan aids overleden zijn en velen hebben zich dat aangetrokken om flink in de buidel te tasten. Dat zijn mensen die het hart op de goede plaats hebben en niet alleen maar bezig zijn met eigen welzijn.  Dagelijks stond mijn radio op 3 FM geprogrammeerd of volgde ik het via de TV, genietend van de muziek maar ook van de spontane acties van allerlei individuen of groepen en ja, van de DJ’s natuurlijk. Een van de hoogtepunten vond ik het moment dat Giel Beelen, goed voor twee ton salaris per jaar, het veiling-hoekje stond te …. stofzuigen. Ook mijn kinderen waren onder de indruk van het gehele spektakel en toen ik voorstelde om een week zakgeld af te staan aan dit doel kwamen er drie paar handen omhoog. Direct ondernam ik actie, voordat ze van gedachten zouden veranderen…

Fris als een hoentje doorploegde ik een stapel papieren die al enige tijd mijn bureau ontsierden. Was dit het begin van een voorjaarsschoonmaak! Daarna dook ik de schuur in. In de frituur zat nog de oliebollenolie en die moest weer terug in de flessen. Ja, ik heb ze weer zelf gebakken dit jaar, maar volgend jaar doe ik het niet meer. Want toen ik de olie teruggoot kwam ik erachter dat één liter weg was, als sneeuw voor de zon verdwenen, foetsie…Dat betekende dus dat die liter in de oliebollen zat. En een deel ervan zit nu in mijn lijf… Voor de jaarlijkse Meerhorstloop in Stompwijk was het te laat maar ik realiseerde mij dat slechts kordaat optreden echt de enige optie is. Lik op stuk, zeg maar. Hardlopen en dan net niet tot ik erbij neerval. Zonder het Balansbandje van Wesly want die werkt niet zegt de …producent! Het is nu drie dagen later en ik heb nog geen millimeter gelopen, laat staan hard. De kilo’s zitten nog steeds op dezelfde plaats. De overgebleven oliebollen heb ik inmiddels klein gesneden en daarmee ga ik de vogeltjes vetmesten. Terwijl ik aan een droge cracker zit zie ik de zak met vogelvoer op de deurmat liggen….Het water loopt me uit de mond!

Een gezond en plezierig 2011!!!!

Arjen Veldhuizen

 Ja, ja de Kerst staat voor de deur

Je ruikt het al: de spar- en dennengeur

De kerst, o ja, waar we al van dromen

En de kerststal, waar het kindje in gaat komen

De stille nacht, de sterrenpracht

Maar van kerst tot kerst kan veel gebeuren

Het kan feest en vreugde zijn

Of een verlies, dat doet veel pijn

Dat doet je veel verdriet, je bent diep geraakt

Dan hoop je dat de kerstsfeer je weer gelukkig maakt

Als het kindje dan ligt in de voerbank van de schapen

Dan hoor je het zingen van de engelen en de herdersknapen

Ja dan is het kerstmis en bijna weer Nieuwjaar

Dan doe je de beste wensen met elkaar

Groot of klein, rijk of arm, vriend of vijand

Ja iedereen, ja allemaal of zelfs onbekend

En heel fijne mooie Kerst

En een goed en gezond Nieuwjaar

Janus Verhagen

Mijn laatste stukkie van het jaar vergt nogal wat van mij. Niet om het schrijven ervan, nee, het gaat meer om de inhoud. Want als ik mezelf teruglees zie ik een hoop zaken die ik nog had moeten doen. Zo was er, euh..is er, nog steeds een schuur die nodig opgeruimd moet worden. En dan bedoel ik ook opgeruimd. Het zal al zes keer gedaan moeten zijn in 2010 maar het waren, achteraf gezien, louter vage beloftes. Want dan overheerst bij mij toch het ‘waarom zal ik het opruimen’. Want twee dagen later is het weer een bende. Die bende wordt niet alleen gecreëerd door de kinderen (altijd weer die kinderen..zucht) maar ook door mij. Want zodra ik ook maar iets van een klusje gedaan heb ligt alles alweer overhoop, dan hangen de steeksleutels niet meer keurig aan de muur, is de gereedschapskist een wirwar van gereedschap (terwijl ervoor alles nog keurig gesorteerd lag) en struikel ik weer over de fietspomp, onderdelen van fiets- of scooter of resten van hout en verfmaterialen. Herkenbaar? Gelukkig. Ook liggen er spullen die al maanden liggen te wachten om naar de kringloopwinkel De Stal (wordt momenteel onderverhuurd…) gebracht te worden. Ik krijg het maar niet voor elkaar. En dan wordt ook nog eens de oorlog verklaard aan Iran! Dan zullen de reservetroepen opgeroepen moeten worden want zoveel soldaten hebben we niet meer. Heb ik eigenlijk mijn plunjebaal nog wel in huis? Die ligt vast ook in de schuur. Ik zag de inhoud ervan de afgelopen jaren regelmatig voorbij komen met eronder of er in, een van mijn kinderen…

Fijne feestdagen en een prachtig Nieuw Jaar met meer evenwicht!

Aanstaande donderdag gaan de motoren voor het kerstnummer starten. Zorgt u dat uw kerstwens op tijd aanwezig is, dat scheelt ons een hoop werk.

We hebben nog geen reactie binnen wat de afgelopen 40 jaar het meeste indruk op u gemaakt heeft in de Dorpsketting. Dat kan natuurlijk van alles zijn, zoals uw terug gevonden sleutels of kip.

Ook ‘toen en nu’ is een bijzonder onderwerp waar je een eind weg meekomt. U bent de Dorpsketting zelf, dus denk mee, leef mee en schrijf mee.

We bedanken alvast Salon Silva voor de support van de inwendige mens, hier kunnen we minimaal een week tegen aan.

Red. Petra

 Om het maar eens populair te zeggen: ik ben nog niet Kerst-ready.  En volgens mij ben ik de laatste want waar ik ook kijk zie ik kerstbomen in de woonkamers of lampjes voor de ramen. Onze straat is ondertussen één grote lichtbak, bang in het donker hoef je hier niet meer te zijn. Daardoor kwam waarschijnlijk ook het volgende persbericht naar buiten: Vrouwen voelen zich op straat veiliger! Bij mijn huis dus niet want dat is gewoon een donker gat, zo’n nis waar je niet alleen zou willen lopen en waar menig onguur type zijn vingers bij af zou likken. Ik lig er niet wakker van maar mijn buren wel. Die kijken mij aan met een blik van ‘Waar blijf je nou met je lampjes!’ Zij zijn al dagen bezig met het verlichten van de straat. En als ze het niet hebben dan halen ze het wel bij de bouwmarkt. Ja, Kerst moet licht brengen, maar om nou direct heel de Vinexwijk in lichterlaaie te zetten, nee, dat gaat mij te ver. Ja, ik woon in een Vinexwijk. Dat is best wel speciaal want men schrijft er zelfs boeken over. In zo’n boek staat dan bijvoorbeeld dat Vinex bewoners regelmatig buiten de rand pissen met de buurman of buurvrouw en dat echtscheidingen vaker voorkomen dan zeg maar een reclameblokje bij de commerciële tv-zenders. Maar goed, naast voorgaande bezigheden dien je dus ook lampjes op te hangen. Het waarom daarvan weet ik niet, kan het hooguit vermoeden: Dat is gezellig! Maar toen ik gisteravond de hond ging uitlaten, met zonnebril op want het lijkt hier wel klaarlichte dag, zag ik dat al die buurtjes de overgordijnen stijf dichtgetrokken hadden…Dus ze hangen hun tuin vol met lampjes omdat dat zo leuk en gezellig staat en blinderen vervolgens alle ramen waaruit je zo mooi naar buiten kunt kijken! Ja, ik ben een ouwe zeur, ik weet het. Mijn kinderen begonnen ook al: “Wanneer haal je de kerstboom?” Maar ik heb daar helemaal geen zin in. Het maakt zo’n rommel in de auto. Sinds een week of drie heb ik weer een auto en ik ben daar vreselijk zuinig op. Dat had ik nooit van mijzelf gedacht, dat ik zo kon zijn, maar ik ben zo blij met deze auto dat ik anders ben gaan denken. Het is een Space Wagon, zo’n wagen waarin je kunt verdwalen, vergelijkbaar met  zo’n benzineslurpende Asobak of PC Hooft-tractor die op voorhand twee parkeerstroken in beslag neemt. Ik ben nu wat milder, noem de auto liefkozend ‘de Pausmobiel’ omdat er van die mooie grote ramen inzitten. En, nog belangrijker, het lijkt wel of hij zweeft boven het wegdek! Ook zitten er allerlei leuke ‘gadgets’ in de auto. Zo worden de spiegels elektrisch verwarmd, kan het stuur op verschillende hoogtes afgesteld worden, is er een bakje voor kleingeld zodat je nooit misgrijpt bij betaald parkeren of het winkelwagentje, zijn er twee bekerhouders voor ‘het bakkie koffie onderweg’ en kunnen de deuren elektrisch tegelijk(!) vergrendeld of geopend worden. Ha, ja, dat laatste lijkt voor de meeste autobezitters de gewoonste zaak van de wereld maar mijn vorige auto had dat niet, dat was telkens rekken en strekken wanneer er meerdere passagiers mee moesten rijden. Maar met zo’n auto ben ik nog steeds niet klaar voor de kerst. Ik zou hem in de tuin kunnen zetten, met knipperende lichten, maar onze straat is autovrij. 

Toch zal ik de buren en mijn kroost tegemoet komen, hoor. Er ligt vast nog wel ergens een rits lampjes in mijn schuur en die gooi ik een dezer dagen wel even naar buiten. Op de buxus of in de conifeer. En ik bel even naar Schiphol. Want zij krijgen er immers nu een landingsbaan bij, de zevende!

                                                                             Arjen Veldhuizen

Ik ben net terug van Sinterklaas uitzwaaien. Vrienden zwaai je uit en zoals ik al eerder schreef, Sinterklaas is mijn vriend. Niks Halloween, de Kerstman of ander buitenlands geweld! De Hollandse waarden moeten weer terug. We moeten terug naar onze roots..euh …sorry, wortels. Naar Stuif es In, ’t Schaap met de vijf poten en Oebele. Naar sigaretten en sigaren in een glaasje op tafel. Naar ‘en masse’ op vakantie naar Benidorm. Naar uurtjes doorbrengen in de berm met de picknick mand… Want we zijn de weg kwijt. Met kerst wint de kunstboom het van een echte (want het is altijd zo’n gedoe..) en zappen we van kerstfilm naar kerstfilm omdat er verder geen moer te doen is. En in plaats dat we met Pasen eieren beschilderen kopen we ze beschilderd en in plaats van naar de kerk of de familie gaan we naar het Meubelpaleis. Waar is de tijd gebleven? Waar blijft de tijd? Waarom hoor ik de laatste tijd steeds het woord ‘BID’? Het WK Bid..Ook hier blijkt weer niks Nederlands in de naam te zitten. Iedereen heeft het over Bid dit en Bid dat maar niemand vertelde wat het nu eigenlijk betekent.. Het blijkt gewoon ‘aanbieden’ of ‘bod’ te betekenen maar ja…dat is zoooooooo jaren Noah! Gelukkig kregen wij de organisatie niet, de Russen mogen het doen. Dat worden dus oranje bontmutsen, oranje wodka, oranje Matroesjka’s, oranje kaviaar en borsjt en zullen de toendra’s oranje kleuren. Je kunt er op wachten.

Ja, we zijn de weg kwijt. En kaartlezen kunnen we ook niet meer. Dat doen Ernie (van Bert), Bram of Kim Holland tegenwoordig voor je, middels de tomtom. Ik had nog niet zo’n ding. Tot vorige week. Toen ben ik gezwicht voor dit 11^e wereldwonder, na jarenlang protest ertegen. De aanleiding, of beter gezegd de druppel, was dat ik weer eens verkeerd reed tussen twee voetbalcomplexen in. De papieren uitdraai had ik wel maar tegelijk autorijden, borden lezen en op het papier kijken werd mij teveel. Ik kan geen twee dingen tegelijk, laat staan drie!! Vrouwen schijnen dat wel te kunnen. Nadat ik bij twee zaken de navigatoren (?) had bekeken (inclusief het moeten aanhoren van allerlei verkooppraatjes), hakte ik de knoop door: “Doe die goedkoopste maar! Ja, die met die 42 landen! Maar daar zit Nederland dan wel bij, hè.” Aan de ogen van de verkoper zag ik dat hij mij dom vond, super dom, maar dat interesseerde mij niet. Want ik was trots op mijzelf omdat ik het niet wist. Ik loop achter de trends aan. Vorige week, toen het zo lekker winterde, trok ik een trui uit de kast en deed die aan. Vervolgens kreeg ik de rest van de dag opmerkingen te verwerken over die trui: “Hé, nieuwe trui?” Maar dat was dus niet het geval. Sterker nog, die trui komt volgens mij uit de periode ’92-’93. Tussen de gaten zit de trui. Als ik mijn armen omhoog doe dan komen nog nét niet mijn okselharen tevoorschijn. Ja, het is geen toonbeeld meer van schoonheid maar ik koester het functioneren van dit samengestelde wolletje. Want hij doet waarvoor hij gemaakt is: het warm houden van het bovenlichaam. Want waar kun je tegenwoordig nog truien kopen die warm zijn? Waar je ook kijkt, truien worden enkel nog maar aangeboden in de meest dunne vorm. Dat zou je

geen trui meer mogen noemen, een veredeld T-shirt komt eerder in de buurt. Of er zit een capuchon aan die, wanneer je je jas aan doet, zo hinderlijk opgepropt in je nek zit. Nee, het wordt alsmaar duidelijker, we moeten terug naar onze wortels. Terug naar de tijd van breiende moeders en oma’s. Voor mijn part vaders. Een T-shirt koop ik er wel onder, eentje met lange mouwen. Tegen het kriebelen…                                      

                                                                  Arjen Veldhuizen

Een mooie gelegenheid om eens terug te blikken, we nemen een sprong naar de jaren 70. Een tijd waar auto’s meer binnen het bereik komen van een groter publiek. Gerard zat in die tijd op de LTS metaal en zocht een baantje om te combineren met school, waar hij zich wilde specialiseren.  Via zijn zus Nel,  kreeg hij van haar man Joop van Schie, de tip om eens bij Leo Luiten te gaan informeren, want die zocht een jongste medewerker. Leo’s bedrijf was destijds gevestigd in een loods achter zijn ouderlijk huis aan de Stompwijkseweg. Lees verder Gerard Bisschop 40 jaar in dienst van autobedrijf Luiten →

Afgelopen week heeft theatergroep ‘Buitengewoon’ een bewerking van Romeo en Julia op de planken gezet. Van te voren hebben ze het gezamenlijk over over het thema, een onmogelijke liefde, gehad en hier vorm aan gegeven. Bij binnenkomst in het Dorpshuis zat iedereen al op het toneel al in de startblokken. Prachtig gekleed in op elkaar afgestemde kleurschakeringen. De rol van Julia werd overgenomen door een ander, omdat ‘Julia’ zelf voor haar verjaardag een kaartje voor de theatervoorstelling Mary Poppins had gehad. Juist voor deze avond.

Gelukkig kan de theatergroep nog een beroep doen op een andere toneelgroep en binnen een week was de rol ingestudeerd door een vervangende Julia. Voor iedere speler was een rol naar kunnen weggelegd en het tafereel startte op een Italiaanse markt, waar koopwaar aan de man wordt gebracht.

Daar vindt de ontmoeting plaats tussen de twee personen van verschillende families, die elkaar niet liggen. Er was een orgel dat zorgde voor lieflijke achtergrondmuziek en soms werd een gettoblaster ingeschakeld waar of zachte achtergrond of harde muziek uitschalde. Krachtpatsers met gebalde spierballen en ogenschijnlijk lieve meisjes meldden zich voor het schijngevecht en in combinatie met de staccatomuziek van Queen was dit prachtig om te zien.

De bruid werd door haar lieflijke vriendinnen mooi gemaakt. Haar haren geborsteld, gezicht gepoederd en haar hoofd gesluierd. Er werd gezongen, bijna gehuild rond de twee geliefden die sterven in elkaars armen.  Tot slot werd het lied: ik hou van jou, nogmaals gezongen. Eerst triest om daarna met de hele zaal vrolijk zingend af te sluiten om niet in het verdriet te blijven hangen.

Tijdens het maken van de buiging, neemt een van de speelsters de sluier van Julia en gaat paraderend op in haar eigen rol.  Een ontwapenend toneelstuk dat ontroert. 

Petra Oliehoek– van ES

   Deze keer ga ik mijn stukkie schrijven met een snelheid van 130 kilometer per uur. Dan kan ik alvast wennen aan de nieuwe maximum snelheid op de weg. Het kost mij wat wel extra energie en de uitstoot is ook iets hoger maar ach, na mij de zondvloed. En anderen rijden altijd veel harder. Anderen hebben het altijd gedaan, ik doe eigenlijk niks. En als ik reden heb om dubbel te parkeren dan heb ik echt een reden. Anderen niet. Ja, ik ben zo’n type die altijd naar anderen wijst. Ik schrijf hierover naar aanleiding van geklaag over de vele Stadswachten die als paddenstoelen uit de grond schieten, de zogenaamde BOA’s (Buitengewoon Opsporings Ambtenaar). Deze stadswachten hebben een controlerende taak. Zij spreken je aan op je gedrag. Als je bijvoorbeeld fietst op het trottoir dan krijg je van hen een vermaning. Of je auto dubbel parkeren, geheid dat je met ze in contact komt. Of ze melden rommel op straat, grof vuil, wat er ongeoorloofd ligt. De meeste lezers van de Wakkere Nederlanders vinden het maar niks dat die lui rondlopen. Terwijl die krant toch een groep landgenoten.. vertegenwoordigt die meer blauw op straat willen zien. Kennelijk voelt men zich nu op de hielen gezeten, hun eigen tekortkomingen worden nu weer aan de tand gevoeld. Het was immers een taak van de politie om je aan te spreken als je met je fiets op het trottoir rijdt. Of wanneer je je vierwiel aangedreven slurpbak dubbel parkeert omdat je ‘even’ een boodschapje moet doen..Maar daar heeft de politie al jaren geen tijd meer voor en daardoor raakten we gewend aan al die ‘vrijheden’. Heel menselijk. Maar wel klagen. Over die anderen. Ook heel menselijk. Vaak ligt de verhuftering van de maatschappij dichter bij jezelf dan je denkt. Als een blondje op TV zegt: “Ik ga niet schoonmaken, ik ben geen Marokkaan” liggen we met zijn allen in een deuk. Dat moeten we goed blijven doen, dan kunnen we uiteindelijk straks zelf al die kutklusjes weer gaan doen (Zwitserse toestanden)! Ja, ook ik verhufter. ’Vervelende klusjes’ zou veel netter gestaan hebben. Maar bij mij in huis lopen geen Stadswachten die mij corrigeren. Wel lopen er drie kinderen en die zijn bezig met opgroeien. Ik probeer ze bij te brengen zo min mogelijk hufterig te zijn voor hun omgeving. Dat is heel moeilijk want invloeden van buitenaf worden dagelijks op hen afgevuurd. Je moet dan iets wat krom is weer recht praten. En kinderen zijn kopieermachines. Als pap en mam lekker lopen te schelden op alles en iedereen dan zien zij dat als normaal gedrag. Zo zat ik van de week in de auto met mijn jongste zoon. Wij hadden haast. Voor ons reed een dame en die had geen haast. Terwijl ik mij flink zat op te vreten, begon zoonlief ineens te schelden: “Kom op! Opschieten! Zeker een vrouw achter het stuur..” met de daarbij behorende handgebaren. Ik schrok me rot. Waarom? Het klonk zo herkenbaar… Ik zei hem rustig te blijven en legde uit dat die mevrouw helemaal niets verkeerd deed. “Wij zijn gewoon te laat van huis gegaan.” Ja, hufterig gedrag is een sluipmoordenaar. Een ziekte die steeds grotere vormen aanneemt. Voor mijn soort zijn Stadswachten dus nodig. Want ook ik rij wel eens met mijn brommer over de stoep.  Of negeer een rood stoplicht ‘want er staat toch verder niemand.’ En als ze mij dan bekeuren, want dat mogen deze dames en heren, dan accepteer ik dat (en bijt ik mijn lippen stuk van nijd!).

                                                                             Arjen Veldhuizen

Vandaag weer een rondje kerk gedaan. Adriaan vertelde dat de verwarmingsketel wordt vervangen en ik stuit in het stookschuurtje op twee mannen die de verwarmingsketel aan het ontmantelen zijn. De jas wordt voor de foto even uitgetrokken en beide heren poseren voor de camera. De leeftijd van de huidige ketel wordt ingeschat op een jaar of zeventig. Aan de zijkant is al een aantal steigers verwijderd en de aan de achterzijde helemaal (zie foto blz. 2). Hoewel hier het seizoen hier nog niet naar is, lijkt de kerk uit haar winterslaap te ontwaken.

Aan de buitenzijde zien de muren er prachtig uit. De nieuwe lasrandjes van de glas-in-lood ramen glimmen in het zonnetje.
De vloer van de steiger in de kerk is geheel leeg en is klaar om opnieuw een etage te zaken. Er is veel schoonmaakwerk verricht door de vrijwilligers.

Op de begraafplaats zijn een mannetje of tien de strijd aangegaan tegen de vallende bladeren. Er wordt geveegd, geharkt en geraapt.

Lees deze Dorpsketting met een kritisch oog en bedenk: Wat zou Stompwijk zonder zijn vrijwilligers zijn. Helemaal niets! Mooie vraag voor twitter en dan een bladzijde vullen met de reacties in het kerstnummer!

Petra Oliehoek– van Es