juni 1, 2023, Foto: Eric T’ Kindt

Het zomerseizoen is nu officieel begonnen. En ook in de zomermaanden, zetten wij elke maand een van onze leden in het zonnetje. Elk lid, van jong tot oud, van vrijwilliger tot rijder, maakt IHCL uniek met hun speciale verhaal. We willen ze hiermee de kans geven om hun verhaal te vertellen. Ons achtste lid van de maand is een echte Legacy! Ze gaat graag met de hele familie naar de ijsbaan! Zelf traint ze niet alleen al jaren bij IHCL, maar geeft ze ook sinds kort training. Ons lid van de maand van juni is: Mijntje Juffermans.

Hoe lang schaats je al? 

Ongeveer 6 jaar, ik ben begonnen toen ik 6 was.

Waarom ben je begonnen met shorttracken? Mijn ouders en mijn familie schaatsten en ik vond het er altijd leuk uitzien, want iedereen ging heel snel.

Weet je nog hoe dat was, je eerste stappen? 

De eerste keer dat ik ging schaatsen was met mijn beste vriendin en mijn tante gaf de training. Dus dat was een leuk begin. Wij hadden vroeger altijd drie groepjes en het was mijn eerste dag in het tweede, snellere, groepje. Ik probeerde zo hard mogelijk te rijden, maar toen viel ik. Ik was zo boos en teleurgesteld dat ik het ijs af ben gestormd. Uiteindelijk is het gelukkig wel goed gekomen.

En je eerste wedstrijden? 

Ik was eerst altijd bang om wedstrijden te rijden. Ik rijd er steeds meer. Ik heb er dit jaar zelfs 20 seconden af gereden. Daar was ik wel trots op.

Je komt natuurlijk uit een shorttrackfamilie. Je oom en tante hebben geshorttrackt, je ouders schaatsen en je broertjes ook, hoe is dat? 

Soms wel zwaar, mijn broertjes willen snel kunnen schaatsen en vaak wedstrijden doen, dat wordt wel erg druk. Zeker als we samen trainen, want mijn broertje kan best druk zijn, dus dat is soms lastig concentreren. Maar het is ook wel heel leuk om op het ijs te staan met iemand die je zo goed kent. Wij hebben ook allemaal goed materiaal in de familie zitten dat we kunnen delen. Mijn oom Cees helpt altijd met tips geven, ik moest eerst altijd dieper zitten en mijn armen gebruiken. Ik geef mijn broertjes ook wel tips. Ik leg bij Cas bijvoorbeeld de opdracht wel eens nog een keer uit.

Wat maakt IHCL speciaal? 

Er zitten heel veel vrienden en vriendinnen bij de club. Er zijn hele leuke trainers. Het is altijd gezellig.

Hoe kijk je uit naar de nieuwe ijshal? 

Ik ben er blij mee. Het is fijn om weer een schone en nieuwe ijsbaan te hebben.

Wat vind jij leuk aan shorttrack? 

Met langebaan zit je met z’n tweeën in de baan, dat is vaak wat saaier. Met shorttrack zit je met heel veel mensen in de baan en is er vaak meer actie. Je rijdt ook meer rondjes bij shorttrack, dat vind ik ook fijner.

Wat vind jij leuk aan training geven? 

Ja de kleine kinderen zijn gewoon erg leuk, mijn nichtjes en neefjes zitten er bijvoorbeeld tussen en kinderen uit het dorp. Het is heel leuk om ze te leren schaatsen. Sommige gaan al vrij snel sneller rijden en anderen hebben wat moeite. Die help ik dan door te gaan en ook beter te worden.

Wat neem jij mee als je training gaat geven? 

Diepzitten. De kinderen vinden het vallen heel leuk, dat probeer ik vaak te doen. We doen altijd wel een relay, zodat ze dat vroeg aanleren.

Wat heb je nodig om een goede shorttracker te zijn? 

Je moet kunnen durven en je moet echt willen schaatsen. Je moet echt heel graag beter willen worden.

Hoe ziet een trainingsweek in de zomer er voor jou uit? 

Ik ga twee keer per week wielrennen. Ik heb ook skeelertraining. In het weekend wisselt het, dan doe ik van alles. Ik doe ook een droogtraining. Dat doe ik samen met mijn moeder. Wij hebben bij IHCL een uniek uur waar ouders en kinderen samen kunnen schaatsen.

Hoe is het om samen met (in jouw geval) je moeder op het ijs te staan? 

Dat vind ik wel leuk. Dan zie ik haar ook schaatsen. Soms haal ik haar dan in. Dan zie je haar ook zo kijken: “Kan ze dit al?”.

Wie is jouw grootste shorttrackinspiratie? 

Xandra Velzeboer. Die rijdt een hele goede 500 meter. Natuurlijk ook wel mijn tante en mijn oom.

Wat is jouw proces op een wedstrijddag? 

Ik zorg dat ik goed en genoeg eet. Ik zorg dat ik alles meeneem wat ik nodig heb. En dan proberen relaxed voor de start te staan. Ik word soms wel een beetje zenuwachtig, maar dat is ook wel goed voor je.

Wat is jouw favoriete wedstrijdonderdeel? 

De 500 meter.

Shortrack wedstrijden kunnen lastig zijn omdat een ongeluk in een klein hoekje zit. Je kan al snel vallen of een fout maken. Toch moet je een tijdje daarna weer op het ijs staan en alles kunnen geven, hoe ga je met dat snelle omschakelen om? 

Ik word meestal eerst even rustig in de kleedkamer. Dan loop ik even een paar rondjes, daar wordt ik ook rustig van. Dan ben ik alweer klaar voor de volgende wedstrijd.

Heb jij nog een gouden tip voor iemand die net begonnen is? 

Het is als je begint echt wel moeilijk. Je moet wennen, maar ook als je valt, moet je gewoon door gaan. Ik vond het ook moeilijk toen ik begon, maar uiteindelijk gaat het steeds beter.

Als iemand nog aan het twijfelen is om te komen shorttracken bij IHCL, wat zou je dan tegen ze zeggen? 

Ik zou eerst een proefles doen. Shorttrack is actief en gezellig. Je kan lekker hard gaan, probeer het gewoon.

Met dank aan:

Shorttrack & Inline Leiden

Afgelopen week is in de gemeenteraad uitgebreid gesproken over windmolens in het buitengebied. Twee weken eerder was tijdens een commissievergadering door twee Stompwijkse ondernemers een pleidooi gehouden om windmolens te mogen plaatsen voor de eigen energievoorziening. Sinds 2020 is het beleid van onze gemeente dat er geen windturbines/windmolens binnen de gemeentegrenzen mogen worden geplaatst. Door de gemeenteraad is nu in het kader van het verduurzamingsbeleid een motie aangenomen van D’66, GBLV/Gemeentebelangen en de ChristenUnie om een verkenning te starten naar de wenselijkheid om energie op te wekken door middel van windmolens in het buitengebied. De partijen die de motie hebben ingediend vinden het van belang dat allereerst de inwoners van Stompwijk/het buitengebied zich uitspreken over de wenselijkheid om wel of niet windmolens te plaatsen. De motie roept op tot het welwillend benaderen van lokale initiatieven voor de opwek van windenergie in het buitengebied, mits ze voldoen aan belangrijke criteria.

Ten eerste is het uitgangspunt lokaal, coöperatief eigendom, waardoor er ook meerwaarde is voor de lokale gemeenschap (de omvang van de coöperatie zal nog moeten worden bepaald).

Ten tweede is het beoordelen van de mogelijke impact op de landschappelijke kwaliteit een  belangrijk criterium en als derde punt moet gekeken worden naar het maatschappelijk draagvlak, waarbij het zoveel mogelijk voorkomen van overlast voor mens en dier belangrijke aspecten vormen.

Een definitief besluit over het mogelijk toekennen van lokale initiatieven om windmolens te plaatsen zal pas door de gemeenteraad worden genomen na de afronding van deze verkenning. Kortom, in de komende periode zullen wij als Stompwijkers met elkaar de voor- en nadelen van windenergie moeten afwegen. De uitkomst van deze discussie zal medebepalend zijn voor de verdere besluitvorming. Wordt vervolgd!

Koos van Wissen & Marien van Wijk

(bewoners buitengebied Stompwijk en gemeenteraadsleden voor GBLV) 

Wat er in ruim 50 jaar niet is veranderd: ‘De Dorpsketting’ was een halve eeuw terug het grootste weekblad van Stompwijk en is dat nóg. Het drukwerk ging toen op A4 en dat is het nog. Wat ook niet veranderde, is dat Petra Oliehoek (toen Van Es) er toen al bij was en dat is ze nog stééds. Maar de finish is bereikt.

Een poging om de inzet en betekenis van ‘Peet’ voor De Dorpsketting (DK) weer te geven is op voorhand gedoemd te mislukken. Een ruw rekensommetje in tijd: 2500 DK’s x 4,5 uur  maakt  11.250 uur. Gedeeld door 24 houdt in, dat Peet ongeveer 469 ‘volle dagen’ aan-één-stuk bezig is geweest met de DK. Dus 469 dagen van 24 uur.

Laten we daar DK-werkdagen van 12 uur per dag van maken, dan kom je in totaal op 938 dagen. Dat houdt in dat ze om en nabij tweeënhalf jaar aan één stuk met de DK is bezig geweest. Inclusief wekelijkse nazit en borrel zelfs ongeveer drie jaar. Onvoorstelbaar.

Energie
Zoiets valt alleen vol te houden als je over ongekend veel positieve energie beschikt. Bij Peet is het glas altijd halfvol (i.p.v. halfleeg). Ik ken deze dame een beetje van vakanties, maar het komt hoogstzelden voor dat ze uit het veld is geslagen. Alleen dan kun je zoiets als een halve eeuw DK volhouden.

Even terug naar de beginjaren, toen de DK gemaakt werd in een van de achterste lokalen van de oude R.K. meisjesschool (waar nu huizen staan op de Zustersdijk). Af en toe was ik daar ook bij, net zoals Marja van Rijn. Namen die me verder te binnen schieten zijn die van Let Belt (goed voor alternatieve ideeën)  en Gerard Welp (immer met gebogen rug achter de schrijfmachine) en, jawel….. Leo Oliehoek (ja, toen ook al).

Eén telefoon

In de school stond in het voorste lokaal één telefoontoestel en dat ding kon je in het achterste niet horen. Onvoorstelbaar, dat je toen ongestoord het wekelijkse dorpsblaadje kon maken. Toen op stencilvellen op een heuse stencilmachine met rondspattende inkt. Velletje voor velletje werd met de hand gedraaid. Da’s ook, zeker nu, onvoorstelbaar.

Leo en Peet, da’s een sterk koppel, want al dat drukwerk kwam voornamelijk uit handen van Leo. Die twee hebben elkaar heel goed vastgehouden, anders hou je ‘een halve eeuw DK’ onmogelijk vol. Het duo is – met de andere redactieleden – veel geprezen. Het duo is koninklijk onderscheiden en jaren geleden nog geroemd in een prachtig interview in het Leidsch Dagblad. Ik zou zeggen, een standbeeld op het kerkplein is misschien wat overdreven, maar een gouden veer en een zilveren inktpot zouden bij dit afscheid niet misstaan.

Jack Luiten