De groeven in zijn handen bevatten zwarte aardesporen, hij loopt op klomplaarzen en het vissershoedje moet zijn hoofd beschermen tegen de felle lentezon die zijn gezicht bruin heeft gekleurd, dit is een buitenmens. Dat hij aan het begin van de voedselketen staat kan letterlijk genomen worden.
Wim van Marwijk kan gepassioneerd vertellen over zijn levenswerk; dat wat hij hartstochtelijk doet: het opkweken van groenteplanten. Van het ontkiemen van het zaad tot het verse eindproduct blijft een uniek proces.
De kweker die afgelopen week zijn 70e levensjaar bereikte, dopt letterlijk en figuurlijk zijn eigen boontjes.
Hij heeft zijn groene vingers en kundigheid niet opgedaan uit boekjes of Wikipedia, hij heeft zijn passie gevolgd en stopt een leven lang aan kennis en ervaring in zijn plantjes. Alles wat hij zaait lijkt te ontkiemen en is opmerkelijk: pure kwaliteit. Net zo puur als hijzelf.

De geboren Zoeterwoudenaar verhuisde in 1959 op 9-jarige leeftijd met zijn ouders naar het ouderlijk huis van de familie van Marwijk in de Geerpolder en hij is niet van plan zijn stek levend te verlaten.
Hij is ‘ontkiemd’ en heeft wortel geschoten aan de Ondermeerweg 6 en is trots op deze unieke plek waarover hij vol bezieling kan vertellen.
Als kind begon hij te kweken onder 1 raam plat glas. Met zijn 14 jaar mocht hij van zijn vader een kas bouwen, de voorloper van hetgeen nu nog steeds op de dijk staat. Een houten kas kocht hij van Barends uit Leidschendam en haalde deze met zijn vader op. Het had 2 kappen en was 8 meter lang. Hier kon hij zich uitleven. Zijn zaden opkweken.

Op 21-jarige leeftijd trouwde hij in 1972 met de liefde van zijn leven, Trees Ammerlaan. Hij nam haar mee in zijn kwekerspassie en zij leerde van hem.
In dat jaar verlengde hij zijn kas om meer ruimte te creëren voor diverse groenten.
Onderaan de dijk, over de weg, had zijn vader 8000 vierkante meter land waar 3 afdelingen ‘plat glas’ lag waaronder groenten werden verbouwd. In 1974 bouwden ze een hoge kas op het achterste deel van het land, waar zijn vader altijd 2 koeien had gehouden.
De warme, droge zomer van 1976 zorgde voor een goede opbrengst van hun gekweekte tomaten en komkommers, waarna besloten werd om de winst te gebruiken voor aanbouw van een hoge kas op de plek van de 3 afdelingen ‘plat glas’.
Het storten van de voet van de kas werd uitbesteed, de rest hebben Wim en zijn vader zelf opgebouwd.
De kas, die tot op de dag van vandaag in de Geerpolder prijkt, was ‘ontkiemd’.

Handig als hij is, bouwde Wim van onderdelen van het oude platte glas, zijn eigen ‘kleine kassie’, zoals deze nu nog op de dijk staat, op de plek waar hijzelf als kleine jongen begon met 1 plat glas en daarna zijn houten kas. Degelijk van kwaliteit, dat blijkt wel nu het gegalvaniseerde ijzerwerk van de kassen nog in dezelfde staat is als 40 jaar geleden.
In die tijd was alles nog handwerk. Elk najaar persten Wim en zijn vader minstens 100.000 slapotjes met de handpers. In 1978 kocht Wim de machine die voor hem het verschil ging maken: een nieuwe mechanische pottenpers.

We maken een 40-jarige sprong naar het heden
Het is vrijdagavond, halverwege april, dat Wim de krachtstroomstekker van zijn pottenpers aansluit waarna het vertrouwde persgeluid de avond vult. Hij perst wekelijks kluitjes met slazaad, andijvie of koolsoorten. Fluitend. Het is een nauwkeurig (‘kreen’) proces. De potgrond dient exact de juiste hoeveelheid vocht te bevatten, anders worden de kluiten niet netjes geperst.
Overal in zijn ‘kleine kassie’ wordt aandacht gegeven aan het proces van groei & ontwikkeling. Met de pottenpers als middelpunt staan er velerlei soorten groenteplanten, aardbeiplanten en wat perkgoed. Een deel van de kas is afgeschermd met isolatieplastic; dat is het ‘warme hok’, waar geënte komkommerplanten, meloenen, tomaten en paprikaplanten staan. Het glas is aan de buitenzijde bekrijt, waardoor de zon geen kans krijgt de tere blaadjes te beschadigen. Alles in het ‘kleine kassie’ ademt Wim. Dit is zijn walhalla.

Bij binnenkomst aan de noordzijde staan de stellingen op pakhoogte met de te verkopen groenteplanten.

Wim is bekend in deze omgeving bij eenieder die een moestuin heeft. Samen met Trees bestiert hij de huisverkoop (‘Op de dijk bij Van Marwijk’) van groenteplanten, zaden, pootaardappelen, broeiramen, potgrond en velerlei gerelateerde producten. Aan klandizie geen gebrek. Vanuit de hele regio en ver daarbuiten weten ze de Ondermeerweg te vinden. Daar ga je heen voor kwaliteit.
Deze ‘coronacrisis’ deed hun klantenkring in eerste instantie uitbreiden; nu mensen meer thuis zijn en de lente zonnige dagen bracht, sloeg men massaal aan het (moes)tuinieren. Maatregelen dienden genomen te worden deze periode. De verkoop vanuit het ‘kleine kassie’ an sich hield voor nu even op. Klanten kunnen nu telefonisch hun bestelling doorgeven aan Trees. Wim maakt deze ‘verzendklaar’ waarna de klant het onderaan de dijk kan ophalen. Minder persoonlijk, maar voor nu de beste oplossing.
Momenteel hebben ze hun handen er vol aan, zowel Wim als Trees zijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig met de klantenbestellingen.
Daarom is kort geleden besloten te gaan afbouwen met de verkoop van perkplanten; de éénjarige bloeiers als geranium, fuchsia en vlijtig lies. Simpelweg omdat ze de tijd er niet (meer) voor over hebben en Wim zijn hart toch echt ligt bij de groenteplanten.

De dijk voor het markante huis met prachtig groot glas-in-loodraam is van april tot ver in oktober een lust voor het oog. De aanblik van de dijk vol frisse, verleidelijke groenten in de meest heldere kleuren doet menig fietsrecreant stoppen om vervolgens met een vers product in de fietstas de tocht te vervolgen. Daar waar hun kinderen een eigen tuintje op de dijk hadden, leert hij nu zijn kleinkinderen ‘telen’. Hun dochters in Gelderland en Drenthe kunnen hun erfgoed; hun groene vingers gebruiken in hun eigen moestuin en hun zoon heeft het bedrijf (de grote kas) overgenomen. Dagelijks loopt Wim de dijk af naar de kas, waar hij zijn zoon en schoondochter een helpende hand biedt met de oogst van hun prachtige ranonkels.
Wim is een trots man.
Op vakantie hoeft hij niet, hij komt immers op zijn dijk tot ontspanning.
Hooguit een midweek per jaar naar het Drentse Echten, om de koeien van zijn dochter en schoonzoon te melken wanneer zij genieten van hun jaarlijkse vakantiemoment.
Naast zijn passie voor groenten heeft Wim een groot hart voor dieren. Hij staat middenin de natuur.
Luistert naar de roep van de regenschreeuwers (wulp), polst de windrichting, houdt het polderpeil in de gaten en constateert de ‘voorjaarskladders’ in de sloot; hij lijkt een wandelende Almanak.
Wim oogt fit; zou het komen door zijn werk, in & met de natuur, doordat hij vele malen per dag de dijk ‘beklimt’ of door het eten van zijn heerlijke (door Trees bereide) verse groenten?
Deze maand is hij 70 geworden, maar wil van stoppen niets weten.
Dit is zijn hobby, zijn passie, zijn levenswerk.
Zolang Trees en hij zich hier samen gelukkig bij voelen zullen er nog vele zaden ontkiemen op de dijk.
Wim knielt neer in zijn ‘kleine kassie’. Daar waar de pottenpers een kluitje heeft overgeslagen vult hij deze met zaad uit zijn handen, zijn kwekershanden… en ik weet het nu zeker; ‘zijn handen laten geluk kiemen’.

Ik heb een mooie tekening voor mijn oma gemaakt en de postduif heeft deze bezorgd. Oma was er zo blij mee. Oma, wat is Corona eigenlijk? en oma heeft in Jip en Janneke taal proberen uit te leggen wat het is. Mama heeft mij en oma geleerd te video bellen en zo kunnen we elkaar toch zien en naar elkaar zwaaien. Dat is leuk.
Koning, u heeft ook kinderen, doen zij ook aan videobellen met oma? Wij hebben ook een tekening voor u gemaakt en mijn broertje en zusje hebben ons verkleed als ridders en toverfeeën en zo konden we onze tekening toch bij uw paleis brengen. Weet u wel dat ridders heel sterk zijn en iedereen kunnen beschermen? En we zijn Corona helemaal niet tegengekomen, die had zich denk ik verstopt toen die ons aan zag komen. Ik denk dat Corona een beetje bang is voor ons Ridders. Toen we weer thuis waren moesten we ons weer omkleden want de lessen van school begonnen via de computer.
Dag Koning, de groetjes aan de Koningin en uw kinderen.

Schuilt in ieder mens niet een beetje kind, hoe oud je ook bent? Kinderen spreken de waarheid zegt men altijd, ze brengen het zo mooi onder woorden. Ook in deze tijd, vol angst voor het Corona virus. Kinderen zijn er niet zo bang voor maar zijn meer bezig met het feit dat ze opa en oma missen en wie had gedacht dat ze zelfs school zouden missen? Ze missen hun juf en hun vriendjes en vriendinnetjes. Waar wij als volwassenen meer bezig zijn met het aantal slachtoffers wat het corona virus teweeg brengt en hoe lang het allemaal gaat duren, zijn zij met hele andere dingen bezig.

Ik heb mij de laatste weken geprobeerd te verplaatsen in de gedachten en gevoelens van een kind en ik moet zeggen, dat is een aparte ervaring.
Zomaar een gedachte hoe een kind zou kunnen denken en als alle volwassenen daarin meedoen dan wordt het allemaal een stukje minder erg, misschien……..

Agnes Hofstede

Op de derde zondag van Pasen spreken twee van de leerlingen van Jezus elkaar op weg naar Emmaüs. Ze gaan van Jeruzalem af en ze praten over hun pijn, hun verdriet, hun teleurstellingen en hun zorgen. Hun vriend Jezus is niet meer. Een derde luistert en opent hun ogen voor de verrezene.
Moge ook onze ogen geopend worden in deze bizarre tijd.

Pastoor Walter Broeders

Wat kunt u doen en wat beslist niet?

Inmiddels zijn veel mensen in en rond Stompwijk opgeleid om een slachtoffer te kunnen reanimeren als het nodig is. De komst van het COVID-19-virus heeft ervoor gezorgd dat het levensreddend handelen tijdelijk anders dan op de gebruikelijke manier uitgevoerd dient te worden.

In deze tijd is het zeer belangrijk basisregel nummer 1 van alle hulpverleningsprotocollen te respecteren. Deze luidt:

Zorg voor de eigen veiligheid!

De Nederlandse Reanimatie Raad heeft geadviseerd de richtlijnen voor reanimatie tijdelijk aan te passen om het risico van besmetting met het coronavirus voor de hulpverleners tot het minimum te beperken en tegelijkertijd de slachtoffers van een circulatiestilstand zo min mogelijk tekort doen.

Hoe nu te handelen bij reanimatie van een volwassene tijdens de COVID-19 pandemie?
Maximaal 2 hulpverleners voeren de reanimatie uit!!
Het slachtoffer reageert niet op aanspreken en schudden aan de schouders:
(Laat) 112 bellen
Open de luchtweg niet!!
Beoordeel de ademhaling door alleen te kijken!!Raak het hoofd niet aan!!

Slachtoffer is bewezen of veronderstelt belast met COVID-19:
Geen borstcompressies uitvoeren!!
Geen mond op mond beademing (ook niet met masker)!!
Gebruik de AED zodra deze aanwezig is (ook daarna geen bortscompressies en beademingen)

Slachtoffer is bewezen niet belast met covid-19:
Geef continue borstcompressies
Geen mond op mond beademing (ook niet met masker)!!
Gebruik de AED zodra deze aanwezig is (hervat borstcompressies zonder beademingen)

Zorg voor intensieve desinfectie/ handen wassen na de hulpverlening.

Natuurlijk hopen we allemaal dat we niet geconfronteerd worden met deze situatie. Maar als het uw pad kruist, probeer dan zo goed mogelijk te handelen volgens bovenstaand advies.

Hans Nieuwland

Dit jaar helaas geen grote koningsdagactiviteiten, maar we wilden het ook niet zomaar voorbij laten gaan. Vandaar dat op het allerlaatste moment een gratis-ijs-actie voor alle Stompwijkse kinderen t/m 14 jaar opgezet hebben. Het was zo op het laatste moment dat we het zelfs niet in de vorige Dorpsketting konden zetten, dus hebben we vooral social media en WhatsApp gebruikt om het wereldkundig te maken. Op deze manier hebben we veel kinderen kunnen bereiken want er zijn honderden ijsjes over de toonbank gegaan. Onze grootste uitdaging was het logistiek zo te regelen dat er geen ophoping van mensen kon ontstaan. Dat hebben we opgelost door vanaf een extra plek ijsjes te verstrekken. Niet alleen De Sportbar was een ijssalon, maar dit keer ook de entree. Op deze manier zijn we er toch goed in geslaagd om invulling te geven aan een leuke, smakelijke en vooral veilige koningsdagactie. Onze jongste top-collega’s Iva, Ilse, Noamy, Isis, Lucy, Fientje en Luna vonden het leuk om op deze speciale dag met elkaar te werken en dat bracht wel extra veel sfeer en gezelligheid. De Bles vol met jeugdige, vrolijke, spontane en kakelende meiden. Top gedaan dames. Deze actie is mede mogelijk door Aad & Ria en door Vlietwensen. Hartelijk dank voor jullie bijdrage.

De Bles, Jeroen